the girl with the dragon tattoo

the girl with the dragon tattoo
Yes, I have a dragon tattoo as well

Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Θεσσαλονίκη by night









Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Μενεξεδένια Πόλη ή αλλιώς, όταν η Άρτεμις είναι κωλόφαρδη

Σήμερα μου συνέβη κάτι απίστευτο- σε όποιον κι αν το λέω, μου λέει ότι αυτά δεν συμβαίνουν στ' αλήθεια, και εγώ προσθέτω: αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες, τελικά όμως η τέχνη μιμείται τη ζωή Κανονικά και με το νόμο, πείτε το Κάρμα, πείτε το Μοίρα, ή όπως αλλιώς θέλετε

Καθόμουν δίπλα σε αυτό το παρτέρι, σε ένα μαρμάρινο παγκάκι στη Διαγώνιο, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Στο κινητό, ο λογιστής του πρώην εργοδότη, που κυνηγάμε με την δική μου λογίστρια όλη την εβδομάδα για κάτι ένσημα που δεν φαίνονται στο σύστημα του ΙΚΑ και μου κόβουν τα χέρια που θέλω ν' ανανεώσω το βιβλιάριο υγείας μου και δεν μπορώ--με το άλλο χέρι σημειώνω τηλέφωνα--εν ολίγοις, πονοκέφαλος.

Να όμως που είδα αυτά τα μενεξεδάκια και μου 'κανε κέφι να τα φωτογραφήσω και να χαρώ την άνοιξη που ήρθε για τα καλά (επιτέλους!). Φεύγω με το κινητό στο χέρι και μετά από πολλά τηλεφωνήματα συνεννοούμαι τελικά με τους λογιστές στο περπατητό...

Η ώρα είναι περίπου 5 παρά κάτι- φεύγω κεφάτη από το παρτέρι! Τέσσερις ώρες αργότερα, βλέπω ένα άλλο ανθισμένο παρτέρι στις 40 Εκκλησιές. Ανοίγω την τσάντα για να αρπάξω την φωτογραφική.... Πουθενά η μηχανή...! Αφού έκανα την τσάντα φύλο και φτερό κι έψαξα απ'τον πάτο της και πιο πέρα (λες και ολόκληρη μηχανή είναι από μηδαμινή ως λιλιπούτεια σε όγκο και υπήρχε περίπτωση να έχει χωθεί σε καμιά σκοτεινή ανεξερεύνητη εσοχή) τελικά μετά κόπων βασάνων και πολλής μεταμέλειας για την αφηρημάδα μου, αποδέχομαι το γεγονός ότι έχω χάσει τη φωτογραφική μηχανή....! ΠΟΥ ΟΜΩΣ; Στο λεωφορείο; Στο σπίτι της φίλης που σταμάτησα για καφέ; Στο καφέ που σταμάτησα και τελικά ήπια μπύρα;

Εδώ ο έξυπνος αναγνώστης θα αναρωτηθεί: η φωτογραφία που ανάρτησες στο μπλογκ από που είναι;

Η απάντηση είναι: από τη μηχανή που έχασα. Διότι αν και 4,5 ώρες αργότερα, λόγω του πείσματος που με διακατέχει ως ον (μουλάρωμα το λέμε αλλιώς στη Θεσσαλονίκη) περνάω από το ίδιο παγκάκι (περιμένοντας ένα θαύμα- ή την αβλεψία των περαστικών- τον από "μηχανής" Θεό… τον Θεό της Nikon… τον Βούδα...κάποιον Θεό τέλος πάντων) και αφού κλαίγομαι που έχασα το δώρο της μαμάς (δεύτερη μηχανή που χάνω, και την πρώτη μου μηχανή μου την κλέψανε, κλπ κλπ, μπουχουχου)…στο παγκάκι με περιμένει η έκπληξη!

Στο παγκάκι εν τέλει με περίμενε όμως, όχι η φωτογραφική μηχανή η ίδια, αλλά ένα σημείωμα που έλεγε: " Για τη φωτογραφική σου μηχανή να πάρεις στο τάδε νούμερο (ένα κινητό) Και άλλη φορά να έχεις το νου σου!!!!!!!"

Παίρνω ασθμαίνοντας στο κινητό και μου απαντά ένας συμπαθητικός νεαρός! Του λέω το μοντέλο της μηχανής και μου λέει τη διεύθυνση της δουλειάς του, δυο στενά παρακάτω...

Πάω στο μαγαζί που δουλεύει (ένα ίντερνετ καφέ του κέντρου, στην Προξένου Κορομηλά, απέναντι από το μπαρ "Lucky Luke" - όχι δεν σας κάνω πλάκα) και τον βλέπω, και με βλέπει, και προσπαθούμε να καταλάβουμε από που γνωριζόμαστε "Μου φάνηκες γνωστή" μου λέει "σε είδα που έφευγες αλλά ήμουν με το μηχανάκι και πριν προλάβω να σταματήσω για να σε σταματήσω... έγινες καπνός-δεν ήξερα τι να κάνω, σε περίμενα για μισή ώρα... και τελικά άφησα το σημείωμα". Συνειδητοποιούμε μετά από δυο λεπτά αμοιβαίων ερωτήσεων (σε ποιο σχολείο πήγες, που μένεις, που έκανες φροντιστήριο στα αγγλικά) ότι κάποια στιγμή στη ζωή μας, ένα καλοκαίρι...κάναμε εντατικά μαθήματα γαλλικών στο ίδιο φροντιστήριο...

ΕΙΜΑΙ ΚΩΛΟΦΑΡΔΗ Ή ΈΤΣΙ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ; Να που έχει τα καλά του να μένει κανείς στη Θεσσαλονίκη; Πρωτεύουσα της Ανεργίας, και όλα τα σχετικά; Επαρχεία του κερατά… κλπ κλπ… Σήμερα νιώθω περήφανη που είμαι Θεσσαλονικιά και που επιμένω: "ΣΑΛΟΝΙΚΑ και τα ΜΥΑΛΑ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ" ! Ας έρθει ένας Αθηναίος να μου πει την ίδια ιστορία…Αμ δε! Εν μέσω ΔΝΤ, τηλεορασοπληξίας, Τζουλιοκρατίας και ατελείωτης μπούρδας, σε κάθε επίπεδο, να που στην Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι।

Αυτό μόνο θέλω απ’ τη ζωή μου!

Φιλούρες σε όλες τις μούρες και να μου χαρείτε την Άνοιξη!

Α

ΥΓ: Πάνο/Παναγιώτη....Χίλια Ευχαριστώ... (και το κέρασμα στο χρωστώ! κάνει και ομοιοκαταληξία άρα δεν μπορείς να το αρνηθείς! Το ότι περίμενες μισή ώρα που το βάζεις; Αφιερωμένο σε 'σενα το σημερινό ποστ, είναι όλο δικό σου! Μπράβο!)

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

Το κορίτσι στη φωλιά της σφήκας


Από σήμερα στις αίθουσες, το τελευταίο μέρος της τριλογίας του Στιγκ Λάρσον, "Το κορίτσι στη φωλιά της σφήκας" - για όσους δεν το έχουν δει ήδη... Μην το χάσετε!

Προηγήθηκαν τα: "Το κορίτσι με το τατουάζ" και "Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά", και τα δυο βασισμένα στα μυθιστορήματα του Λάρσον, τα οποία έχουν εκδοθεί και στα ελληνικά με μεγάλη επιτυχία...

"Το κορίτσι με το τατουάζ" κοσμεί αυτό το μπλογκ- του έχουμε μεγάλη αδυναμία! Έχω ασχοληθεί με αυτό σε δυο προηγούμενα ποστ, εδώ και εκεί ...!

Τρίτη, 13 Απριλίου 2010

Lockdown!



I just watched the best "House M.D." episode ever. Then I discovered it was Hugh Laurie who directed it.

I stand in awe!

House M.D. is one of the very few series I keep on watching and keep on wanting to watch so many years later- and I have never been disappointed so far. The level of excellence this production has reached is something unique in the history of television.

Hugh Laurie is a gifted artist- today's episode "Lockdown"(S.06, e.p16) just proves it once more. Here is to hoping that this series will not sit there twiddling its thumbs for a time that's longer than what is needed for what it actually has to say.

"When a newborn disappears from the nursery, Princeton Plainsboro goes on lockdown, preventing anyone from entering, leaving or moving within the hospital. While House and his team members are trapped in various parts of the building, new insights about the team’s personal histories, relationships and regrets surface." (summary from imdb.com)

Into the "Suggested Watching" category!

Πέμπτη, 1 Απριλίου 2010

THE BIG BRIDGES




Έγραψε πάλι η art.em.is.free@gmail.com


JEFF BRIDGES - "Ο μεγάλος "

Στην ταινία “Crazy Heart”(2009), μια ιστορία τόσο συνηθισμένη που αλλιώς θα περνούσε απαρατήρητη, ο Jeff Bridges υποδύεται με μαεστρία τον Bad Blake, έναν 57χρονο αλκοολικό τραγουδιστή της Country που αναγκάζεται να παίζει σε ξεχασμένα από το Θεό μέρη της Αμερικάνικης επαρχίας προκειμένου να βγάλει τα προς το ζην. Η παρουσία του Bridges φέρνει στην οθόνη μια σπάνια αυθεντικότητα η οποία προφανώς συγκίνησε την Ακαδημία τόσο πολύ ώστε να αγνοήσει φέτος την (για πολλούς) εξαιρετική ερμηνεία του συνυποψήφιού του Jeremy Renner (“Hurt Locker”- 2009) και να απονήμει στον Jeff Bridges το πολυπόθητο αγαλματάκι- ένα Όσκαρ το οποίο του ξέφυγε τις προηγούμενες τέσσερις φορές στις οποίες ήταν υποψήφιος.

«Ο μεγάλος Λεμπόφσκι»

Για τους σινεφίλ, ο Jeff Bridges ήταν ήδη μια cult φιγούρα πολύ πριν αποφασίσει να τον τιμήσει η Ακαδημία. Στις συνειδήσεις των κινηματογραφόφιλων λειτουργεί η εξίσωση «Bridges ίσον Big Lebowski», ο κωμικός πρωταγωνιστής της ομώνυμης ταινίας του 1998 των Αδελφών Coen «The Big Lebowski». Ευτυχώς για τους φαν οι αρχικές αμφιβολίες του για το αν θα έπρεπε να αναλάβει τον αντικομφορμιστικό ρόλο δεν υπερίσχυσαν. Ο Lebowski, ή αλλιώς “The Dude”, ο «πιο τεμπέλης άντρας στην κομητεία του Los Angeles» σύμφωνα με τον αφηγητή του φιλμ, είναι ένας καπώς υπέρβαρος πρώην roadie των Metallica που ζει παίζοντας bowling, πίνοντας κοκτέιλ White Russian και καπνίζοντας χασίς, ντυμένος με βερμούδες και πλαστικά πέδιλα σαν τα αλητάκια που τριγυρνάνε στις παραλίες της Καλιφόρνια.

Ο Jeff Bridges είναι άλλωστε γέννημα-θρέμμα του Los Angeles και κυριολεκτικά προορισμένος από την κούνια να γίνει ηθοποιός. Γεννημένος στις 4 Δεκεμβρίου 1949, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην οθόνη στην ηλικία των… τεσσάρων μηνών – ως βρέφος στην ταινία “The Company She Keeps” (1950). Στην ηλικία των 8 ετών ήταν ήδη ηθοποιός: συμπρωταγωνιστής του πατέρα του Lloyd Bridges και του αδελφού του Beau Bridges στην τηλεοπτική σειρά περιπέτειας «Sea Hunt» (1957-1961). «O πατέρας μου πάντα έλεγε, “θες αυτό το ρόλο”;» έχει δηλώσει ο Jeff το 1999. «”Θα λείψεις από το σχολείο για καμιά δυο βδομάδες”. Και όταν είσαι οχτώ χρονών, έχει κατά κάποιο τρόπο πλάκα». Από τον πατέρα του πήρε όχι μόνο τις πρώτες του ευκαιρίες αλλά και τα πρώτα του μαθήματα καριέρας, βλέποντάς τον να παίζει ξανά και ξανά τον ίδιο ρόλο μετά το “Sea Hunt”: πρέπει κανείς να στοχεύει στην ποικιλία. « Έχω παίξει πολλούς διαφορετικούς ρόλους και δεν δημιούργησα μια persona στην οποία μπορεί το κοινό να σκαλώσει. Έχω παίξει τα πάντα, από ψυχοπαθείς δολοφόνους ως ρομαντικούς πρωταγωνιστές», λέει χαρακτηριστικά, δίνοντας την αιτία για την οποία δεν είχε δημοφιλείς επιτυχίες όπως άλλοι ηθοποιοί της γενιάς του που είναι και ανάλογοι των ικανοτήτων του. Ο Jeff Bridges εκτός από την εμπειρική εκπαίδευση που έλαβε από την οικογένειά του, σπούδασε υποκριτική στο Herbert Berghof Studio στη Νέα Υόρκη.

«Η μεγάλη Ληστεία της Μοντάνα»

Η πρώτη ταινία όπου ο Jeff Bridges έκανε αίσθηση ήταν στην «Τελευταία Παράσταση» (“The Last Picture Show” - 1971) του Peter Bogdanovich, όπου υποδήθηκε τον γοητευτικό νεαρό Duane Jackson. Ήταν η πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ, στην ηλικία μόλις των 23 ετών. Ακολούθησε η σημαντική συνεργασία με τον John Huston στο “Fat City” (1972) και το “Bad Company” (1972) του Robert Brenton πριν εντυπωσιάσει ξανά στο «The Last American Hero» (1973) και επιβεβαιωθεί υποκριτικά στην μεταφορά του θεατρικού έργου του Ευγένιου Ο’ Νηλ «The Iceman Cometh» (1973) στην οθόνη από τον John Frankenheimer. Ωστόσο η αποκάλυψη του ταλέντου του ήταν το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael CiminoThunderbolt and Lightfoot” (στα ελληνικά «Η μεγάλη Ληστεία της Μοντάνα» - 1974) όπου υποδύθηκε τον «Ελαφροπάτητο» Lightfoot και έκλεψε την παράσταση από τον συμπρωταγωνιστή του Clint Eastwood, κερδίζοντας παράλληλα άλλη μια υποψηφιότητα για Όσκαρ. Επίσης την ίδια δεκαετία τον είδαμε να συμπρωταγωνιστεί με την Jessica Lange στο “King Kong” (1976).

Για τον ίδιο τον ηθοποιό, ήταν η ταινία του Frankenheimer που καθόρισε την απόφασή του να γίνει επαγγελματίας ηθοποιός: «Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν ήμουν σίγουρος αν θα έκανα την ηθοποιία το κέντρο της προσοχής μου, επαγγελματικά» έχει πει σχετικά. «Ενδιαφερόμουν για την μουσική, την ζωγραφική και άλλες δημιουργικές επιδιώξεις. Έκανα τις ταινίες με μια στάση σαν από καπρίτσιο- δεν ήμουν και τόσο σοβαρός όσο ένας απόλυτα επαγγελματίας. Ύστερα ήρθε το “The Iceman Cometh”. Κάναμε οκτώ βδομάδες πρόβες και μετά γυρίσματα για δυο βδομάδες. Οπότε ήταν σχεδόν το αντίθετο από τον τρόπο με τον οποίο γυρίζονται οι περισσότερες ταινίες. Ήταν εξαιρετικά διαφωτιστικό. Μετά από αυτή την εμπειρία αποφάσισα ότι μπορώ να το κάνω αυτό για την υπόλοιπη ζωή μου με έναν επαγγελματικό τρόπο».

«Starman»

Η επόμενη υποψηφιότητα του Bridges για Όσκαρ ήρθε με την ταινία επιστημονικής φαντασίας του John CarpenterStarman” (1984). Από τη διαδικασία των γυρισμάτων δημιουργήθηκε επίσης μια φιλία ζωής για τους δυο άντρες. Ο Carpenter έχει δηλώσει για το θέμα: «ο Τζεφ είναι ο καλύτερος, ως ηθοποιός και ως άνθρωπος. Είναι μακράν ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του». Η δεκαετία επιφύλασσε και επιτυχίες και αποτυχίες στον Jeff Bridges. Από τη μια το επικό "Heaven's Gate" (1980) του Michael Ciminο το οποίο «σκότωσε» το studio, και από την άλλη εμπορικές επιτυχίες όπως το "Against All Odds" (1984) του Taylor Hackford. Ένα χρόνο αργότερα, ο Bridges απόλαυσε την πιο κερδοφόρα επιτυχία του, το θρίλερ "Jagged Edge" (1985), με συμπρωταγωνίστρια την Glenn Close.

Από τη δεκαετία αυτή αξίζει να σημειώσουμε επίσης το sci-fi cult classicTron” (1982) και τις συνεργασίες του με τον Sidney Lumet στο «The Morning After» (1986) και με τον Francis Ford Coppola στο "Tucker: The Man and His Dream" (1988) όπου ο Jeff δούλεψε ξανά με τον πατέρα του, Lloyd, καθώς και το "The Fabulous Baker Boys" (1989) όπου είχε την ευκαιρία να δουλέψει μαζί με τον αδελφό του, Beau. H ταινία έχει μείνει στη μνήμη των σινεφίλ για την σκηνή όπου η Michelle Pfeiffer τραγουδά το «MakinWhoopee» ξαπλωμένη πάνω στο πιάνο. Η εξαιρετική της παρουσία τιμήθηκε με μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου. «Πέρασα πολύ καλά κάνοντας εκείνη την ταινία» θυμάται τώρα ο Bridges. «Είχε τόσο θαυμάσια μουσική- όλα εκείνα τα κλασικά ποπ και τζαζ κομμάτια. Και το “Crazy Heart”, αρχικά το προσπέρασα όταν ακόμη δεν είχε συναπτόμενη μουσική. Αλλά έναν χρόνο μετά, ο φίλος μου T-Bone Burnett (που σημειωτέον κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού φέτος για το “Crazy Heart”) είπε ότι ενδιαφέρεται να κάνει τη μουσική και τότε είπα 'Oh God, lets go!’ Έτσι, πολλά τραγούδια γράφτηκαν για μένα». Ένα από τα κρυφά ταλέντα του Jeff Bridges είναι βλέπετε η κιθάρα. Το άλλο, είναι η σταθερότητα στις σχέσεις του. Είναι παντρεμένος επί 33 χρόνια με την Suzan Geston και έχουν 3 κόρες, τις Isabelle, Jessica, και Hayley.

«The Contender»

Μέχρι την επόμενη υποψηφιότητά του, στο πολιτικό δράμα «Η Αντιπρόεδρος» για τον ρόλο του ως μηχανορράφου Προέδρου ("The Contender" -2000) και το μουσικό του ντεμπούτο «Be Here Now» την ίδια χρονιά (όπου ξεχωρίζουν οι συμμετοχές των Michael McDonald and David Crosby) μεσολάβησαν τα 90’s και μια σειρά από θετικές και αρνητικές επιλογές ρόλων. Στα συν πρέπει να προσθέσουμε τη δραματική κομεντί του Terry Gilliam "The Fisher King" (1991), με συμπρωταγωνιστή τον Robin Williams, την εξαιρετική ερμηνεία του Bridges στο «Fearless» (1993) και το πολύ καλό θρίλερ του Mark PellingtonArlington Road” (1999) όπου συμπρωταγωνίστησε με τον Tim Robbins. Στα μείον βρίσκονται τα "Blown Away" (1994), με τον Tommy Lee Jones, και δύο ταινίες με την Saron Stone, τα «The Muse»(1999) και “Simpatico” (1999), καθώς και μια σειρά από ταινίες που απέτυχαν στα ταμεία αν και ήταν καλές προσπάθειες: "American Heart" (1993) του Martin Bell, "Wild Bill" (1995) του Walter Hill, και "White Squall" (1996) του Ridley Scott. Ο Jeff Bridges δοκίμασε και το κωμικό του ταλέντο στην ρομαντική κομεντί "The Mirror Has Two Faces" (1996) με συμπρωταγωνίστρια την Barbra Streisand με έναν μάλλον θετικό απολογισμό. Η δεκαετία του ‘90 χάρισε στον ηθοποιό εκτός των άλλων κι ένα αστέρι στο Hollywood Walk of Fame.

«The Iron Man»

Την τελευταία δεκαετία είδαμε τον Jeff Bridges σε μια σειρά από πολύ ενδιαφέροντες ρόλους. Ως Δόκτωρ Mark Powell στο “K-Pax” (2001), του Iain Softley μαζί με τον Kevin Spacey, ως Charles Howard στο “Seabiscuit” (2003), του Gary Ross με τον Tobey Macguire, και στο "Masked & Anonymous" (2003), με τον Bob Dylan. Ο Jeff Bridges δάνεισε επίσης τη φωνή του στο ξεκαρδιστικό animationSurfs Up”(2007) όπου ήταν απίθανος ως μέντορας και πρώην πρωταθλητής του surfing Big Z”. Οι εμφανίσεις του στα “Tideland” (2005) του Terry Gilliam και “Stick It” (2006) της Jessica Bendinger δεν έχουν κάτι σημαντικό να προσθέσουν στη φιλμογραφία του. Αξίζει να σημειώσουμε όμως την υποστήριξη που παρείχε στον Terry Gilliam για το ντοκυμαντέρ «Lost in La Mancha», την αφήγηση του οποίου ανέλαβε ο Bridges, όπου παρακολουθήσαμε το χρονικό της καταστροφής στα γυρίσματα της ταινίας του Gilliam «Δον Κιχώτης» στην Ισπανία.

Το κοινό πρόσεξε επίσης τον Jeff Bridges και στο ρόλο του Obadiah Stane στην εμπορική επιτυχία Iron Man” (2008), όπου έπαιξε τον δεύτερο στην ιεραρχία της «Βιομηχανίας Stark» δίπλα στον πρώτο, άσωτο υιό Tony Stark (Robert Downey, Jr.) ενώ τελευταία τον είδαμε στην κωμωδία «How to Lose Friends and Alienate People» (2008) και στην σάτιρα “The Men Who Stare at Goats” (2009) δίπλα στον George Clooney. Φέτος θα πρωταγωνιστήσει στην αναβίωση του «Tron», το sequelTron Legacy” με ένα cast που περιλαμβάνει τους Martin Sheen, Olivia Wilde και John Hurt, ενώ συμμετέχει και στην επόμενη ταινία των Αδελφών CoenTrue Grit”, δίπλα στους Matt Damon και Josh Brolin.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Libre (Απρίλιος 2010)