COUCHSURFING για Queer χρήστες (και όχι μόνο!)

«Το CouchSurfing έχει ως σκοπό να συνδέσει διεθνώς ανθρώπους και τόπους, να δημιουργήσει μορφωτικές εμπειρίες, να ξυπνήσει τη συλλογική συνείδηση, να μεταδώσει την έννοια της ανεκτικότητας και να βοηθήσει στην πολιτισμική κατανόηση»

Αλλάζοντας τον κόσμο, ένα καναπέ τη φορά

CouchSurfing: τι είναι αυτό; Είναι η εύλογη απορία όποιου ακούει για πρώτη φορά τον όρο Πρόκειται για μια παγκόσμια on-line κοινότητα που αριθμεί αυτή τη στιγμή περισσότερα από 2,5 εκατομμύρια μέλη σε όλο τον κόσμο από 246 διαφορετικές χώρες। Στόχος του Couchsurfing είναι η αμοιβαία προσφορά δωρεάν φιλοξενίας। Ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2004 και στα 7 χρόνια της λειτουργίας του έχει κάνει το ταξίδι σε μια άγνωστη χώρα, παιχνίδι για εκατομμύρια χρήστες



Πως γίνεται αυτό; Πολύ απλά, κάθε χρήστης του couchsurfing।org μπορεί να επικοινωνήσει με άλλους χρήστες που έχουν διαθέσιμο χώρο φιλοξενίας στο σπίτι τους (έναν καναπέ για παράδειγμα)। Ο «surfer» (φιλοξενούμενος) στέλνει στον «host» (οικοδεσπότη) ένα request. Ο host απαντά θετικά ή αρνητικά ανάλογα με την διαθεσιμότητά του. Το πρώτο βήμα έχει γίνει! Εφόσον βρεθεί οικοδεσπότης (και αργά ή γρήγορα βρίσκεται, αφού δεν υπάρχει περιορισμός στον αριθμό των requests που μπορεί να στείλει κανείς) το μόνο που έχει να κάνει ο surfer είναι να πάει στο σπίτι του οικοδεσπότη, να τον γνωρίσει από κοντά και να φιλοξενηθεί εκεί! Αυτό είναι και το βασικό πλεονέκτημα του couchsurfing: το γεγονός ότι βασίζεται στη δημιουργία προσωπικών σχέσεων μέσω των οποίων γνωρίζει κανείς απευθείας την ντόπια νοοτροπία όπου κι αν ταξιδέψει. Επιπλέον, τα έξοδα του ταξιδιού αυτόματα μειώνονται αφού δεν χρειάζεται να ξοδέψει κανείς λεφτά σε ξενοδοχεία ή hostels. Και τέλος, υπάρχει η δυνατότητα, αν ο χρόνος του οικοδεσπότη το επιτρέπει, να ξεναγήσει τον φιλοξενούμενό του στην πόλη όπου ζει.



Είναι μια ανεκτίμητη βοήθεια, αφού ο host όχι μόνο ξέρει που είναι π।χ। ένα πραγματικά καλό εστιατόριο όπου μπορείτε να φάει κανείς χωρίς να του κοστίσει μια περιουσία, αλλά και μπορεί να δείξει στον φιλοξενούμενό του την αληθινή πλευρά του τόπου του πέρα από τα μουσεία και τα τουριστικά αξιοθέατα του συρμού। Το πιο ανεκτίμητο όμως πλεονέκτημα, είναι, σύμφωνα με τον Leonardo, έναν από τους ιδρυτές του, ότι «φέρνει την αγάπη σε πρώτο πλάνο, στην διαδικασία του χτισίματος των σχέσεων, για μια ακόμη φορά, στους μοντέρνους καιρούς»।Για όσους έχουν προσωπική εμπειρία του Couchsurfing αυτά τα λόγια δεν είναι καθόλου υπερβολικά. Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα δημιουργίας πραγματικής φιλίας μεταξύ των ατόμων που συμμετέχουν. Γρήγορα διαπιστώνει κανείς ότι το CouchSurfing είναι πιο πολύ τρόπος ζωής παρά μια απλή διαδικτυακή κοινότητα, δεν αποτελεί με κανέναν τρόπο «κοινωνικό δίκτυο γνωριμιών» και πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε «οικονομία χρημάτων» μετρά η εμπειρία κάθε ταξιδιού και οι νέες φιλίες.



Για να συμμετάσχει κανείς το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να γραφτεί μέλος στο http://www.couchsurfing.org/ και να δημιουργήσει ένα προφίλ με όσο περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες είναι δυνατόν. Στατιστικά, περισσότερα από 500 νέα μέλη εγγράφονται κάθε μέρα. Μια από τις πιο συχνές απορίες είναι κατά πόσο αυτό το σύστημα γνωριμίας με αγνώστους από την άλλη άκρη της γης είναι ασφαλές. Εδώ υπεισέρχεται η οργάνωση του couchsurfing η οποία έχει μια σχεδόν αδιάσειστη λογική: τα έμπειρα μέλη που έχουν φιλοξενήσει ή φιλοξενηθεί διαθέτουν συστάσεις (references) και πιστοποιήσεις (vouching) από άλλα μέλη. Επίσης σημαντική είναι η πιστοποίηση από το ίδιο το site (verification). Εάν κάποιος διαθέτει όλα τα παραπάνω στοιχεία θεωρείται 100% αξιόπιστος. Πιο αναλυτικά, references αφήνουν οι χρήστες που φιλοξενούν ή φιλοξενούνται, οι οποίες συστάσεις είναι στην ουσία μια περιγραφή και μια κατάταξη με βάση την εμπειρία της γνωριμίας που είχαν από το άλλο άτομο (θετική, αρνητική ή ουδέτερη)। Πιστοποιήσεις (vouching) έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν μόνο τα ήδη πιστοποιημένα μέλη σε άλλα μέλη। Αυτό το σύστημα αξιολόγησης θεωρείται εξαιρετικά ασφαλές γιατί για να δώσει κανείς ένα vouching πρέπει αφενός μεν να γνωρίζει προσωπικά πολύ καλά το άτομο για το οποίο εγγυάται, και αφετέρου θα πρέπει να έχει ήδη τρία vouching στη διάθεσή του। Mε άλλα λόγια τα πιστοποιημένα μέλη είναι εγγυημένα συνεργάσιμα άτομα με εξαιρετικό ήθος τα οποία θέλουν να προσφέρουν στην κοινότητα και δεν προκαλούν προβλήματα. Πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι μπορεί κανείς να επιλέξει τι είδους couchsurfer θέλει να είναι. Αν το να φιλοξενήσει έναν ξένο σπίτι του, φαίνεται υπερβολικό για κάποιον αρχάριο, μπορεί απλά να προσφέρει στους επισκέπτες της έδρας του τη δυνατότητα να γνωριστεί μαζί τους μόνο για μια έξοδο, για έναν καφέ ή ένα ποτό ή να τους βοηθήσει προσφέροντας πληροφορίες για αρχή. Και φυσικά όταν ταξιδέψει, μπορεί να ζητήσει αντίστοιχη βοήθεια. Το επόμενο βήμα είναι να γνωρίσει άλλους πιο έμπειρους couchsurfers σε κάποιο από τα τοπικά meetings που συνήθως οργανώνονται από την ομάδα κάθε πόλης.

Πως είναι οργανωμένο το Couchsurfing

Η «κοινωνία» του couchsurfing είναι οργανωμένη σε ομάδες, είτε τοπικές (ανά πόλη ή χώρα) είτε σύμφωνα με τα ενδιαφέροντα (π।χ। μουσική ή κινηματογράφος)। Κάθε ομάδα διαθέτει το δικό της message board. Είναι ο χώρος στον οποίο ο καθένας εκφράζει απόψεις, ενημερώνεται για τα τοπικά meetings ή ζητά πληροφορίες. Στο γκρουπ της Ελλάδας για παράδειγμα υπάρχουν αυτή τη στιγμή περισσότερα από 14.000 μέλη, στο γκρουπ της Αθήνας περισσότερα από 5800 και στο γκρουπ της Θεσσαλονίκης πάνω από 1500.

***

COUCHSURFING ΓΙΑ ΛΟΑΤ ΧΡΗΣΤΕΣ

Το Couchsurfing είναι εξαιρετικά φιλικό στους Gay, Lesbian, Bisexual και Τransexual χρήστες। Για να μιλήσουμε με αριθμούς, υπάρχουν 200 group στο Couchsurfing τα οποία απαρτίζονται από 21120 LGBT χρήστες! Το βασικό Group που ονομάζεται «Queer Couchsurfers» αριθμεί 15840 μέλη και δημιουργήθηκε το 2004। Όλα τα άλλα γκρουπ είναι παρακλάδια του.

***

LESBIAN CS GROUPS

Σε ότι αφορά τις ομοφυλόφιλες γυναίκες, τα πιο πολυπληθή group είναι τα «Lesbian Couchsurfers» (1800 μέλη), «Queer Women» (550 μέλη), και «Lesbians all around the world» (355 μέλη) τα οποία απαρτίζονται κυρίως από γυναίκες που ζουν σε Βόρεια και Νότια Αμερική, Ευρώπη, και Αυστραλία। Άλλα πολύπληθή LGBT γκρουπ είναι τα “Βackpackers (gay and gay friendly)” με 3340 μέλη, το «Queer & Camping» (195 μέλη), το “Trans* people” (263 μέλη) και το “Gay Bear Couchsurfers” (321 μέλη)। Στην Ελλάδα το κεντρικό γκρουπ είναι το Queer Greece με 117 μέλη, τα οποία προέρχονται κυρίως από χώρες τις Ευρώπης। Υπάρχει επίσης το γκρουπ “Queer Athens” με 25 μέλη, το οποίο ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 2010

***

Queer Thessaloniki

Πριν λίγους μήνες, τον Αύγουστο του 2010 δημιουργήθηκε και το subgroup “Queer Thessaloniki” το οποίο αριθμεί αυτή τη στιγμή 13 μέλη (από Έλληνες και μη)। Ο πυρήνας του γκρουπ είναι μια παρέα από αγόρια και κορίτσια που ζουν στην πόλη, και συναντιούνται συχνά για εξόδους, προβολή ταινιών και άλλες δραστηριότητες। Αν σας συγκινεί η ιδέα του Couchsurfing είναι μια πολύ όμορφη κίνηση να συμμετάσχετε κι εσείς στο τοπικό σας γκρουπ ενισχύοντας όχι μόνο το Couchsurfing αλλά και την ΛΟΑΤ κοινότητα.

***

Η Ιστορία του Couchsurfing

Ιδρυτές του CouchSurfing।org είναι οι: Casey Fenton, προγραμματιστής, Sebastien Giao Le Tuan, (Product Designer), Daniel M। Hoffer, (Manager), Leonardo Bassani da Silveira, (Creative Director)। Εμπνευστής του Couchsurfing είναι ο Casey Fenton, ο οποίος είχε πρώτος την ιδέα σε ένα από τα δεκάδες ταξίδια του στον κόσμο। Πολύ πριν ξεκινήσει να λειτουργεί το site του CouchSurfing, προσπάθησε να βρει κάποιον για να τον φιλοξενήσει για ένα Σαββατοκύριακο σε ένα ταξίδι του στην Ισλανδία। Έστειλε email σε 1,500 φοιτητές του Πανεπιστημίου της Ισλανδίας, χρησιμοποιώντας τον ηλεκτρονικό κατάλογο των σπουδαστών। Μέσα σε 24 ώρες, είχε λάβει περίπου 50-100 απαντήσεις ανθρώπων που του έγραφαν: «ναι, έλα να μείνεις μαζί μου!»। Επέλεξε να μείνει με την Yoa και τους φίλους της। Του έδειξαν την «δική τους» Ισλανδία। Τότε αποφάσισε πως θα ήθελε να ταξιδεύει με αυτό τον τρόπο κάθε φορά। Έτσι γεννήθηκε το CouchSurfing: «στην αρχή του 2003, αγόρασα μια βάση δεδομένων με 3 εκατομμύρια πόλεις για 1।200 δολάρια। Τότε ήταν η εποχή που προσκάλεσα τους πιο κοντινούς μου φίλους για να με βοηθήσουν να ιδρύσω το CouchSurfing Project। Τον Ιανουάριο του 2004 το εγκαινιάσαμε και από τότε δεν κοιτάξαμε πίσω». Στην καθημερινότητά μας, η τηλεόραση με τον ορυμαγδό των ειδήσεων για κάθε είδους εγκλήματα, αναγκάζει τους ανθρώπους να κλείνονται στον εαυτό τους και στο σπίτι τους. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι όπως οι couchsurfers που «δεν μασάνε» και επιλέγουν να είναι ανοιχτοί και δοτικοί. Ανοίγουν όχι μόνο τα σπίτια τους, αλλά και τις καρδιές τους. Και αυτό είναι απλά θέμα επιλογής- όπως λέει και ο ιδρυτής, Leonardo: «Όλοι γνωρίζουμε ότι οι πραγματικές επαναστάσεις είναι πράξεις αγάπης. Επαναστάσεις συμβαίνουν λόγω των σχέσεων που δημιουργούμε, επειδή ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ να δημιουργήσουμε τις σχέσεις αυτές. Επομένως, η αγάπη είναι επίσης μια επιλογή. Είναι μια επιλογή επειδή δεν την έχουμε απλώς. Την τρέφουμε, την εξελίσσουμε, την καλλιεργούμε, την μεγαλώνουμε. Όταν έχεις σχέσεις, έχεις και το σκοπό που χρειάζεσαι. Γι’ αυτό, η αποστολή και η πρόκληση του couchsurfing είναι να βοηθήσει να διαδώσουμε την αγάπη ανά τον κόσμο, ένα καναπέ τη φορά». Αν και το Couchsurfing ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτή τη στιγμή το 51% των μελών του προέρχεται από την Ευρώπη και μόνο το 26% προέρχεται από τη Βόρεια Αμερική. Ο μέσος όρος ηλικίας ενός χρήστη είναι τα 28 έτη και το μεγαλύτερο ποσοστό (39%) είναι από 18 έως 24 ετών. Η κύρια γλώσσα συνεννόησης (74%) είναι η αγγλική.

***

TA ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ QUEER GROUP ANA ΠΟΛΗ

Queer Buenos Aires (157 μέλη)Queer Toronto (169 μέλη)Queer Couchsurfers Berlin (188 μέλη)Queer Stockholm (209 μέλη)Chicago Queer Couchsurfers (284 μέλη)Queer Amsterdam (411 μέλη)Queer London (787 μέλη)Queer Paris (950 μέλη)Queer New York (1098) μέλη

ΑΝΑ ΧΩΡΑ

Queer Switzerland (172 μέλη)Queer Australia (177 μέλη)Queer Portugal (179 μέλη)Queer Israel (250 μέλη)Dutch Queers & friends (254 μέλη)Queer Couchsurfers Mexico (258 μέλη)Gay USA (323 μέλη)Queer Couchsurfers Italy (339 μέλη)Queer Spain (392 μέλη)UK Gays (492 μέλη)Queer couchsurfers Brazil (657 μέλη)

***

Σημ. Ευχαριστούμε την Anastasia Theo για την φωτογράφηση του Queer Thessaloniki και τα μέλη του γκρουπ που δέχθηκαν να φωτογραφηθούν.

***

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Screw στο τεύχος Μαρτίου 2011.

Another Roadside Attraction

London to Sydney:
Only a few thousand miles to go...

***

Here is another chapter of my notorious Couchsurfing adventures. If you check my couchsurfing profile here... you will realise I have not been hosted abroad by anyone yet...! I prefer to let the world come to me. Last night, it was a company of three young guys from Britain. Johno Ellison (27 years old), Paul Archer (24) and Leigh Purnell (23) attempting to break the World Record for the longest taxi journey ever by driving a vintage Black Cab (called "Hannah") 30,000 miles from London to Sydney. "Hannah" is actually a 1992 LTI 2.7 litre diesel FX4. Wednesday night they arrived with Hannah in Thessaloniki and stayed at our place for the night. They started from London 8 weeks ago and today they took off for Instabul! I wished them well, ... accepted a great bottle of Belarus Vodka as a present (thank you guys!) and took the chance to have a few pictures with them before they leave! Enjoy... and don't forget to donate if you can!"

Ready to go!


Hannah's insides

www.itsonthemeter.com(it's on my ass, Hannah says)

999: the number of the beast

three couchsurfers and their happy hostess (From Left to Right: Leigh, Johno, Paul and Anastasia)

***

Here is some info from their website: http://www.itsonthemeter.com/ " It’s on the Meter ’ is an attempt to break the Guinness World Record for the longest taxi journey in history. The expedition will cover four continents, thirty-nine countries, ten time zones and over 50,000 km, in an 18-year-old classic London Black Cab.
The team departed from the London transport museum on February 17th 2011, the expedition is aiming to raise a minimum of £20,000 for the British Red Cross through online donations via ‘JustGiving’. Setting off from London, travelling via Europe, Russia, the Middle East, India, China and South East Asia.

The taxi will finally arrive in Sydney, Australia approximately eight months later. Along the way, the team will pick up passengers including VIPs, journalists and, of course, locals who seem like they could use a lift! The idea is to keep the expedition as pure an adventure as possible with no support vehicles, relying the on the team’s average ingenuity and negotiation skills to achieve the distance."

Hannah and her sisters
(Hannah is resting next to a distant Greek sibling: a car
whose owner is from Chalkidiki, Greece)

Johno taking care of Hannah's behind
(She's a young British lady, after all, only 19 years old
and young ladies must look good when going out at all times of day)

The British Red Cross does not forget
to recycle even when on the road!Bravo!

Leigh is grassing up Hannah
(no, that's not what I mean,
you dirty bugger, sod off)

Johno grew up in Yorkshire, England. After leaving school he trained as a helicopter pilot for four years before changing career direction and attending Aston University to study Sustainable Product Design. It was there that he met the other team members and developed a keen interest in travel and photography.He has travelled widely including backpacking around South America, hitchhiking through the Balkans and driving to Kazakhstan.

Paul grew up in Gloucester On leaving school he worked in Ghana as a secondary school teacher for six months before hitchhiking and using local transport to cross West Africa and the Sahara desert, via Timbuktu, to Morocco.Balancing his studies with other trips and expeditions he has climbed Kilimanjaro, Kayaked the White Nile, Snow boarded the Himalayas and started an ongoing volunteer project in Uganda.

Leigh Was born in Staffordshire After attending the local College he went to Aston University to study Techonogy and Enterprise Management He has been a High Ropes instructor for a summer camp in USA, travelled twice to East Africa running community projects and visited North Africa for 7 months during a period of 3 years He has used his education to run and create charity projects, raising over 54000 pounds directly in 2 years.

P.S. Another Roadside Attraction is a novel by the American, world-renowned, mad author, Tom Robbins

Μανώλης Ρασούλης (1945-2011)

Τον Μανώλη Ρασούλη τον γνώρισα στη Θεσσαλονίκη τον Νοέμβριο του 1996, στα στούντιο της τηλεόρασης της ΕΤ3, όπου είχε δεχθεί να επισκεφθεί ως προσκεκλημένος της παραγωγού Λίλυς Μπάνου την εκπομπή "Επί Παντός", το μεσημεριανό μαγκαζίνο του καναλιού.

Ήμουν 20 χρονών, φοιτήτρια Δημοσιογραφίας του ΑΠΘ. Του ζήτησα να μας δώσει μια συνέντευξη για την φοιτητική εφημερίδα "Ανεύθυνος Τύπος" και δέχθηκε. Η χαρά μου ήταν μεγάλη γιατί δεν περίμενα την ανταπόκριση αυτή! Την συνέντευξή του, που δημοσιεύθηκε (με πολλά τυπογραφικά λάθη είναι η αλήθεια) στο τεύχος 3 του Δεκεμβρίου 1996 του "Ανεύθυνου" (που μπορείτε να δείτε και εδώ σε pdf) δημοσιεύω σήμερα εδώ μετά την είδηση του θανάτου του, που με λυπεί από τη μια, από την άλλη όμως χαίρομαι γιατί εκεί που πάει, τώρα θα βρει τον πολυαγαπημένο του δάσκαλο Osho (Bhagwan Shree Rajneesh).

Ο Ρασούλης ήταν ένας από τους ανθρώπους που έβλεπε μακριά και σε βάθος- ένας "ανοιχτομάτης, όχι ένας αυγουλομάτης"- με πολιτικές θέσεις αντισυμβατικές, με συνέπεια κάποιοι να τον θεωρούν γραφικό, επειδή επέμενε στην πνευματικότητα του ανθρώπου σε μια εποχή υλιστική, ωχ-αδερφιστική και εν τέλει, όπως τώρα αποδεικνύεται, ισοπεδωτική για την κοινωνία μας. Οι στίχοι του έχουν μιλήσει σε τόσες ψυχές Ελλήνων, ακριβώς γι' αυτό, για την ειλικρίνεια, την τόλμη και την αγάπη που έτρεφε για τους ανθρώπους. Να μια δήλωσή του, που είναι και σήμερα επίκαιρη- όπου σε λίγες λέξεις φαίνεται πόσο καθαρά και ασυμβίβαστα σκεφτόταν:

"Βρισκόμαστε στην στιγμή αυτή την άχαρη, που ο καθένας κοιτάζει το τομάρι του, και βάση αυτού, οι ανεξέλεγκτοι από πάνω και οι αχαρακτήριστοι, ασκούν

μια πολιτική που είναι εντελώς καταστροφική... " (σχολιασμός της κυβέρνησης Σημίτη).

Περισσότερα για εκείνον και το έργο του μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ. Ακολουθεί όλη η συνέντευξη.

Μανώλης Ρασούλης

Ο αχθοφόρος της γύρης

"Έλληνας" και αυτός, όμως όχι και τόσο περήφανος για τα κατορθώματα των Νεοελλήνων αφ' εαυτών. Άλλωστε, η "πιο γλυκιά πατρίδα είναι η καρδιά". Ο 'Ανεύθυνος Τύπος' πήρε την πρώτη του τιμητική συνέντευξη από τον στιχουργό-ιχνηλάτη Μανώλη Ρασούλη, ο οποίος μας τίμησε δεόντως με την συνέπειά του στο ραντεβού μας.

Α.Τ. Τι γνώμη έχετε για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Πολιτιστική Πρωτεύουσα;

Μ.Ρ. Έγινε μια έρευνα, και το 76% των Θεσσαλονικιών απαντά ότι η Πολιτιστική Πρωτεύουσα θα αποτύχει, ότι δεν είναι έτοιμη η Θεσσαλονίκη, πράγματα τα οποία τα έλεγα εγώ εδώ και τέσσερα χρόνια, διότι βλέπω ότι δεν υπάρχει κανένα συγκροτημένο όραμα, που να δημιουργεί μια συγκεκριμένη δράση... Η Πολιτιστική Πρωτεύουσα θα έπρεπε να κάνει αυτό το πράγμα, έναν σχεδιασμό των πραγμάτων, να αναδείξει σημεία, να προβάλει φιγούρες, ανεπαίσθητες λεπτομέρειες. Αλλά είναι άνθρωποι άρτσι-μπούρτσι και λουλές.

Α.Τ. Είναι λοιπόν θέμα οράματος;

Μ.Ρ. Όταν δεν υπάρχει όραμα είσαι ένα γραφειοκρατικό Ρόμποκοπ, ένας καριερίστας, ένας που αναλαμβάνει απλά μια ειδικότητα και την διεκπεραιώνει. Το όραμα σε διευρύνει, σε πάει στην θρησκευτικότητα, στην βαθύτερη επικοινωνία. Π.χ. προχθές είπα "αυτονομία στη Μακεδονία" - είναι ένα ρίσκο. Λέω τώρα, ή ταν ή επί τας. Αλλά εκείνη τη στιγμή, την ώρα που το 'λεγα, καιγόμουνα. Αυτή τη φωτιά, άμα δεν τη νιώθεις, να σε καίει, να σε πυρακτώνει, και ορισμένες φορές να σε αφανίζει, δεν έχει νόημα.

Α.Τ. Αυτό δεν αντίκειται στην σημερινή κρατούσα ιδεολογία;

Μ.Ρ. Η κοινωνία έχει ανάγκη να στυλιζάρει κάποια πράγματα, για να μπορεί να διεκπεραιώνει διάφορες διαδικασίες, δηλαδή να προσπαθεί να περάσει μέσα στην κοινή γνώμη κάποια κλισέ, καταναλωτικά, ιδεολογικά. Τώρα, ας πούμε, το κύριο μέλημα του κατεστημένου είναι να περάσει μια ιδεολογία που θέλει να δείξει στους άλλους ότι δεν υπάρχει ιδεολογία. Αλλά όταν σου λένε "δεν υπάρχει ιδεολογία", αυτό είναι πάλι μια ιδεολογία! Λοιπόν, αυτή είναι η πλαστικοποίηση της φυσικότητας των ανθρώπων, για να μπούνε μέσα στο πλαίσιο το κοινωνικό και στην έννοια της παραγωγής.

Α.Τ. Ο ρόλος του καλλιτέχνη;

Μ.Ρ. Ο καλλιτέχνης είναι ένας δίαυλος. Είναι ένας ρόλος που προσπαθούμε να τον κάνουμε

εποικοδομητικό. Γιατί υπάρχει και ρόλος που καθρεφτίζεσαι στον καθρέφτη και γίνεσαι υποχείριο του ρόλου. Και είναι πολύ άσχημο. Έχω δει πολλούς τέτοιους αριβίστες και ανόητους, η Ελλάδα βρίθει ανοήτων. Η Ελλάδα είναι ασχημάτιστη, στην προσπάθειά της να αναπτυχθεί χωρίς να έχει αστική εμπειρία με την ολοκληρωμένη έννοια. Θα σχηματιστεί μέσα σε μια πιο διευρυμένη υπέρβαση των Βαλκανίων, δηλαδή άμα είμαστε σ' ένα μπλοκ μέσα, στην Ευρώπη ας πούμε, ή στην προσπάθειά μας να είμαστε στο διεθνές παιχνίδι, να μην είμαστε ουραγοί όπως είμαστε τώρα, να μην παίζουμε κανένα ρόλο στην παγκοσμιότητα.

Α.Τ. Αυτό το "δε βαριέσαι ρε αδερφε", είναι η φιλοσοφία του 'Ελληνα. Γι' αυτο όλα λιμνάζουν;

Μ.Ρ. Αυτό, που μπορεί να το πεις μια-δυο φορές, αλλά όχι να σου γίνει δεύτερη φύση. Η φιλοσοφία της χώρας, αυτό το "ωχ αδερφέ", περνάει σε μια υστερία - η Ελλάδα είναι ο περιούσιος λαός, ζήτω ο Μέγας Αλέξανδρος, πάρτε όπλα, οι Τούρκοι μας καίνε, εμείς είμαστε οι καλοί, οι άλλοι είναι οι κακοί.

Α.Τ. Τόσα όπλα, τι θα τα κάνουμε; (γέλια)

Μ.Ρ. Δεν μπορώ να καταλάβω τι θα τα κάνουμε αυτά τα όπλα. Δηλαδή η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι μια ειρηνική χώρα, της φιλοσοφίας, της έρευνας και της διπλωματίας.

Α.Τ. Τα χρειαζόμαστε, τελικά;

Μ.Ρ. Αυτό είναι μια μπλόφα, ενός σκληρού πυρήνα που ξεκινάει από την Πελοπόννησο. Οι

Πελοποννήσιοι είναι από την αρχαιότητα πολεμοχαρείς. Εκεί γεννήθηκε το πατριαρχικό σύστημα, στις Μυκήνες και στο Άργος. Γι' αυτό είπα προχθές και στην Κανέλλη, στην τηλεόραση, ότι η Ιλιάδα είναι ένα ελεεινό βιβλίο, που όχι δεν πρέπει να διδάσκεται, αλλά τουλάχιστον δεν πρέπει να είναι η επίσημη γραμμή του Υπουργείου.

Α.Τ. Και η μητριαρχία είναι εντελώς ξεχασμένη...

Μ.Ρ. Δεν αναφέρουν πουθενά ότι υπήρξε. Αλλά μπορούμε να ερευνήσουμε πιο ψύχραιμα ότι υπήρχε ένα άλλο στάτους πριν από την πατριαρχία.

Α.Τ. Τι κερδίζουμε από την γνώση της ύπαρξης αυτού του πρώην στάτους;

Μ.Ρ. Μια σφαιρική γνώση των πραγμάτων, για να μην είμαστε στην στενωπό. Γιατί όταν δεν ξέρουμε καλά, βγαίνουν διάφορα "καρούμπαλα". Και έτσι, καταλήγουμε σε συμπεράσματα, ότι πολύ δίκαια αγοράζουμε τα όπλα, και πολύ λογικά, και όλα μας επιτρέπουν να κάνουμε αυτές τις αγορές, οι οποίες καταστρέφουν όλες τις προϋποθέσεις. Αν ξεφτιλιστεί η Θεσσαλονίκη ενόψει '97, τι να τα κάνουμε τώρα τρία μνημεία - και η Αθήνα θέλει αυτό, να ξεφτιλιστεί η Θεσσαλονίκη. Υπάρχει ένας κομπλεξικός ανταγωνισμός που δεν θέλει να αφήσει την Θεσσαλονίκη να γίνει Πρωτεύουσα των Βαλκανίων. Θέλουν να είναι αυτοί λίκνο της Δημοκρατίας, της γεροντοκρατίας και της εξουσιομανίας.

Α.Τ. Ψάχνετε καθόλου τα καινούρια συγκροτήματα, τα γνωρίζετε;

Μ.Ρ. Όχι, μόνο ο Αγγελάκας είναι πολύ φίλος μου, και μ' αυτόν συζητάω. Νομίζω ότι είναι ο

καλύτερος, γιατί ερευνά. Τα άλλα παιδιά, δεν ξέρω - στην πίεση εκλαμβάνεις πολλά πράγματα. Αλλά αυτό μετά πρέπει να το οργανώσεις, να το κάνεις διανοητικά κατανοητό, να το βάλεις στον κοινωνικό κορμό, να δοκιμαστεί, μέσα από τις εμπειρίες των ανθρώπων, διότι το να παίζεις, να παίζεις τραγούδια, και να αφήνεις μετέωρη την νεολαία... Και μετά τι γίνεται; Είναι κάτι το μετέωρο, το γοητευτικό, αλλά μετέωρο. Πρέπει να το προσγειώσεις. Αυτό που έκανε ο Ραζνίς, φερειπείν. Έκανε ένα κίνημα που περιείχε όλα αυτά, αλλά ήταν και οργανωμένο, και σου έδινε ένα νόημα δραστηριότητας, ένα στόχο, ένα όραμα το οποίο όμως το πραγματώνεις. Και βγάζεις συμπεράσματα μέσα από την ίδια σου τη δραστηριότητα. Ε, αυτό προσπαθώ εγώ. Προσωπικά, το κατάλαβα και από τον Ραζνίς, το κατάλαβα και από την εμπειρία μέσα από τα πολιτικά κόμματα, ότι χρειάζεται τώρα ένα άλλο κίνημα, ένα άλλο ρεύμα, οργανωμένο, όμως, μπολσεβίκικα οργανωμένο, που να παρεμβαίνει. Να είναι θρησκευτικό, δηλαδή κατά βάση να είναι ο διαλογισμός, η επικοινωνία, η κάθαρση, και παράλληλα να μαθαίνεις τους αρχαίους.

Α.Τ. Μα σε καμία πολιτική κίνηση δεν υπάρχει αυτό το υπόβαθρο. Ακόμη και στις επαναστατικές κινήσεις. Πιστεύω ότι για να αλλάξεις τον κόσμο, πρέπει να αλλάξεις πρώτα εσύ ο ίδιος - το μέσα σου.

Μ.Ρ. Τώρα το λέμε αυτό το πράγμα, γιατί τώρα είναι η εποχή που μυρίζει αυτό, δηλαδή έχει

αναδυθεί μέσα από χιλιάδες θυσίες, προσπάθειες, αποτυχίες, και λοιπά, τώρα είναι ακριβώς το οριακό στίγμα για την ανθρωπότητα. Ή ταν ή επί τας. Ή θα χαθεί το ανθρώπινο είδος, ή θα κάνουμε ένα άλμα ποιοτικό. Και είναι πολύ γοητευτικό που βρισκόμαστε σ' αυτή τη φοβερή εποχή.

Α.Τ. Αυτό το ποιοτικό άλμα, το αντιλαμβάνονται όμως όλοι; Γιατί άλλοι βλέπουν την ποιότητα στον "πολιτισμό", στον "εκσυγχρονισμό", και λοιπά.

Μ.Ρ. Όχι, δεν το αντιλαμβάνονται όλοι, γιατί μόλις πάει ο άνθρωπος να μπει μέσα στην υπέρβαση, καίγεται. Αυτός έχει συνηθίσεις σε μια καθημερινότητα, σε μια επανάληψη, που έχει κι αυτό μια γοητεία, το ότι οι κυρίες ασχολούνται με την ούγια των υφασμάτων που βγάζουν τα καινούρια Υβ Σαιν Λοράν.

Α.Τ. Ο πολύς κόσμος δεν γνωρίζει ότι ασχολείστε και με την συγγραφή. Το τελευταίο σας βιβλίο, το "Κνωσώντας την Αλήθεια", τι περιεχόμενο έχει;

Μ.Ρ. Είναι μια σύμπτυξη της όλης φιλοσοφίας και της κρητο-κεντρικής κοινωνικής και η προσωπική μου προσπάθεια, να είμαι σε μια ετοιμότητα, για να δω να ολοκληρώνεται η δουλειά μου. Νομίζω, στις 31 Δεκέμβρη του 1999, κλείνει ο κύκλος, ο δημιουργικός, με την έννοια της επικοινωνίας, με τα γραψίματα, τις φόρμες... Από κει και πέρα, η μεγάλη πυραμίδα θα μας δείξει, μετά το 2000. Προσπάθησα να είμαι σε μια ετοιμότητα, να κυνηγάω την μπάλα, κι εσείς οι καινούριοι να το καταλάβετε αυτό, να μην κάθεστε στα γραφεία σας και σας έρχονται από τα παράθυρα οι ειδήσεις και τα λοιπά, να πηγαίνετε στην πηγή του γεγονότος. Υπάρχει το ιδεώδες, που με την καθαρότητά σου και την παιδικότητά σου πας - και στο δρόμο προσπαθούν να σε διαφθείρουνε, να σε δελεάσουνε, να σε κάψουνε. Είναι κίνδυνοι εξωτερικοί αυτοί, αλλά είναι και πόλεμος. Πόλεμος με τα μέσα μας, πως μεταχειριζόμαστε την προσωπική μας ελευθερία, σε μια κοινωνία που μπορεί ο άλλος να βιώσει τα φαινόμενα της ζωής, να αποστάξει, να βγάλει ένα τελικό συμπέρασμα, έσχατο, κορυφαίο. Η αντιδικία αυτή του ατόμου, της προσωπικότητας με τη συλλογικότητα, η ατραπός αυτή, είναι σημαντική για μένα, ιδιαίτερα σ' αυτή την εποχή που ζούμε, που είναι οριακή για το ανθρώπινο γένος.

Α.Τ. Τελικά ο δημοσιογράφος ταλαιπωρεί τον καλλιτέχνη, ο καλλιτέχνης τον Δημοσιογράφο, ή αν υπάρξει σωστή συνεργασία, ωφελούνται και οι δυο;

Μ.Ρ. Εξαρτάται, αν ο δημοσιογράφος είναι ρουτίνας, και σε βάζει να λες τα ίδια και τα ίδια, ή

αν προσπαθεί να εμβαθύνει στην προσωπικότητα του φιλοξενούμενου και στην μοναδικότητά του, και δεν προσπαθεί να τον καπελώσει, όπως είναι η σχολή της Κανέλλη, που κάνει την ερώτηση και απαντάει μόνη της - είναι οξυδερκής βέβαια, αλλά το μυαλό της τρέχει πιο μπροστά από τον εαυτό της, σαν τον Βέλτσο και αυτή. Βασικό είναι να ξέρεις ποια είναι η δουλειά σου, και να την υπηρετείς - εάν δεν σ' αρέσει, γίνε ψαράς, βγάζε μήλα, κάνε κάτι άλλο...

Α.Τ. Ο καλλιτέχνης έχει κάποια δύναμη. Να ανοίξει, δηλαδή, τα μάτια του κόσμου. Συμφωνείτε;

Μ.Ρ. Υπάρχει κάποια δύναμη, αλλά και μια φριχτή αδυναμία. Ο εγωισμός. Στους καλλιτέχνες,

φουσκώνει το παγόνι μέσα.

Α.Τ. Αν υποθέσουμε ότι τον ξεπερνάς αυτόν τον σκόπελο του εγωισμού, υπάρουν πάλι κίνδυνοι, να σε θεωρήσουν σταυροφόρο, και να πούνε, α, τον τρελό...

Μ.Ρ. Ο σταυροφόρος κάνει άλλη δουλειά, και ο ιχνηλάτης άλλη δουλειά, κοιτάζει, παρατηρεί τι συμβαίνει, αν υπάρχει καπνός στο βάθος, βάζει το αυτί κάτω στο έδαφος και αφουγκράζεται, και μετά λέει "από δω, είναι καλύτερα να πάμε". Αυτή είναι η δουλειά μου, να πηγαίνω πιο μπροστά, να ξαναγυρίζω πίσω, και να λέω, νομίζω ότι... "αυτό". Αυτό που ζητάω από την ελληνική κοινωνία και δεν έχει την υπομονή και τη σύνεση για να καταλάβει, ότι μια κοινωνία χρειάζεται απελπιστικά τους ιχνηλάτες - νομίζει ότι χρειάζεται μόνο τους κρεοπώληδες... Έχουμε σώμα, έχουμε φλέβες, έχουμε λέμφους, έχουμε ένα σωρό πράγματα, αλλά όλες αυτές οι βαθμίδες διεργασίας είναι που διυλίζουνε κάτι που λέγεται πνεύμα, ψυχή. Η ειδικότητα των παπάδων είναι να λένε "α! περί ψυχής εμείς είμαστε το γραφείο". Εμείς οι καλλιτέχνες είμαστε κάπου εκεί ανάμεσα σ' αυτά, είμαστε ο Μπάμπης ο Φλου, δηλαδή δεν καταλαβαίνει ο μέσος πολίτης τι ρόλο παίζω εγώ. Μπορεί να καταλάβει την στιγμή που τον ψυχαγωγώ, και την επόμενη στιγμή να έχει ξεχάσει, να πει "α, τι είναι αυτός". Πάντα έχω μια τέτοια αίσθηση, ότι εγώ είμαι στον αέρα, ένας άνθρωπος που ναι μεν είμαι επώνυμος, αλλά δεν έχουν καταλάβει τι είμαι, αν έχω μια ωφέλεια στην κοινωνία. Και κάποια στιγμή με κρίνουνε από το πόσα φράγκα έχω στην τράπεζα, και διάφορα τέτοια.

Α.Τ. Ο Καλλιτέχνης αποτελεί δηλαδή μια γραφική φιγούρα;

Μ.Ρ. Ναι, γιατί είμαστε ανάμεσα στην θρησκεία και στην διαδικασία παραγωγής. Είμαστε ένα είδος ντελάλη, ένα είδος εξάγγελου, κουβαλάμε τη γύρη, και την πάμε γύρω-γύρω. Αχθοφόροι της γύρης. Η Ελλάδα γενικώς έχει ένα πράγμα το οποίο είναι ακατέργαστο, ξαφνικά αλλάζει απόψεις, αλλάζει συναισθήματα, τη μια σ' ανεβάζει, την άλλη σου δίνει μια, τη μια στιγμή γίνεται λαός και τρέχει στα βουνά, αντάρτικο, και σκοτώνονται, και την άλλη "πάμε στο Καζίνο", στις Ρωσίδες, στον καναπέ, και αποχαυνώνονται. Δεν έχουν έναν μέσο όρο, και στα βουνά να έχουν λεπτότητα, και στον καναπέ να έχουν ετοιμότητα. Και γι' αυτό καμιά φορά βγαίνω κι εγώ στην τηλεόραση. Ας πούμε χθες στο "Επί Παντός" (σημ. εκπομπή στην ΕΤ3) δεν ήταν ανάγκη να βγω, ήθελα όμως να δείξω ότι και στην πολυθρόνα κάθομαι, άμα λάχει όμως και στον Πηλιορείτη απάνω με τα μπαζούκας ανεβαίνω, αν είναι κάτι που πρέπει να διευθετηθεί. Βρισκόμαστε στην στιγμή αυτή την άχαρη, που ο καθένας κοιτάζει το τομάρι του, και βάση αυτού, οι ανεξέλεγκτοι από πάνω και οι αχαρακτήριστοι, ασκούν

μια πολιτική που είναι εντελώς καταστροφική. Δέκα τρις να δώσουν για όπλα, είναι έγκλημα. Παρότι υποστηρίζω την κυβέρνηση Σημίτη, και την υποστήριξα πριν υποστηρίξει και αυτός τον εαυτό του, έστειλα ένα άρθρο στο Έθνος τότε που ήταν στην Πάτμο ο Παπανδρέου.

Α.Τ. Σαν μια υποστήριξη λύσης πολιτικής, όχι κομματικής;

Μ.Ρ. Σαν μια περαστική πολιτική λύση, που θα δημιουργήσει μια προϋπόθεση για να κρυσταλλωθούνε κάποιες προτάσεις και κατευθύνσεις για το μέλλον. Και μια κατεύθυνση είναι κι αυτή που εκφράζω εγώ. Δηλαδή να γίνει η χώρα, ομοσπονδία. Όπως είναι η Αγγλία, όπως είναι η Ισπανία, όπως είναι η Γερμανία.

Α.Τ. Δηλαδή να έχουμε μια Μακεδονία, μια Πελοπόννησο, μια Αττική;

Μ.Ρ. Φυσικά, έτσι συσπειρώνεται η περιοχή, αναλαμβάνει ευθύνες για τον εαυτό της και δεν

υπάρχει αυτός ο υδροκεφαλισμός του κέντρου των πέντε εκατομμυρίων σε μια πόλη, σε έναν πληθυσμό δέκα εκατομμυρίων. Τα πράγματα εξισορροπούν, ανεβαίνει η χώρα, σφύζει, γίνεται πιο σφριγηλή.

Α.Τ. Σας ευχαριστώ

Μ.Ρ. Κι εγώ

Αναστασία Μπαρτζουλιάνου, για τον "Ανεύθυνο Τύπο"

Τεύχος 3, Δεκέμβριος 1996,

έκδοση των φοιτητών του Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Ο Ρομπέν των Πληροφοριών

Τώρα που εκδίδεται ο Assange στην Σουηδία είναι μια ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στο παρελθόν του θρύλου των Wikileaks.

Julian Assange

Ήρωας ή βιαστής;

16 Δεκεμβρίου 2010: ο Αυστραλός Julian Assange αφήνεται ελεύθερος στη Βρετανία με εγγύηση 240.000 λιρών. Ο υπόλοιπος κόσμος αναρωτιέται αν ο θρύλος του Διαδικτύου είναι – ή όχι; - υπεύθυνος, εκτός από τη διαρροή χιλιάδων διπλωματικών εγγράφων στη δημοσιότητα, και για μια σειρά από σεξουαλικές παραβάσεις εναντίον δυο γυναικών. Επαναστάτης ή βιαστής; Όποια και αν είναι η απάντηση, και στις δυο περιπτώσεις, έχουμε να κάνουμε με μια άκρως ενδιαφέρουσα – αν και ολοφάνερα παραβατική προσωπικότητα. Το παρελθόν του αποδεικνύει αφενός μεν τον ιδεαλισμό του, αφετέρου δε την τάση του να κινείται στα όρια της νομιμότητας.

Ολόκληρο το όνομά του είναι Julian Paul Assange και γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1971 στο Townsville μια πόλη που βρίσκεται στη Βοριοανατολική ακτή της Αυστραλίας. Ο Julian μεγάλωσε με την μητέρα του Christine και τον πατριό του, Brett Assange, έναν θεατρικό σκηνοθέτη, σύμφωνα με τα λεγόμενα του οποίου ο Julian από μικρός είχε «ένα έντονο αίσθημα του σωστού και του λάθους» και την τάση να υπερασπίζεται τους αδύναμους. Ο Assange ποτέ δεν είχε ήρεμη οικογενειακή ζωή. Στα 28 του χρόνια απέκτησε έναν γιο, τον Daniel, για την κηδεμονία του οποίου πάλευε με την μητέρα του αγοριού για 10 ολόκληρα χρόνια! Αυτή η ιστορία μοιάζει να τον κυνηγά από παδί: η μητέρα του πήρε διαζύγιο από τον Brett Assange, ξαναπαντρεύτηκε το 1979 με έναν μουσικό και ξαναχώρισε μέσα σε 3 χρόνια. Ο ανήλικος Julian αναγκάστηκε να μετακομίσει δεκάδες φορές καθώς η μητέρα του κρυβόταν από τον δεύτερο άντρα της στη διάρκεια της πεντάχρονης δικαστικής αναμέτρησής τους για την κηδεμονία του ετεροθαλούς αδελφού του Julian. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της πάλης που κράτησε μια ζωή ήταν η ίδρυση του ακτιβιστικού γκρουπ Parent Inquiry Into Child Protection, από τον Assange και την μητέρα του- μια προσπάθεια δημιουργίας μιας δημόσιας βάσης δεδομένων από νομικά αρχεία που αφορούν την κηδεμονία και είναι αλλιώς απροσπέλαστα στους Αυστραλούς πολίτες.

Φαίνεται πως το έχει η μοίρα του Assange να είναι φυγάς από μικρός: στα 16 του ήταν ήδη χάκερ (με το ψευδώνυμο ‘Mendax’) και στα 20 του η αστυνομία πραγματοποίησε επιδρομή στο σπίτι του επειδή φερόταν να έχει αποκτήσει πρόσβαση μέσω μόντεμ σε υπολογιστές που ανήκαν σε ένα πανεπιστήμιο της Αυστραλίας, στην Καναδική Εταιρία Τηλεπικοινωνιών Nortel και σε άλλες οργανώσεις. Το 1992 ομολόγησε την ενοχή του σε 24 κατηγορίες για πειρατεία και αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση λόγω καλής συμπεριφοράς μετά την επιβολή ενός προστίμου 2100 δολαρίων Αυστραλίας. Ο εισαγγελέας δήλωσε ότι: "απλώς δεν υπάρχει απόδειξη ότι συνέβη κάτι άλλο εκτός από ένα είδος ευφυούς περιέργειας και από την ευχαρίστηση να είναι σε θέση να ‘σερφάρει’». Λόγω του παρελθόντος του Assange, και της ανάμιξής στου στην συγγραφή του βιβλίου «Underground: Tales of Hacking, Madness and Obsession on the Electronic Frontier» (1997), υπάρχει ακόμη και σήμερα η παρανόηση ότι οι πληροφορίες που αποκαλύπτει το Wikileaks είναι αποτέλεσμα δουλειάς των χάκερ ή ότι ο ίδιος εξακολουθεί να είναι χάκερ. Όμως το Wikileaks απλά δημοσιεύει πληροφορίες τις οποίες δέχεται από γνώστες (insiders), οι οποίοι και κάνουν αρχικά τη διαρροή και στη συνέχεια παραδίδει αυτές τις πληροφορίες στα παραδοσιακά δημοσιογραφικά μέσα. Στην περίπτωση των διπλωματικών εγγράφων την διαρροή πραγματοποίησε ο 23χρονος στρατιώτης Bradley Manning, αναλυτής πληροφοριών, ο οποίος έχει συλληφθεί και κρατείται σε απομόνωση στη φυλακή του Σώματος Πεζοναυτών στο Quantico της Βιρτζίνια από τις 29 Ιουλίου 2010 – την ιστορία του οποίου αξίζει να αναζητήσετε.

Το έργο του Assange σε ό,τι αφορά την την δημόσια χρήση και εξάπλωση του ίντερνετ είναι πολυποίκιλο. Από το 1993 ασχολήθηκε με την ίδρυση του πρώτου δημόσιου παροχέα υπηρεσιών διαδικτύου στην Αυστραλία, με το όνομα Suburbia Public Access Network. Από το 1994 ξεκίνησε να εργάζεται ως προγραμματιστής και developer ελεύθερου software. Μεταξύ άλλων, συνέβαλε στην δημιουργία του software NNTPCache για τους χρήστες του Usenet, του Surfraw, που είναι μια γραμμή εργαλείων ενός interface για μηχανές αναζήτησης του διαδικτύου και του Strobe, ενός scanner ανοιχτού κώδικα. Βοήθησε στην εξέλιξη του PostgreSQL project και στην ανακάλυψη του Rubberhose, ενός συστήματος άρνησης κρυπτογράφησης που λειτουργεί σε πλατφόρμα Linux. To σύστημα αυτό ήθελε να γίνει «ένα εργαλείο για όσους εργάζονται στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίοι χρειάζονται να προστατεύσουν ευαίσθητα δεδομένα». Παρόλη την ευφυία του, ο Assange δεν αποφοίτησε ποτέ από το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης, όπου σπούδασε Φυσική και Μαθηματικά (2003-2006) και μάλιστα έχει αναφερθεί ότι έχει παρακολουθήσει μαθήματα σε έξι διαφορετικά πανεπιστήμια, σε διάφορες περιόδους της ζωής του και ότι έχει ασχολήθει επίσης με την φιλοσοφία και την νευρολογία. Για τους λόγους αυτούς τον έχουν περιγράψει με τα εξής λόγια: «αυτοδίδακτος και πολυμαθής στις επιστήμες και τα μαθηματικά» και «ο πιο διάσημος, ηθικός κομπιούτερ-χάκερ στην Αυστραλία».

Το WikiLeaks ιδρύθηκε το 2006 και την ίδια χρονιά ο Assange εξήγησε τη φιλοσοφία του σε δυο δοκίμια. Δεν θεωρεί τον εαυτό του ιδρυτή, αλλά αρχισυντάκτη του, καθώς είναι ένα από τα 9 μέλη της επιτροπής που το διευθύνει και έχει επίσης την ευθύνη της τελικής απόφασης για το αν θα δημοσιευθούν έγγραφα σε αυτό ή όχι. Όπως όλοι όσοι δουλεύουν για το Wikileaks, ο Assange δεν πληρώνεται για τη δουλειά του αλλά είναι απλός εθελοντής. Σε μια σύγκριση του Wikileaks με τα παραδοσιακά media, ο Assange έχει καταδικάσει «την οικτρή τους κατάσταση» ρωτώντας: «πως είναι δυνατόν μια ομάδα πέντε ατόμων να έχει καταφέρει να δώσει στο κοινό περισσότερες πληροφορίες που έχουν αποσιωπηθεί, σε αυτό το επίπεδο, απ΄ ότι ο υπόλοιπος τύπος συνολικά σε όλο τον κόσμο; Είναι ντροπή».

Όταν ρωτήθηκε για τον σκοπό και την ιδεολογία του Wikileaks το 2010 στο Όσλο (σε εκδήλωση του «Freedom Forum») ο Assange δήλωσε: «η απόκτηση δικαιοσύνης μέσα από τη διαφάνεια». Σύμφωνα με το editorial του Assange στην εφημερίδα «The Australian» (7 Δεκεμβρίου 2010): «το Wikileaks επινόησε ένα νέο είδος δημοσιογραφίας: την επιστημονική δημοσιογραφία. Συνεργαζόμαστε με άλλα μέσα ενημέρωσης για να φέρουμε στους ανθρώπους τις ειδήσεις, αλλά και να αποδείξουμε ότι είναι αλήθεια. Η Επιστημονική δημοσιογραφία σας επιτρέπει να διαβάσετε μια είδηση και στη συνέχεια, να κάνετε κλικ στο διαδίκτυο για να δείτε το αρχικό έγγραφο στο οποίο βασίζεται. Με αυτόν τον τρόπο μπορείτε να κρίνετε μόνοι σας: Είναι η ιστορία αληθινή; Την εξέθεσε ο δημοσιογράφος με ακρίβεια;»

Το Wikileaks έχει δημοσιεύσει, μέχρι σήμερα, υλικό που αποδεικνύει δολοφονίες στην Κένυα, μια αναφορά εγκατάλειψης τοξικών απορριμάτων σε ακτές της Αφρικής, τα εγχειρίδια της Εκκλησίας των Σαϊεντολόγων, τις διαδικασίες που ακολουθούνται για τον εγκλεισμό στο Γκουαντάναμο, υλικό που αφορά τις ανήθικες πρακτικές στη λειτουργία Τραπεζών όπως η Ισλανδική Kaupthing και η Ελβετική Julius Baer καθώς και σημαντικά έγγραφα που αφορούν τον πόλεμο στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Πρέπει να υπενθυμίσουμε, ότι μόνο το 6% των 250.000 διπλωματικών εγγράφων που ξεκίνησε να δημοσιεύει το Wikileaks στα τέλη Νοεμβρίου του 2010 ανήκουν στην κατηγορία «μυστικά» - το 53% ανήκουν στην κατηγορία «μη απόρρητα» και το 40% χαρακτηρίζονται ως «εμπιστευτικά» - ωστόσο κανένα από τα έγγραφα που είναι όντως μυστικά δεν έχουν ακόμη δημοσιευθεί καθώς μιλάμε (μέσα Δεκεμβρίου 2010).

Για την αποκάλυψη των δολοφονιών στην Κένυα, ο Assange κέρδισε το βραβείο για τα New Media της Διεθνούς Αμνηστίας (2009) και τον προηγούμενο χρόνο, το βραβείο του Economist για την ελευθερία της έκφρασης (2008) ενώ φέτος τιμήθηκε (οποία ειρωνεία!) με το Sam Adams Award (2010) το οποίο είναι βραβείο που αποδίδει μια ομάδα απόστρατων της CIA, οι επονομαζόμενοι «Sam Adams Associates for Integrity in Intelligence». Το βραβείο αποδίδεται σε επαγγελματίες μυστικούς πράκτορες (και όχι μόνο) οι οποίοι έχουν ορθώσει το ανάστημά τους υπέρ της ηθικής και της ακεραιότητας, και του έχει δοθεί το όνομα του Samuel Adams, ενός πράκτορα της CIA που διέρρευσε πληροφορίες κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ.

Η σύλληψη του Assange έρχεται τη στιγμή που το διμηνιαίο αμερικανικό περιοδικό Utne Reader τον έχει συμπεριλάβει μέσα στους "25 Οραματιστές που αλλάζουν τον Κόσμο μας". Σύμφωνα δε με την ψηφοφορία των αναγνωστών του περιοδικού Time, ο Julian Assange είναι το Πρόσωπο της Χρονιάς. Έλαβε 382.020 ψήφους, περισσότερες από το διπλάσιο σε σχέση με τον ανταγωνιστή του, Πρωθυπουργό της Τουρκίας Recep Tayyip Erdoğan που ήρθε δεύτερος με 233.639 ψήφους. Την τρίτη θέση, με 146.378 ψήφους κάλυψε… η Lady Gaga.

Πρέπει να θυμίσουμε, ότι η διαδικασία έρευνας από το Σουηδικό Δικαστήριο για τις παράνομες ή μη σεξουαλικές επαφές του Αssange ξεκίνησε στις 20 Αυγούστου 2010, τρεις μήνες πριν την δημοσίευση των επίμαχων εγγράφων στο Wikileaks και περίπου τρεις μήνες μετά την σύλληψη του Bradley Manning τον Μάιο του 2010. Αμέσως μετά την έναρξη της έρευνας, η επικεφαλής εισαγγελέας Eva Finné απέσυρε το ένταλμα σύλληψης του λέγοντας ότι δεν πιστεύει ότι συντρέχει λόγος για να υποψιαστεί ότι o Assange έχει διαπράξει βιασμό. Στις 31 Αυγούστου o Assange ανακρίθηκε ξανά, και στις 1 Σεπτεμβρίου, η ανώτερη εισαγγελέας, Marianne Ny, άνοιξε ξανά τη διαδικασία της έρευνας, παραθέτοντας νέες πληροφορίες. Η συνέχεια των γεγονότων που οδήγησαν στην παράδοση του Assange στις αρχές, είναι γνωστή. Αυτό που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι ο Assange προσπάθησε να αποκτήσει άδεια παραμονής και εργασίας στη Σουηδία δύο μήνες μετά, στα τέλη Οκτωβρίου – αλλά οι αρχές του αρνήθηκαν.

Την υποστήριξή τους στον Assange έχουν δηλώσει ο Πρόεδρος της Βραζιλίας, Luiz Inacio Lula da Silva, ο Ρώσος Πρέσβης στο NATO, Dmitry Rogozin, και ο Ειδικός Εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών για την Ελευθερία της Γνώμης και της Εκφρασης Frank LaRue δηλώνοντας ότι «αν υπάρχει ευθύνη για την διαρροή πληροφοριών, τότε αφορά αποκλειστικά το πρόσωπο το οποίο τις διέρρευσε, και όχι τα μέσα τα οποία τις δημοσίευσαν. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η διαφάνεια και έχει αντιμετωπιστεί η διαφθορά σε πολλές περιπτώσεις».

Την ίδια ώρα, ένας μεγάλος αριθμός σχολιαστών, κυρίως πρώην (αλλά και νυν) αξιωματούχων της κυβέρνησης των Η.Π.Α., αποκαλούν τον Assange «τρομοκράτη» και τις πρακτικές του «τρομοκρατία της πληροφορίας». Ανάμεσά τους και πολλοί δημοσιογράφοι (Washington Times, Fox News).

Η αυτόβουλη παράδοση του Assange στις 7 Δεκεμβρίου στις Βρετανικές αρχές ήταν μια κίνηση που προσπάθησε να αποδείξει ότι ο ίδιος δεν ευθύνεται για τη λάσπη που του ρίχνουν, και ότι οι κατηγορίες που τον βαραίνουν έχουν ως στόχο την σπίλωση της εκστρατείας πληροφόρησης του Wikileaks που έχει φέρει τα πάνω κάτω στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Όπως και να ‘χει, οι δικαστικές αρχές της Σουηδίας και της συνεργαζόμενης με αυτές, αρχή της Βρετανίας, έχουν μαζί καταφέρει με αυτή τη δίωξη αυτό που δεν κατάφερε τους τελευταίους μήνες ο διαρκής και έμμεσος εκφοβισμός από τις Αμερικανικές αρχές: να μας κάνουν να ασχολούμαστε όχι με το έργο του Assange αλλά με το ποιος είναι… και να αμαυρώσουν το όνομα του Assange που θεωρείται από πολλούς, ένας σύγχρονος Ρομπέν …των πληροφοριών.

Καθώς γράφεται αυτό το άρθρο, βρισκόμαστε σε αναμονή της ακρόασης από τη Βρετανική Δικαιοσύνη της αίτησης έκδοσης του Julian Assange στις Σουηδικές αρχές που αναμένεται να αποφασιστεί στις 11 Ιανουαρίου 2011.

To παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Libre τον Φεβρουάριο του 2011.