the girl with the dragon tattoo

the girl with the dragon tattoo
Yes, I have a dragon tattoo as well
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα περιοδικό Screw. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα περιοδικό Screw. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 6 Αυγούστου 2011

Unforgettable Couples



Aξέχαστα ζευγάρια

Σε τηλεόραση και κινηματογράφο


Η θερμοκρασία δείχνει 30 βαθμούς, περιμένω την αρχή της 2ης σαιζόν του Real L Word, και το μόνο που θέλω απ' τη ζωή μου είναι περισσότερο παγωτό. Το καλοκαίρι έχει ξεκινήσει! Κι επειδή όταν αλλάζουν οι εποχές με πιάνει μια μανία να φτιάχνω λίστες όπως ο John Cusack στο High Fidelity (2000) ιδού τα top 5 μου για τα λεσβιακά ζευγάρια που αγαπήσα, στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Συμφωνείς ή διαφωνείς; Όπως και να 'χει, στείλε την άποψή σου στο email: art.em.is.free@gmail.com


TV

1. Skins UK (2007-2011), Lily Loveless (Naomi) & Cathryn Prescott (Emily)

2. The L Word (2004-2009), Erin Daniels (Dana) & Leisha Hailey (Alice)

3. Glee (2009-2011), Naya Rivera (Santana) & Heather Morris (Brittany)

4. The Real L Word (2010-2011), Whitney Mixter and Sara Bettencourt

5. Queer as Folk US (2000-2005), Thea Gill (Lindsay) & Michelle Clunie (Melany)





  1. Η σειρά Skins (στη Βρετανική της έκδοση) μας χάρισε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα νεαρά ομοφυλόφιλα ζευγάρια επί της οθόνης. Γιατί Skins UK και όχι, π.χ. Grey's Anatomy; Γιατί η σχέση της Νaomi και της Emily έχει περισσότερο βάθος από τον ανόητο ανταγωνισμό της Arizona και του Mark για την “πατρότητα” του μωρού της Callie, κι επειδή, όσο κι αν αγαπάμε Callie, η Arizona είναι εντελώς κρυόκωλη. Όλοι πέραν του Ατλαντικού διαφωνούν μαζί μου και λατρεύουν την Arizona. Απορώ με τι ενθουσιάζεται το αμερικανικό κοινό! Τι της βρίσκουν; Naomily forever!

Κι επειδή θα ήταν πολύ άδικο να μην αναφερθούμε στις ανταγωνίστριες των Naomi & Emily, ορίστε μια λίστα με τα καλύτερα gay έφηβα ζευγάρια επί της τηλεοπτικής οθόνης: α. Jessie and Katie, (Evan Rachel Wood and Mischa Barton) “Once and Again”, 2002, β. Alex and Marissa (Olivia Wilde and Mischa Barton), “The O.C.”, 2005, γ. Paige and Alex (Lauren Collins and Deanna Casaluce), “Degrassi: The Next Generation”, 2005, δ. Spencer and Ashley, (Gabrielle Christian and Mandy Musgrave), “South of Nowhere”, 2005, ε. Kim and Sugar (Olivia Hallinan and Lenora Crichlow), “Sugar Rush”, 2005.

  1. Όλοι στεναχωρήθηκαν όταν πέθανε η Dana. Και κανείς δεν αγάπησε την Dana όσο η Alice. Με εξαίρεση, ίσως, την Lara... Η σχέση της Dana και της Alice είναι αξιομνημόνευτη, όχι μόνο για το πόσο πειστική ήταν η αλλαγή τους από φίλες σε ζευγάρι, αλλά και για την διάλυση που βάρεσε η Alice όταν η Dana την άφησε για τα μάτια της Lara. Γιατί προτιμώ Dana & Alice αντί για Bette & Tina, ή κάποιο άλλο ζευγάρι της σειράς; Γιατί ήταν ένα σπάνιο ζευγάρι, με αίσθηση του χιούμορ, σε αντίθεση με όλες τις άλλες drama queens που πάντα έπαιρναν τον εαυτό τους και τη σχέση τους πολύ στα σοβαρά. Η μόνη υποψηφιότητα που θα μπορούσε να με πείσει για το βραβείο της δεύτερης θέσης είναι εκείνη της Katherine Moennig (Shane) με την Sarah Shahi (Carmen), λόγω hotness (φυσικά!) αλλά και για την φιλότιμη προσπάθεια που έκανε η πρώτη να μείνει πιστή στη δεύτερη, έστω κι αν δεν τα κατάφερε τελικά!

  2. Μπορεί η δεύτερη σαιζόν του Glee να μην χάρισε το βραβείο των Nationals στις New Directions, αυτό που χάρισε όμως στο κοινό είναι μια ζουμερή subplot: εκείνη του πάθους που σιγοβράζει μεταξύ των Santana και Brittany. Καιρός ήταν, όσο κι αν συμπαθούμε τον Kurt, να δούμε και μια εκπροσώπηση gay κοριτσιών. Και μπορεί η Santana να μην είχε το θάρρος να βγει να το παραδεχτεί δημοσίως σε ένα ακόμη επεισόδιο του “Fondue for Two” (η web series της οποίας host είναι η Brittany), όπως η ίδια η Brittany της ζήτησε, αλλά τουλάχιστον τώρα έχουμε κάτι να περιμένουμε με αγωνία μέχρι να ξεκινήσει η 3η σαιζόν και να μας λύσει όλες τις απορίες: και βασικά, πως γίνεται η Brittany ναι είναι τόσο καμμένη (ορισμός της ξανθιάς) όταν σκέφτεται με το μυαλό της, και πως γίνεται να είναι τόσο έξυπνη (ακόμα και η Santana το παρατήρησε) όταν σκέφτεται με την καρδιά της. Ορίστε άλλη μια απόδειξη! Η καρδιά δεν κάνει λάθος ποτεεέ!!! Woohoo!!!

  3. Αν και η περίπτωση αυτή αφορά ένα πραγματικό και εν ζωή ζευγάρι (και όχι fictional όπως όλα τα άλλα στις λίστες μου), δεν γινόταν να μην συμπεριλάβω τις Sara &Whitney στο top 5. Αφενός μεν, γιατί πρόκειται για το γέλιο της αρκούδας, όταν φεύγει η Sara για το San Francisco και η Whitney στρίβει επιτόπου το τιμόνι στο αεροδρόμιο του L.A., και πάει να παραλάβει την Tor η οποία σκάει μύτη με άψογο συγχρονισμό. Αφετέρου, γιατί η Sara μοιάζει να είναι η μόνη που θα μπορούσε να βάλει τα δυο πόδια της Whitney σε ένα παπούτσι. Κι αν η Romi ήταν εκείνη που σήκωσε το “βάρος” της πιο shocking, αποκαλυπτικής σκηνής sex που έχει δείξει ποτέ η reality tv για λεσβίες (με πραγματικό strap-on sex), η Sara είναι εκείνη που δείχνει να έχει τις περισσότερες πιθανότητες να κάνει την 2η σαιζόν ακόμη πιο ενδιαφέρουσα σε ό,τι αφορά την “αδέσμευτη” Whitney... Δεν είναι τυχαίο, ότι η Whit είναι η μόνη βασική πρωταγωνίστρια που “επέζησε” και πέρασε και στη δεύτερη σαιζόν. Πολύς κόσμος μισεί, αγνοεί ή απλά δεν δίνει δεκάρα για το Real L word. O υπόλοιπος, απλά είναι fan της Whitney!

  4. Πολύ πριν το “L Word”, και το “Kids are Alright” υπήρξε το Queer as Folk. Κι αν πολλοί διαφωνούν με την αμερικάνικη έκδοσή του, τουλάχιστον ένα από τα πράγματα που πρέπει να της αναγνωρίσουμε είναι ότι μας χάρισε ένα ζευγάρι στα στάνταρ της Bette & Tina, πολύ πριν οι δυο τους αρχίσουν να ψάχνουν για δωρητή σπέρματος στο πρώτο επεισόδιο του L Word: οι Melany και Lindsay, μεγαλώνουν παιδιά μαζί, πειραματίζονται αφήνοντας μια φίλη να γίνει για λίγο η τρίτη γωνία στην σχέση τους, χωρίζουν και τα ξαναβρίσκουν, ακόμη κι αν τύχει να μπει ένας άντρας ανάμεσά τους. Η σκηνή, μάλιστα, όπου ξανασμίγουν βίαια αδειάζοντας το τραπέζι του σαλονίου, στην τελευταία σαιζόν, είναι από τις πιο hot λεσβιακές σκηνές που έχω δει ποτέ στην οθόνη.




FILM

1. Mulholland Dr. (2001), Naomi Watts (Betty/Diane) & Laura Harring (Rita)

2. Imagine me and You (2005), Lena Headey (Luce) & Piper Perabo (Rachel)

        1. Lost and Delirious (2001), Piper Perabo (Pauline) & Jessica Paré (Victoria)

4. Go Fish (1994), Guinevere Turner (Max) & V.S. Brodie (Ely)

5. High Art (1998), Radha Mitchell (Syd) & Ally Sheedy (Lucy)



  1. Βαριά, μπερδεμένη και διφορούμενη, για το ευρύ κοινό, η ταινία του David Lynch, είναι ωστόσο περίεργα ξεκάθαρη για τους fan του σκηνοθέτη. Το Mulholland Drive άφησε εποχή για τον υπνωτιστικό του ρυθμό, την τραγική μουσική του επένδυση, και το συναίσθημα που βρίσκεται στην καρδιά της ταινίας, αυτό του ανικανοποίητου έρωτα. Όσο δαιδαλώδες κι αν φαίνεται αρχικά, και όσες θεωρίες και αν έχει προκαλέσει, το φιλμ είναι τελικά εξαιρετικά απλό. Ποιος δεν έχει θρηνήσει έναν χαμένο έρωτα, και ποιος δεν έχει ονειρευτεί μια διαφορετική πραγματικότητα απ' αυτή που αναγκάστηκε να βιώσει; Η πραγματικότητα, το δεύτερο μέρος της ταινίας, έρχεται να συντρίψει το όνειρο του πρώτου μέρους. Δεν υπάρχει θεατής, που αντιλήφθηκε το τρικ του Lynch με το μπλε χρώμα, και το κλειδί του μυστηρίου, που να μην ευχήθηκε το όνειρο να υπερίσχυε. Η σκηνή του θεάτρου, στην οποία οι δυο γυναίκες αγκαλιάζονται φοβισμένες κάτω από το βάρος του φόβου της αποκάλυψης μιας συντριπτικής αλήθειας, είναι μια από τις σκηνές για τις ο οποίες ο Lynch θα μείνει στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου.

  2. Η πιο feel-good ταινία με λεσβιακό ζευγάρι επί της οθόνης, το happy end που το λεσβιακό κοινό περίμενε για δεκαετίες και ποτέ δεν ερχόταν, η ταινία που βρίσκεται σταθερά στις πρώτες θέσεις προτίμησης των λεσβιών σε όλο τον κόσμο... Τι άλλο να πούμε; Αγαπήσαμε την Luce και την Rachel όσο κανένα άλλο fictional ζευγάρι. Κι αν η ταινία προερχόταν περισσότερο από την ανάγκη να ειπωθεί επιτέλους αυτή η ιστορία, και λιγότερο από την ανάγκη να δοθεί μια στροφή στην πλοκή μιας mainstream ρομαντικής κομεντί ώστε να γίνει πιο ενδιαφέρουσα (ο ρόλος της Luce στο αρχικό σεναρίο προοριζόταν για έναν άντρα)... Θα την ψήφιζα για νούμερο ένα.

  3. ...Και η Piper Perabo έχει καταφέρει να μπει δυο φορές στη λίστα μου. Δεν είναι ότι της έχω κάποια ιδιαίτερη αδυναμία, όσο ότι εδώ ο ρόλος της Pauline είναι από τους πιο ενδιαφέροντες που έχω δει, σε ό,τι αφορά την ψυχολογία μιας gay εφήβου: μου αρέσει που η Pauline δεν το βάζει κάτω, που κηρύττει πόλεμο στην υποκρισία, που ζώνεται τα μαχαίρια και γυμνάζει το γεράκι. Μεταμορφώνεται σε κυνηγό και είναι διατεθειμένη να πολεμήσει για την σχέση της με την Victoria και μπράβο της. Κρίμα που η συμμαθήτριά της προτιμά να κρυφτεί για να ικανοποιήσει τους γονείς της, αντί να κάνει την προσωπική της επανάσταση -κάτι που οδηγεί την Pauline σε απελπισία και τελικά στην αυτοκτονία.

  4. Προσωπικά θεωρώ ότι αυτή η ταινία κρατά ακόμη τη γοητεία της. Μου αρέσει το ξεκάθαρο ασπρόμαυρό feeling, η αμεσότητα των χαρακτήρων, η ματιά σε μια υπαρκτή πραγματικότητα της gay κοινότητας στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του '90. Και κυρίως μ' αρέσει που η Guinevere Turner (Max) αντιλαμβάνεται ότι η ιδανική της σύντροφος είνα αποκύημα της φαντασίας της, και ότι αν προσγειωθεί στην πραγματικότητα μπορεί να είναι πολύ ευτυχισμένη με την Ely (την οποία υποδύεται η V.S. Brodie). Αρκεί μόνο να κοιτάξει πέρα από τους δίπατους φακούς της Ely και λίγο πιο έξω από τις δικές της ψευδαισθήσεις. Και η Ely από την πλευρά της έχει κανά-δυο πραγματάκια να συνειδητοποιήσει, ότι το μόνο που η εξ αποστάσεως σχέση της καταφέρνει να γεμίσει είναι τον λογαριασμό του τηλεφώνου, κι ότι είναι καιρός να ξεφορτωθεί όλο τον θύσανο των μαλλιών της που την κάνουν να μοιάζει με κοριτσάκι του κατηχητικού. Η μεταμόρφωση της ασχημούλας Ely σε butch γκόμενα είναι από τις αγαπημένες μου σκηνές στην ταινία αυτή.

  5. Φευγάτη, ρευστή, κάποιες φορές, απροσδιόριστη, η ταινία της Cholodenko είναι γοητευτική γιατί παίζει περισσότερο με τα βλέμματα παρά με τις λέξεις. Η Lucy κερδίζει την Syd νωχελικά, έτσι όπως ο ρυθμός της ταινίας ξεδιπλώνεται. Στο βάθος υπάρχει, αναπάντητο, το ερώτημα για το μυστήριο της τέχνης, και εν τέλει, το μυστήριο της ίδιας της ζωής. Προσφέρει μια διαδρομή στον κόσμο των ναρκωτικών και της σεξουαλικής αφύπνισης, στηλιτεύει την φιλοδοξία που κρύβεται πίσω από μια σταδιοδρομία και αποκαλύπτει την απογοήτευση που ακολουθεί την μεγάλη επιτυχία. Και είναι άψογη, επειδή υπονοεί μόνο αυτά τα πράγματα και δεν προσφέρει οποιαδήποτε συμπεράσματα. Για όσους γνωρίζουν, ή αποτελούν μέρος της «καλλιτεχνικής σκηνής», και έχουν ζήσει την εξάρτηση από τη χρήση των ναρκωτικών, που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της, θα εκτιμήσουν τις πολυάριθμες σεκάνς, σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού, που γεμίζουν το σαλόνι της Lucy με ανθρώπους και ανάσες.

To παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Screw στο τεύχος Ιουλίου - Αυγούστου 2011

Τρίτη 5 Ιουλίου 2011

Queer Spawn


ANNA BOLUDA

«Queer Spawn»:

Γόνοι «Περίεργων» Οικογενειών


Η Anna Boluda, βραβευμένη σκηνοθέτης στο «12ο Πολιστιτικό Πανόραμα Θεσσαλονίκης για την Ομοφυλοφιλία/Διαφυλικότητα» το 2010, ήταν φέτος καλεσμένη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου κατά τη διάρκεια του 13ου Πανοράματος προκειμένου να συζητήσει τις βραβευμένες ταινίες τις με τους θεατές. Βρήκαμε λοιπόν την ευκαιρία να μας μιλήσει για τα δυο εξαιρετικά ντοκυμαντέρ της με θέμα τις ΛΟΑΤ οικογένειες, τα “Queer Spawn” και “Homo Baby Boom” που εξετάζουν το φαινόμενο της ύπαρξης των ομοφυλόφιλων οικογενειών στις ΗΠΑ και την Ισπανία, αντίστοιχα। Πολυβραβευμένα και τα δύο ντοκυμαντέρ (9 βραβεία για το πρώτο και 5 για το δεύτερο!) έχουν παιχθεί σε δεκάδες φεστιβάλ παγκοσμίως και έχουν προβληθεί στην Ισπανική τηλεόραση στις ΗΠΑ και στη Γαλλία.


Η σκηνοθέτης, Anna Boluda


Αναστασία: Ας ξεκινήσουμε με μια ερώτηση που αφορά την ομοφοβία. Από προσωπική εμπειρία, υπάρχουν δύο είδη ομοφοβίας. Το πρώτο έρχεται έξω από την ΛΟΑΤ κοινότητα, και βασίζεται στην άγνοια. Και το δεύτερο, έρχεται μέσα από την ίδια την κοινότητα, και προέρχεται είτε από τις διαφορές που έχουν οι ομάδες μεταξύ τους είτε από την έλλειψη αποδοχής του ίδιου του εαυτού μας. Πως το βλέπετε αυτό το θέμα;

Anna: Πιστεύω πως όλη η ομοφοβία προέρχεται από την άγνοια. Αυτή που προέρχεται έξω από την κοινότητα, σίγουρα. Και αυτή πιστεύω ότι είναι μια μίξη άγνοιας και φόβου. Φόβος για το διαφορετικό και φόβος ενάντια στα πράγματα που αλλάζουν τον κόσμο. Προσωπικά, και ίσως αυτό να συμβαίνει γιατί είμαι τυχερή, βρίσκω ότι υπάρχει όλο και περισσότερο άνοιγμα και αποδοχή μέσα στην κοινότητα, χρόνο με το χρόνο. Καθώς γινόμαστε όλο και πιο ανοιχτοί, όλο και πιο άνετοι με τον εαυτό μας, και συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί διαφορετικοί τρόποι να ζήσουμε, όσο και οι άνθρωποι.

Αναστασία: ένα από τα πράγματα που καταγράψατε στο ντοκυμαντέρ σας "Queer Spawn" ήταν το event "Family Week" που συμβαίνει στις ΗΠΑ, και διοργανώνεται από το COLAGE και το Family Equality Council. Φέτος αυτό το event βρίσκεται στον 16ο του έτος! Πόσο σημαντικές πιστεύετε ότι είναι αυτές οι πρωτοβουλίες, για την καταπολέμηση της ομοφοβίας, εντός και εκτός της κοινότητας;

Anna: Το COLAGE είναι ένας υπέροχος οργανισμός, τον οποίο ξεκίνησαν τα παιδιά των ΛΟΑΤ οικογενειών και έκαναν δραστικά βήματα για την διοργάνωση αυτών των events. Αυτό ξεκίνησε ως μεμονωμένο event, αλλά τώρα έχει εξαπλωθεί σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ. Επίσης στην Ισπανία υπάρχει κάτι ανάλογο, η συνάντηση οικογενειών για ένα-δυο σαββατοκύριακα, σε διαφορετικά μέρη της Ευρώπης. Πιστεύω οτι είναι ένας εξαιρετικός τρόπος self-empowerment, και για τους γονείς και για τα παιδιά. Δεν αφορά τόσο την καταπολέμηση της ομοφοβίας σε αυτές τις συναντήσεις, είναι ότι εκεί θα βρουν ανθρώπους που είναι όμοιοι με αυτούς. Μαθαίνουν πως να μιλούν για την ζωή τους στους γείτονες και στους φίλους τους και μέχρι ποιο σημείο χρειάζεται να εξηγήσουν πράγματα σε αυτούς. Και συνειδητοποιούν, εκτός των άλλων, ότι υπάρχουν άνθρωποι που ποτέ δεν θα δεχθούν αυτή τη διαφορετικότητα (π.χ. άτομα που είναι υπερβολικά θρησκευόμενα), και ότι δεν χρειάζεται να τους πολεμούν για πάντα. Παίρνουν την απόφαση να ζήσουν την ζωή τους, και να τους αφήσουν κι εκείνους να ζήσουν τη ζωή τους, όπως θέλουν, χωρίς να ενοχλούνται πλέον. Δημιουργείται, αν θέλεις, αυτή η συνείδηση της κοινότητας, ότι κανείς δεν είναι μόνος, και ότι αν βρεθεί, για παράδειγμα, σε ένα ομοφοβικό περιβάλλον, υπάρχουν άλλοι σαν κι αυτόν που το χουν ζήσει και μπορούν να τον βοηθήσουν- μπορεί να ρωτήσει κανείς "έχω αυτό το πρόβλημα -τι θα έκανες εσύ στη θέση μου;". Η δημιουργία αυτού του δικτύου είναι πολύ σημαντική γι' αυτές τις οικογένειες. Όταν κάνεις παιδιά, βλέπεις, δεν είναι δυνατόν να ζήσεις "μέσα στην ντουλάπα". Άπαξ και κάνεις οικογένεια, είναι αδύνατον να κρατήσεις κρυφό το ποιος είσαι. Αλλά πολλές από αυτές τις οικογένειες είναι απομονωμένες. Δεν βρίσκονται σε ένα περιβάλλον που υπάρχουν παρόμοιες οικογένειες γύρω τους.

Αναστασία: πως προέκυψε η ιδέα να κάνετε αυτό το ντοκυμαντέρ;

Anna: το 2005 ήμουν στη Νέα Υόρκη, και σπούδαζα με υποτροφία για το Μάστερ μου. Την περίοδο εκείνη έπρεπε να διαλέξω ένα θέμα για να ετοιμάσω ένα ντοκυμαντέρ για την πτυχιακή μου. Συνέπιπτε, την ίδια περίοδο, να συζητάται ο νόμος για τις ΛΟΑΤ οικογένειες στην Ισπανία. Παρακολουθούσα το θέμα, και είδα ότι μιλούσαν όλοι, από τους πολιτικούς μέχρι την Εκκλησία, για αυτό, αλλά κανείς δεν ρωτούσε τις ίδιες οικογένειες, για το τι είχαν να πουν. Μιλούσαν για αυτές τις οικογένειες λες και δεν υπήρχαν. Λες και θα άρχιζαν να υπάρχουν μόλις δημιουργούνταν ο νόμος. Η πραγματικότητα ήταν τελείως διαφορετική. Οι οικογένειες αυτές υπήρχαν ήδη. Τα παιδιά ήταν είτε από υιοθεσία, είτε από προηγούμενη ετερόφυλη σχέση, ή από εξωσωματική (η οποία είναι εύκολα προσβάσιμη σε όλες τις γυναίκες στην Ισπανία). Κι έτσι αποφάσισα να ψάξω και να βρω αυτές τις οικογένειες και να τους δώσω ένα βήμα για να μιλήσουν. Κι ύστερα, όταν επέστρεψα στην Ισπανία, έκανα κάτι παρόμοιο και εκεί.

Αναστασία: γιατί επιλέξατε τον τίτλο "Queer Spawn" (σημ.: παράξενος γόνος);

Anna: ναι, το σλόγκαν ήταν πάνω στα t-shirt που φορούσαν τα παιδιά κατά την διάρκεια της Family Week- αυτά τα t-shirt ήταν κάτι που τα ίδια τα παιδιά σκέφθηκαν να φτιάξουν. Μου άρεσε και ρώτησα τα παιδιά αν μπορώ να το χρησιμοποιήσω, γιατί ήταν ένας όρος που τα ίδια τα παιδιά χρησιμοποιούσαν για να μιλήσουν για τον εαυτό τους.

Αναστασία: βλέπετε διαφορές, σχετικά με το πως ήταν τα πράγματα για τις ΛΟΑΤ οικογένειες, πριν και μετά την επικύρωση του νόμου;

Anna: πριν την ύπαρξη του νόμου, οι οικογένειες φοβούνταν πάρα πολύ. Μια φίλη μου έλεγε ότι: "κάθε φορά που παίρνω το αυτοκίνητο κάνω το σταυρό μου, να μην πάθω κανένα ατύχημα, γιατί αν πεθάνω τα παιδιά μου δεν θα έχουν κανέναν γονιό, θα χάσουν και τους δυο γονείς". Μετά την ύπαρξη του νόμου, οι οικογένειες νιώθουν ασφαλείς! Νιώθουν ότι κανείς δεν μπορεί να τις καταστρέψει, κάτι που ήταν ο βασικός τους φόβος. Κοινωνικά, επίσης έχει κάνει μεγάλο καλό. Γιατί πλέον οι οικογένειες αυτές αντιμετωπίζονται ανοιχτά στην κοινωνία, στο σχολείο, στην τηλεόραση, παντού μιλάνε γι' αυτές. Οπότε όσο περισσότερο μιλούν γι' αυτές τόσο περισσότερο οι άνθρωποι είναι πιο ανοιχτοί, φοβούνται λιγότερο και μαθαίνουν να αποδέχονται το διαφορετικό. Διαφορές υπάρχουν ανάμεσα στις μεγάλες πόλεις και στην επαρχία. Επίσης υπάρχουν διαφορές μεταξύ της Καταλονίας (Βαρκελώνη κλπ) και της υπόλοιπης Ισπανίας (με εξαίρεση τη Μαδρίτη). Η Καταλονία είναι πιο προοδευτική. Η υπόλοιπη Ισπανία δεν είναι τόσο, και ιδιαίτερα στο Νότο, εκεί που υπάρχει πολύ ισχυρή Καθολική παράδοση. Δημογραφικά, βλέπω να υπάρχει το εξής περίεργο, στις μεγάλες πόλεις είναι τα πράγματα καλά για τις ΛΟΑΤ οικογένεις, λόγω της ανωνυμίας. Αλλά επίσης στις πολύ μικρές πόλεις τα πράγματα είναι πάρα πολύ καλά. Ακόμη και οι πιο θρησκευόμενοι και συντηρητικοί άνθρωποι έχουν την αντιμετώπιση του τύπου "εντάξει, δεν μου αρέσουν οι γκέι, αλλά εσύ είσαι πολύ καλός, είσαι γείτονάς μου, και εσένα σε ξέρω". Είναι στις μέσου μεγέθους επαρχιακές πόλεις όπου τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Γενικότερα, μπορώ να πω ότι ο νέος νόμος έχει δώσει στους γκέι την αίσθηση ότι είναι και αυτοί όπως όλος ο κόσμος, ότι δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας.


Αναστασία: βρίσκετε ότι υπάρχουν διαφορές μεταξύ των ΗΠΑ και της Ισπανίας;

Anna: δεν μπορώ να τις συγκρίνω. Αυτό που παρατήρησα όμως ήταν ότι, για παράδειγμα, το αγόρι από το Μανχάταν, ήταν το πιο δύσκολο παιδί απ΄ όλα όσα πήρα συνέντευξη. Δεν μου μιλούσε, γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει ποιος είναι αυτός ο τόσο ιδιαίτερος λόγος για τον οποίο ήθελα να κάνω ένα ντοκυμαντέρ για το γεγονός ότι έχει δυο πατεράδες! Γι' αυτόν ήταν τόσο συνηθισμένο, τόσο νορμάλ, που πίστευε ότι εγώ είμαι η τρελή που κάθομαι και ασχολούμαι με αυτό το θέμα. Έλεγε "ναι, έχω δυο μπαμπάδες; Και;;;". Δεν μπορούσε να απαντήσει στις ερωτήσεις μου, του φαινόντουσαν περίεργες. Η άλλη οικογένεια ήταν από το Τέξας. Η κόρη τους αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα στο σχολείο λόγω του bullying. Επίσης, οι γονείς των άλλων παιδιών τα απέτρεπαν από το να κάνουν παρέα μαζί της, επειδή δεν τους άρεσε η οικογένειά της. Αυτό που με σόκαρε, ήταν ότι πίστευα πως οι ΗΠΑ ήταν η χώρα της ελευθερίας, κι όταν πήγα εκεί είδα ότι οι άνθρωποι είναι τόσο συντηρητικοί, ενώ η Ισπανία, μια Καθολική χώρα, που πέρασε από τον φασισμό για να φτάσει στη Δημοκρατία, ξαφνικά έκανε νόμους για τις ΛΟΑΤ οικογένειες μέσα σε 40 χρόνια! Επίσης με σοκάρει η διαφορά που υπάρχει μεταξύ της Ισπανίας και των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών. Χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία, που ήταν πάντα τόσο μπροστά στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και δεν έχουν γάμους για ομοφυλόφιλους! Στη Γαλλία δεν υπάρχει ούτε η εξωσωματική! Πολλές γυναίκες από εκεί και από την Ιταλία, αναγκάζονται να έρχονται στην Ισπανία για να κάνουν εξωσωματική γονιμοποίηση. Αυτό νομίζω ότι είναι το πιο σοκαριστικό, ότι Ευρωπαϊκές χώρες που ήταν τόσο προοδευτικές τώρα γίνονται τόσο συντηρητικές. Βέβαια, στην Ισπανία αυτό είναι κάτι που πρέπει να διαφυλάξουμε. Δεν ξέρουμε αν θα ισχύει ο νόμος υπέρ των ΛΟΑΤ για πάντα. Κυρίως τώρα που η συντηρητική παράταξη απειλεί να αλλάξει πάλι το νόμο, θεωρώντας για δεδομένο ότι θα κερδίσει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση λόγω της οικονομικής κρίσης.

Αναστασία: σχετικά με τους ρόλους του πατέρα και της μητέρας στην οικογένεια, η πιο συνηθισμένη απορία των ετεροφυλόφιλων, είναι "ποιος κάνει την μαμά και ποιος κάνει τον μπαμπά" μέσα στην ΛΟΑΤ οικογένεια. Από δική μου εμπειρία, έχω δει ότι οι ΛΟΑΤ γονείς απλά συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο χωρίς να κολλάνε σε αυστηρούς διαχωριστικούς ρόλους.

Anna: ναι, στις ΛΟΑΤ οικογένειες υπάρχει αυτή η ελευθερία, του να κάνεις αυτό που σου άρέσει και το οποίο αγαπάς, είτε είναι το μαγείρεμα είτε είναι το πλύσιμο, αντί να κάνεις κάτι επειδή είσαι υποχρεωμένος να το κάνεις από κάποιον ρόλο. Μοιράζονται τα πάντα, δεν έχουν αυτά τα ισχυρά συναισθήματα, ότι η ποδιά είναι για τη μαμά, και το κατσαβίδι για τον μπαμπά. Όλοι πρέπει να κάνουν τα πάντα. Δεν υπάρχουν αυτοί οι δυο διαφορετικοί κόσμοι, ο γυναικείος και ο αντρικός, όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε.

Αναστασία: Το δεύτερο ντοκυμαντέρ σας, το κάνατε σε συνεργασία με την Lesbian and Gay Family Association. Πως δούλεψε αυτή η συνεργασία;

Anna: Το πρώτο μου ντοκυμαντέρ το είχα κάνει στις ΗΠΑ χωρίς χρηματοδότηση, ήταν το τελικό μου πρότζεκτ για τις σπουδές μου. Όταν γύρισα στην Ισπανία έψαχνα για χρηματοδότηση, για ένα παρόμοιο πρότζεκτ, κι έτυχε και οι δυο να θέλουμε να κάνουμε κάτι σχετικό. Έτσι ενώσαμε τις δυνάμεις μας και το κάναμε μαζί. Πρέπει να πω ότι είναι γενικά πολύ δύσκολο να βρεις χρηματοδότηση για ντοκυμαντέρ στην Ισπανία- και για τον κινηματογράφο ισχύει το ίδιο. Όσο πιο "δύσκολο" είναι το θέμα για ένα ντοκυμαντέρ, τόσο πιο δύσκολη και η χρηματοδότησή του. Όμως αυτη η Οργάνωση μπορούσε να διαθέσει μερικά χρήματα, και μου παρείχαν την υποστήριξη αυτή, αλλά δεν μου επέβαλαν κανέναν όρο για το πως θα κάνω την ταινία. Μου δώσανε πλήρη ελευθερία, να διαλέξω τις οικογένειες, να διαλέξω ποια θέματα θα διαπραγματευτώ, τα πάντα.

Αναστασία: υπάρχει μια μικρότερης διάρκειας, ενιάλεπτη έκδοση του ντοκυμαντέρ σας «Homo Baby Boom» και αποτελεί υλικό για επιμόρφωση για τα σχολεία. Έχει ξεκινήσει αυτό το πρόγραμμα επιμόρφωσης;

Anna: αυτή η έκδοση είναι για παιδιά Δημοτικού. Αφήνει απ' έξω το νομικό μέρος και επικεντρώνεται στο πως τα παιδιά των ΛΟΑΤ οικογενειών μπορεί να έχουν δυο μητέρες ή δυο πατέρες. Απαντά σε πρακτικές ερωτήσεις, τύπου "αν έχεις δυο μητέρες ή δυο πατέρες, πως τους αποκαλείς, ώστε να μην μπερδεύεσαι;". Αυτές οι λεπτομέρειες κάνουν τα παιδιά να συνειδητοποιούν τι σημαίνει το να έχει κανείς δυο μαμάδες ή δυο μπαμπάδες. Επίσης, το DVD έχει έναν Εκπαιδευτικό Οδηγό. Έτσι ώστε οι δάσκαλοι να είναι προετοιμασμένοι για το τι να πουν στα παιδιά πριν και μετά την προβολή, ανάλογα με την ηλικία των μαθητών. Το πρόγραμμα αυτό έχει ξεκινήσει σε μερικά σχολεία στην Καταλονία, και η Ένωση έχει προνοήσει έτσι ώστε να υπάρχει ένα αντίγραφο από αυτό το DVD σε κάθε δημόσια βιβλιοθήκη στην Καταλονία. Υπάρχει επομένως ως σχολική δραστηριότητα, ή ως δραστηριότητα μετά το σχολείο, αλλά βασικά εξαρτάται πάρα πολύ από τον δάσκαλο. Αυτός αποφασίζει αν θέλει να συμπεριλάβει αυτού του είδους το περιεχόμενο στο σχολικό του πρόγραμμα. Πιστεύω ότι είναι κάτι το οποίο θα έπρεπε να υπάρχει σε κάθε σχολείο, αν όχι το ίδιο, κάτι παραπλήσιο με αυτό, που να μιλάει για το πόσες διαφορετικού τύπου οικογένειες μπορεί να υπάρχουν.

Αναστασία: ποια ήταν η αντίδραση στο ντοκυμαντέρ; Πως το δέχθηκε ο κόσμος;

Anna: η αποδοχή ήταν εξαιρετική, είμαι πολύ ικανοποιημένη με αυτό, και από την πορεία τους στα φεστιβάλ, και από την τηλεοπτική τους προβολή। Για παράδειγμα μετά την προβολή τους στην Ισπανική τηλεόραση, έλαβα πάρα πολλά μηνύματα στο Facebook, που μου έστελναν ευχαριστίες για αυτό που έκανα. Είναι πολύ όμορφο να έχεις αυτή την αντίδραση, γιατί τα ντοκυμαντέρ αυτά δεν τα έκανα για να βγάλω λεφτά, αλλά γιατί ήθελα να μιλήσω για το θέμα. Οπότε η αποδοχή τους με χαροποίησε.



Αναστασία: ποιες είναι οι προσωπικές σας δυσκολίες, ή θρίαμβοι, που σχετίζονται με τη δουλειά σας;

Anna: η κυριότερη δυσκολία είναι η ανεύρεση πόρων. Δεν θέλω να εργαστώ για μια μεγάλη εταιρία, γιατί με αυτόν τον τρόπο χάνει κανείς την ελευθερία του. Σου λένε τι να κάνεις, και πως να χειριστείς ένα θέμα, και που να εστιάσεις. Προτιμώ να είμαι ανεξάρτητη. Από την άλλη, στην αγορά υπάρχει αυτή η κακή νοοτροπία του κόσμου που περιμένει να πάρει τα πάντα από το ίντερνετ, τζάμπα. Δεν γίνεται να λειτουργήσει κάτι έτσι, γιατί για να κάνεις ταινίες, χρειάζονται πάρα πολλα χρήματα. Σε αυτά τα ντοκυμαντέρ πραγματική πρόκληση ήταν το γεγονός ότι τα έκανα εξ ολοκλήρου μόνη μου. Από το να στείλω email και να ψάξω να βρω τις οικογένειες, τη σκηνοθεσία, και τις συνεντεύξεις, μέχρι το γύρισμα, το μοντάζ, και το dvd με τους υπότιτλους, τα πάντα τα έκανα μόνη μου. Αυτό από την μια ήταν εξαιρετικά κουραστικό, από την άλλη όμως, μου έδωσε τρομερή ικανοποίηση.

Αναστασία: Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που τελειώνει το ντοκυμαντέρ, “Queer Spawn”. Τονίζοντας ότι υπάρχει μόνο μια διαφορά μεταξύ των παιδιών που προέρχονται από ετερόφυλες οικογενειών και των παιδιών από ΛΟΑΤ οικογένειες: είναι πιο ανεκτικά.

Anna: Πράγματι. Υπάρχουν πάρα πολλοί οι οποίοι θέλουν να βρουν δικαιολογίες για να καταπιέσουν τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στην οικογενειακή ζωή και όχι μόνο. Όμως όλες οι μελέτες τους διαψεύδουν, και δείχνουν ότι τα παιδιά των ΛΟΑΤ οικογενειών δεν υστερούν σε τίποτα, από τα παιδιά των ετερόφυλων, συναισθηματικά, ψυχολογικά, και μορφωτικά. Επειδή όμως έχουν ζήσει τη διαφορετικότητα, είναι πιο ανοιχτά σε αυτή, σε όλα τα πεδία της ζωής.

Αναστασία: ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον;

Anna: έχω ένα-δυο πρότζεκτ κατά νου. Μένει να βρω τη χρηματοδότηση! Θα δούμε.

Αναστασία: Σας ευχαριστώ πολύ γι' αυτή τη συνέντευξη!

Anna: κι εγώ σ' ευχαριστώ!

INFO:

1.“Queerspawn” είναι ένας όρος που για πρώτη φορά χρησιμοποίησε ο Stefan Lynch, πρώτος πρόεδρος του COLAGE και απόγονος μιας λεσβίας μητέρας κι ενός gay πατέρα. Αργότερα τον όρο έκανε δημοφιλή η χρήση του από την Abigail Garner, κόρη δυο ομοφυλόφιλων αντρών, η οποία έγραψε το βιβλίο «Families Like Mine». http://familieslikemine.com

2. Τα ντοκυμαντέρ της Anna Boluda μπορείτε να τα παρακολουθήσετε δωρεάν στο Ίντερνετ, στα αγγλικά, στη διεύθυνση www.annaboluda.com

Η συνέντευξη έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό Screw στο τεύχος Ιουνίου 2011

Κυριακή 5 Ιουνίου 2011

Once upon a time in Paros...


J.T. FORD
Μια φορά κι έναν καιρό, στην Πάρο…

Σας συστήνω την Johanna Tana Ford, νικήτρια του Prism Comics Annual Queer Press Grant 2010 για το πρώτο κόμικς της που ονομάζεται "Duck!". Η ποικιλομορφία της ως προσωπικότητα είναι εντυπωσιακή. Σπούδασε Φιλοσοφία και Καλές Τέχνες, ζωγραφίζει, παίζει πιάνο, και τρέχει σε αγώνες δρόμου. Δεν ξεχνάμε επίσης ότι γνωρίζει από air-brushing, καθώς εργάζεται σε γκαράζ επισκευής αυτοκινήτων, και μπορεί να σχεδιάσει φανταστικά πράγματα πάνω στο κράνος σας. Μέχρι στιγμής έχει την εμπειρία Comic Conventions σε Βοστώνη, Σικάγο (C2E2) και Σαν Φρανσίσκο («Alternative Press Expo») και δήλωσε ότι οι δημιουργικές της τάσεις φαίνεται να την πηγαίνουν προς κάθε είδους κατεύθυνση. Η Tana ολοκλήρωσε πρόσφατα το δεύτερο κόμικς της με τίτλο “That time I turned 30 in Greece”.


Αναστασία: Ήταν, μήπως, ένα όνειρό σου να επισκεφθείς την Ελλάδα, λόγω των σπουδών σου στη Φιλοσοφία;
Tana: Πέρασα τόσο πολύ χρόνο μελετώντας τα πάντα από τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη, που φυσικά το να έρθω στην Ελλάδα ήταν ένα όνειρο μου. Δεν είχα ιδέα ότι η Ακρόπολη θα ήταν τόσο ΤΕΡΑΣΤΙΑ όσο είναι στην πραγματικότητα. Ήταν εντυπωσιακή. Γύρισα σπίτι και η τετράχρονη ανιψιά μου με ρώτησε γιατί πήγα στον τόπο "όπου όλα τα κτίρια καταρρέουν". Μου φάνηκε πολύ χαριτωμένο αυτό το σχόλιο.

Αναστασία: (γέλια) Τα παιδιά είναι ανεκτίμητα. Έχεις κάποιον αγαπημένο Έλληνα φιλόσοφο;
Tana: Λάτρεψα τους γρίφους του Ζήνωνα. Και ορισμένα από τα επιχειρήματα του Πλάτωνα. Με διασκέδαζε ατέλειωτα ο τρόπος που ο Σωκράτης χρησιμοποιούσε την λογική για να κερδίσει τη νεολαία της γενιάς του και το πως πήγε ενάντια στα πρότυπα της εποχής. Νομίζω ότι είναι εκπληκτικό ότι ακόμα και τώρα, χιλιάδες χρόνια αργότερα, εξακολουθούμε να καθόμαστε στις τάξεις μας και να τεμαχίζουμε τις αρετές αυτών των πρωτότυπων επιχειρημάτων. Τι είναι τέχνη; Τι είναι ομορφιά; Τι είναι η αρετή; Είναι κάτι καλό εγγενώς ή είναι η αντίληψή μας γι’ αυτό που γέρνει την ζυγαριά προς τη μία ή την άλλη μεριά; Η πράξη της διερώτησης του κόσμου γύρω μου, ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης, ήταν το κύριο πράγμα που πήρα από όλα εκείνα τα μαθήματα.

Αναστασία: είσαι αρκετά τυχερή ώστε να συνεργάζεσαι με έναν από τους καλύτερούς σου φίλους σου, σε ένα γκαράζ. Δεν είναι δύσκολο να δουλεύει κανείς στο γραφείο το πρωί, και να γίνεται καλλιτέχνης το βράδυ;
Tana: Στην πραγματικότητα, είμαι καλλιτέχνης κατά τη διάρκεια της ημέρας! Έτσι τα πράγματα είναι λιγότερο δύσκολα, ίσως. Επειδή έχω συνεργαστεί με τον φίλο μου, έχουμε σχεδιάσει το γραφείο για να λειτουργεί και ως στούντιο. Που σημαίνει ότι μπορώ να σχεδιάζω, ενώ είμαι στη δουλειά. Κάνω πράγματα όπως να απαντώ στα τηλέφωνα και να κλείνω ραντεβού, αλλά αυτό μου αφήνει άφθονο χρόνο και για σχέδιο. Βρίσκομαι σε μια πραγματικά μοναδική κατάσταση, το ξέρω.




Αναστασία: Έχασες όλο το πρώτο χειρόγραφο της δουλειάς σου πάνω στο "Duck!" εξαιτίας βλάβης του ηλεκτρονικού υπολογιστή και έπρεπε να αρχίσεις ξανά από την αρχή. Τι έγινε τότε;
Tana: Με αναστάτωσε. Αποφάσισα να κάνω δύο πράγματα: 1) να μάθω πως να δημιουργώ αντίγραφα ασφαλείας για τη δουλειά μου ώστε αυτό να μην συμβεί ποτέ ξανά και 2) να ξεκινήσω ξανά από την αρχή σαν μια άγραφη σελίδα. Ήξερα τι ήθελα από το "Duck!". Γι' αυτό και άρχισα να φτιάχνω το δεύτερο χειρόγραφο, ως την καλύτερη εκδοχή που θα μπορούσα εκείνη την εποχή. Νομίζω, τελικά, ότι είναι μια δυνατότερη δουλειά εξαιτίας του ατυχήματος.

Αναστασία: Πίσω στο 2008, όταν ακόμη σχεδίαζες το "Duck!", αναρωτιόσουν πόσο παγκόσμιο μπορεί ένα κόμικς για τις λεσβίες στη Βοστώνη ... Ποια είναι η γνώμη σου για αυτό σήμερα;
Tana: Σήμερα δεν είμαι απόλυτα σίγουρη. Αυτό που ξέρω είναι ότι υπάρχει ένα ακροατήριο εκεί έξω- δεν είμαι ακριβώς σίγουρη κατά πόσο αυτό αποτελείται από γυναίκες που ψάχνουν για ένα μέρος στα κόμικς με το οποίο μπορούν να συσχετιστούν, ή πόσο μεγάλο μέρος από αυτό το ακροατήριο είναι λεσβίες που ψάχνουν για μια αντανάκλαση της δικής τους εμπειρίας. Ή που τα δύο αυτά συμπίπτουν. Νομίζω ότι είναι σημαντικό όλο και περισσότερες γυναίκες να κάνουν κόμικς. Οποιοδήποτε είδος κόμικς, διότι είναι σημαντικό να προσθέσουμε τη φωνή μας στη μεγάλη «αφήγηση» εκεί έξω. Ξέρω, ότι από την πλευρά μου, ότι η διαπραγμάτευση γκέι χαρακτήρων θα είναι πάντα ένα σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μου. Η ομοφυλοφιλία τους δεν είναι κατ 'ανάγκη καθεαυτή η ιστορία, αλλά κάτι που επηρεάζει τις αποφάσεις που παίρνουν και το πώς βλέπουν τον κόσμο. Νομίζω ότι αυτή είναι η δύναμη αυτού του είδους των ιστοριών: η ικανότητά τους να χαρίζουν στον αναγνώστη μια διαφορετική οπτική.

Αναστασία: Ένα μεγάλο κομμάτι της δημιουργίας των κόμικς είναι η αφήγηση. Ήταν κυρίως κάποια ιστορία που ήθελες να πεις, όταν ξεκίνησες να γράφεις το "Duck!", ή ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό;
Tana: Ω, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Η ιστορία του "Duck!" είναι ουσιαστικά δύο φίλες που διασχίζουν ολόκληρη τη χώρα για να σώσουν έναν μικρότερο αδερφό από τη φυλακή. Είναι λίγο κάτι σαν το «On the Road» (Jack Kerouac) να συναντά το L Word. Αλλά όταν άρχισα το "Duck!" οραματίστηκα ένα είδος κόμικς τύπου «Sex and the City» για λεσβίες στη Βοστώνη. Τι κάνουμε, ποιές είμαστε, τι πιστεύουμε, πώς αλληλεπιδρούμε. Γιατί βρήκα ότι η εμπειρία μου ΩΣ λεσβία στη Βοστώνη ήταν τόσο ριζικά διαφορετική από τις εμπειρίες οποιουδήποτε από τους νεότερους αδελφούς μου, ας πούμε. Αναγνώρισα ότι κατείχα την εσωτερική ματιά σ’ έναν κόσμο που ήταν αστείος και queer και σέξι και πρωτότυπος. Δεν ήταν αυτή η ιστορία που κατέληξα να πω, όμως.

Αναστασία: Πες μας για το χαρακτήρα της Duck και πως σου προέκυψε. Ποια είναι η Duck πραγματικά; Ένα alter ego σου, ίσως;
Tana: Ίσως. Η Duck είναι ένα είδος κόπανου με αρχίδια. Μπλέκει τον εαυτό της σε καταστάσεις, είναι χυδαία και λίγο παράσιτο και ήταν ένα θαυμάσιο εμπόδιο για τον άλλο πρωταγωνιστικό χαρακτήρα μου, την Cat. H Cat είναι ψύχραιμη και πρακτική και διασχίζουν τις ΗΠΑ με τον τρόπο που ένα ηλικιωμένο παντρεμένο ζευγάρι μπορεί να το έκανε. Με γλυκούς διαπληκτισμούς. Τουλάχιστον αυτή ήταν η πρόθεση. Νομίζω ότι πλησιάζω προς την επίτευξη αυτού σε ορισμένα μέρη περισσότερο από ό,τι σε κάποια άλλα. Ελπίζω πως η φιλία και η τρυφερότητα που υποβόσκει μεταξύ των χαρακτήρων μεταδίδεται στη σελίδα.




Anastasia : Ναι αυτό φαίνεται πραγματικά! Σχετικά με το κόμικς με θέμα την Ελλάδα, έκανα μια λίστα από τα πιο αγαπημένα σου συμβάντα απέναντι στα χειρότερα. Αγαπημένες στιγμές είναι για παράδειγμα, το ηλιβασίλεμα στην Πάρο και η θέα από ψηλά στα Μετέωρα, και οι χειρότερες στιγμές, οι τούρκικες τουαλέτες, η Ρετσίνα Μαλαματίνα, και η απεργία των ακτοπλοϊκών γραμμών. Θα ήθελες να τα σχολιάσεις;
Tana: Πράγματι! Το χειρότερο πράγμα ήταν εκείνο το απαίσιο κρασί με το ρετσίνι! Ω, Θεέ μου! Οι τουρκικές τουαλέτες με διέλυσαν. Θέλω να πω, ήμασταν στον επίσημο σταθμό των λεωφορείων στην πόλη της Αθήνας! Και υπάρχει μόνο μια τρύπα στο έδαφος;! Η πρώτη σκέψη μου ήταν, πρέπει να υπάρχει κάποιο λάθος με αυτή την καμπίνα… πριν συνειδητοποιήσω ότι ήταν όλες σαν κι αυτή! Ο γάιδαρος, ο Mister Burrito ήταν καταπληκτικός. Ολόκληρο το νησί της Πάρου ήταν εξαιρετικό. Ένιωθα σαν να είχα όλο το μέρος για τον εαυτό μου. Και οι άνθρωποι που ζουν εκεί μας φέρθηκαν τόσο ευγενικά. Ήμασταν εκεί στα τέλη Νοεμβρίου. Ήμουν χαρούμενη που πήγαμε στη διάρκεια ενός τόσο ήσυχου χρονικού διαστήματος, αλλά με έκανε να θέλω να επιστρέψω το καλοκαίρι και να δω πως είναι πραγματικά το νησί όταν ζωντανεύει ολόκληρο. Θα ήταν μια ωραία αντιπαράθεση εμπειριών.

Αναστασία: καλά μπορείς πάντα να έρθεις πίσω στην Ελλάδα για τα 40α γενέθλιά σου. Θα ήταν καλό για τη συνέχεια του πράγματος. Θα μπορούσες να σχεδιάσεις επίσης ακόμη ένα κόμικς γι 'αυτό (γέλια).
Tana: ναι, και πρέπει να πάω στο νησί της Λέσβου!




Αναστασία: Ακριβώς! Τώρα, σε ό,τι αφορά τον Έλληνα αναγνώστη, τα πιο αστεία σημεία είναι το πώς αντιδράτε σε για πρώτη φορά μπροστά σε πράγματα που οι Έλληνες θεωρούν δεδομένα. Όπως το να περιμένουν στην ουρά, η γεύση της "Amstel" regular, ή το να πρέπει να αντιμετωπίσουν έναν απολύτως απαίσιο υπάλληλο.
Tana: Νομίζω και η Meg και εγώ είχαμε μια καλή αίσθηση του χιούμορ σχετικά με την όλη εμπειρία. Αλλά δεν μπορούσαμε να χαλαρώσουμε. Αν χάναμε εκείνη την πτήση για Αθήνα θα μέναμε αποκλεισμένες στην Ελλάδα! Μια ρομαντική ιδέα, αλλά εξαιρετικά άβολη τη δεδομένη χρονική στιγμή. Αλλά ευτυχώς όλα λύθηκαν. Βρεθήκαμε να κάνουμε συζητήσεις για τον καπιταλισμό πολύ εκείνη την ημέρα. Με την απεργία των πλοίων και την ζήτηση για πτήσεις να αυξάνεται, γιατί να μην προσθέσει κανείς άλλη μια πτήση; Ή δύο; Αλλά οι Έλληνες μας προβλημάτισαν γενικά. Εννοώ, ποιος κάνει απεργία εκτός εποχής;! Σίγουρα η πολιτική μιας χώρας είναι πολύ πιο πέρα απ’ ότι μπορεί να καταλάβει μια Αμερικανίδα τουρίστρια, όπως εγώ... Κι όμως. Τουλάχιστον ήταν ένα θέμα για αστεία συζήτηση στο δείπνο.

Αναστασία: Αχ, η πολιτική στην Ελλάδα, θα μπορούσαμε να μιλάμε μια αιωνιότητα γι 'αυτό. Αλλά ας μην πάμε εκεί. Ας περάσουμε στα κόμικ με ήρωες λεσβίες... Renee Montoya Vs Kate Kane/Batwoman. Τι θα επέλεγες;
Tana: την Batwoman σίγουρα!

Αναστασία: Αγαπημένο κόμικ που έγινε ταινία;
Tana: το "Sin City" σίγουρα!

Αναστασία: Σχεδιαστές κόμικς που σε έχουν εμπνεύσει μέσα στο χρόνο;
Tana: Λοιπόν θαυμάζω διαρκώς την τέχνη του Sean Murphy. Η δουλειά του για το «Hellblazer» θα συγκεντρωθεί σε ένα τεύχος αυτό τον μήνα και περιμένω να το πάρω με πολύ ανυπομονησία. Ο Skottie Young αποφάσισε πριν από λίγα χρόνια να χαλαρώσει τις γραμμές του και να ελευθερώσει το ύφος του και έχει κάνει θαύματα σε ό,τι αφορά την ενέργεια του έργου του. Λατρεύω το να επισκέπτομαι καθημερινά το sketchblog του και να βλέπω τι τρελά πράγματα έχουν φυτρώσει στο κεφάλι του από χθες. Ο Tony Moore έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ευαισθησία μου σχετικά με τα κόμικς. Αμέσως μετά την πρώτη έκδοση του "Walking Dead" ανέβασε έναν τόνο από συνδέσμους για Photoshop tutorials και γενικά έδωσε συμβουλές στους νέους καλλιτέχνες που βρήκα ότι ήταν εξαιρετικής σημασίας για την ανάπτυξή μου ως σχεδιάστρια. Μου πέφτουν τα σάλια πάνω από τα έργα τέχνης του Josh Middleton. Και για όσους από εσάς δεν ξέρετε την Kate Beaton, θα δυσκολευτείτε πολύ να βρείτε κάποιον σκιτσογράφο, που να δουλεύει σήμερα, πιο αστείο από εκείνη. Τα «Ιστορικά» κόμικς της με κάνουν να ξεφωνίζω από τα γέλια.




Αναστασία: από ένα σχόλιο στο blog σου, τώρα. Έγραψες: "Λάτρεψα τόσο πολύ το κόμικς ‘Girls’ των Αδελφών Luna και εναπλάκην συναισθηματικά τόσο πολύ στην ιστορία που σκεφτόμουν το ενδεχόμενο να σχεδιάσω μια εναλλακτική υπόθεση γι'αυτό." Προσωπικά είχα μια πολύ έντονη αντίδραση σε σχέση με το πως απεικονίζονται οι γυναίκες. Μου φάνηκε αρκετά σοβινιστικό. Τι πιστεύεις;
Tana: Ήταν ΤΕΛΕΙΩΣ σοβινιστικό! Και οι αδελφοί Luna προσπάθησαν να το παίξουν και από τις δύο πλευρές του ζητήματος, νομίζω. Συγχαρητήρια σε αυτούς για τις ισχυρές γυναίκες/πρωταγωνίστριες, που ήταν ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά οι περισσότερες από τις γυναίκες ήταν είτε control freaks και υστερικές, ή πανικόβλητες και φρικαρισμένες. Ή …ήταν κλώνοι διψασμένοι για αίμα που εκκολάφθηκαν μέσα σε αυγά και βγήκαν για να βιάσουν όλους τους άνδρες της πόλης. Το μήνυμα που παίρνει κανείς δεν είναι και τόσο ωραίο. Αλλά αισθάνθηκα παραδόξως συγκινημένη από την ιστορία και (όπως οι περισσότερες γυναίκες που αγαπούν τα κόμικ θα πιστοποιούσαν), όταν σας αρέσουν τα comics πρέπει να συνηθίσετε σε κάποιο (υψηλό) βαθμό μισογυνισμού. Το είδος που έρχεται με τη δουλειά αυτή. Ελπίζω ότι αυτό θα αλλάξει καθώς περισσότερες γυναίκες και ομοϊδεάτες δημιουργοί προσθέτουν τις ιστορίες τους στο σωρό.

Αναστασία: μια από τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες είναι η Ani DiFranco. Ήμουν στο Δουβλίνο το 2002 και έπαιζε live ... Και πήγα να τη δω γιατί διάβασα το ποίημά της, «Self–Evident» που αφορούσε την 11η Σεπτεμβρίου και με έκανε να ανατριχιάσω. Και στη συναυλία, το αφηγήθηκε, και ήθελα να φωνάξω και να κλάψω και να χοροπηδήξω θριαμβευτικά, όλα μαζί. Τόσο τέλειο. Συνέχισα να διαβάζω αυτό το ποίημα ξανά και ξανά για τα επόμενα δύο χρόνια. Το κόλλησα πάνω την πόρτα της ντουλάπας μου. Είχες ποτέ μια τόσο δυνατή σχέση με ένα ποίημα;
Tana: Ω, σίγουρα. Και στην πραγματικότητα με την ίδια την Ani. Αυτή ήταν ο πρώτος μεγάλος μου έρωτας στη μουσική. Την πρώτη φορά που την είδα να παίζει μου έκοψε την ανάσα. Ήταν στο θέατρο Orpheum στη Βοστώνη. Καταπληκτική. Σήμερα έχω κολλημένο το "Choices" της Nikki Giovanni πάνω στο γραφείο μου στη δουλειά. Και, επίσης, το “For The Young Who Want To” της Marge Piercy.

Αναστασία: Θα ήθελες να σχολιάσεις ένα από τα αγαπημένα σου αποσπάσματά από τον Herman Hesse (Demian), τη φράση "δεν μπορεί να θεωρείται απαγορευμένο κάτι που επιθυμεί η ψυχή" αναφορικά με το τι σημαίνει να είσαι μια γυναίκα που επιθυμεί άλλες γυναίκες;
Tana: Σκέφτομαι αυτή την φράση περισσότερο από την άποψη της σεξουαλικής επιθυμίας. Είχα ένα σχετικά εύκολο coming out . Ήξερα πάντα ότι μου άρεσαν οι γυναίκες κατά έναν τρόπο με τον οποίο δεν μου άρεσαν οι άνδρες και η οικογένειά μου δεν χρειάστηκε πάρα πολύ χρόνο για να το δεχθεί. Αυτό που βλέπω στην τοπική μου κοινότητα είναι ότι πολλοί άνθρωποι κριτικάρουν τις γυναίκες των οποίων η σεξουαλικότητα εκφράζεται πιο ρευστά (π.χ. γυναίκες που κοιμούνται και γυναίκες και με άνδρες). Νομίζω ότι αγαπά κανείς αυτό που αγαπά. Επιθυμεί αυτό που επιθυμεί. Αλλά, εάν στο κρεβάτι (ή όπου αλλού) θέλει να ταρακουνήσει τα πράγματα ή να δοκιμάσει κάτι καινούριο, ας το κάνει. Να μην θεωρούμε τίποτα απαγορευμένο όταν το επιθυμεί η ψυχή.




Αναστασία: Τελευταίο θέμα! Λεσβιακή ποπ κουλτούρα. Υπάρχει λεσβιακή ποπ κουλτούρα; Ή μόλις τώρα αρχίζει, ίσως; Με σειρές όπως το “L Word” κλπ.
Τana: δεν είμαι η αυθεντία πάνω στην λεσβιακή ποπ κουλτούρα. Το "The L Word" με ενοχλούσε ατελείωτα. Αγάπησα το "Queer As Folk" και μίσησα το "L Word". Μουφ. Τι μπορεί να κάνει κανείς;

Αναστασία: Τι σου λείπει περισσότερο από το "Queer As Folk"; Μου ‘χει λείψει εντελώς ο Peter Paige (Emmett Honeycutt).
Tana: Θεέ μου ... ήταν ο απολύτως αγαπημένος μου. Ήταν σε μια διαφορετική τηλεοπτική σειρά που μόλις είδα κι έπαιζε έναν σκληρό τύπο, τον έμπορο ναρκωτικών και όλη την ώρα έλεγα: «δεν μπορείς να με ξεγελάσεις, Emmett Honeycutt»!

Αναστασία: (γέλια) Σε ευχαριστώ για αυτή τη συνέντευξη, Tana.
Tana: No problem!

INFO:
http://duckacomic.blogspot.com
http://jt-ford.deviantart.com

To παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Screw τον Μάιο του 2011.


For English, Press Here!

Τετάρτη 4 Μαΐου 2011

Dyke Wear - Μια αναδρομή στην ιστορία του ανδρόγυνου στυλ



Μια αναδρομή στην ιστορία του ανδρόγυνου στυλ

Αν κοιτάξουμε πίσω στην ιστορία της μόδας, και συγκεκριμένα τον 20ο αιώνα, θα διαπιστώσουμε ότι κατά την Εδουαρδιανή περίοδο (γνωστή και ως Belle Epoque) είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που γυναίκες φορούν αγορίστικα ρούχα! Ειδικότερα, επρόκειτο για το λεγόμενο «Eton» σακάκι, ένα σακάκι ραμμένο για τις γυναίκες στα μέτρα του μπούστου τους, σύμφωνα με το στυλ Eton.

Τα πρώτα κοστούμια για γυναίκες προήλθαν από τα χέρια των Charles και John Creed Redfern, οι οποίοι ίδρυσαν τα διάσημα υποκαταστήματά τους στο Παρίσι. Η δουλειά τους ήταν μεταξύ άλλων να κατασκευάζουν κοστούμια για γυναίκες, τα σχέδια των οποίων προέρχονταν από ανδρικά κοστούμια. Ακόμη και στην κομμωτική πέρασε αυτό το «αγορίστικο» στυλ. Η αγορίστικη κουπέ ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο στη δεκαετία του ’20 και του ’30. Το λεγόμενο κόψιμο «bob» και αργότερα το shingle, όπως και το Eton crop που εμφανίστηκε το 1927, είναι χαρακτηριστικά αγορίστικα κουρέματα.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΑΡΧΕΣ ΤΟΥ “CASUAL WEAR” ΚΑΙ ΤΟΥ ARMY LOOK

Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, ήταν ο Πρώτος Παγκόσμιος πόλεμος που έβαλε τα θεμέλια για το urban wear. Το 1918, στη Βρετανία, υπήρξε μια προσπάθεια να εισαχθεί το λεγόμενο «Εθνικό Πρότυπο Φορέματος». Επρόκειτο για ένα ένδυμα κοινής ωφέλειας με μεταλλικές πόρπες, αντί για θυλίκια και γαντσάκια, φτιαγμένο από μετάξι, προορισμένο για κάθε χρήση. Ένα φόρεμα που θα μπορούσε να φορεθεί για οποιαδήποτε περίπτωση, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή ακόμη και το βράδυ. Αν και το φόρεμα αυτό δεν υπήρξε ποτέ δημοφιλές παγκοσμίως, υπογράμμισε μια γενικότερη τάση για μείωση της χρήσης του επίσημου ενδύματος. Κατά τη διάρκεια του πολέμου και οι άνδρες και οι γυναίκες άρχισαν να ντύνονται λιγότερο τυπικά από πριν και να φορούν τα ίδια ρούχα για διαφορετικούς σκοπούς. Οι άνδρες, για παράδειγμα, ξεκίνησαν να φορούν ένα κοστούμι σχεδιασμένο απλά για πολλές χρήσεις, αντί για διαφορετικά είδη κοστουμιών για το πρωί, το μεσημέρι και το βράδυ.

Λόγω της πατριωτικής ατμόσφαιρας που ενθαρρύνθηκε από τον πόλεμο, έγινε της μόδας να φορούν όλοι ρούχα που έμοιαζαν στρατιωτικά. Τόσο οι γυναίκες όσο και οι άνδρες φορούσαν κομμάτια με στρατιωτικά τελειώματα, όπως τα σιρίτια και οι ζώνες με αγκράφες. Άλλα κομμάτια που έκλεψαν από το στρατιωτικό τρόπο ντυσίματος, ήταν για παράδειγμα οι καμπαρντίνες, οι οποίες σχεδιάστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να έχουν πολλές ομοιότητες με τις στρατιωτικές στολές, π.χ. οι επωμίδες που αντικαταστάθηκαν από ιμάντες στους ώμους.



AMERICAN FASHION, HOLLYWOOD ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ

Στη δεκαετία του 1920 και του 1930 η αμερικανική μόδα άρχισε να εδραιώνεται και σύντομα απέκτησε παγκόσμια αναγνώριση. Το Χόλιγουντ έπαιξε σημαντικό ρόλο στον καθορισμό της έννοιας της γυναικείας γοητείας και αίγλης. Ένα παράδειγμα επιβολής ενός ανδρόγυνου στυλ ήταν το παντελόνι, που φόρεσαν πολύ τόσο η Μαρλέν Ντίντριχ, όσο και οι Γκρέτα Γκάρμπο και Κάθριν Χέπμπορν.

Παράλληλα, οι γυναίκες άρχισαν να απαιτούν το ίδιο συναρπαστικά κόλπα ομορφιάς και προϊόντα όπως τα αστέρια της μεγάλης οθόνης, και έτσι οι σχεδιαστές έγιναν πλέον από μόνοι τους σημαντικοί σταρ. Η Elsa Schiaparelli παραδείγματος χάριν, σχεδίασε ρούχα για πάνω από 30 ταινίες με πολλά κοστούμια τα οποία φορέθηκαν από αστέρια του κινηματογράφου της εποχής. Αυτό που η Schiaparelli εισήγαγε, ήταν το "καλό ρούχο της εργατικής τάξης" στους «ευγενείς» κύκλους. Όσο απλά κι αν ήταν, τα ρούχα της είχαν πάντα μια κομψότητα που έκανε τους πάντες να τα θαυμάζουν και να τα αντιγράφουν.



ΒΡΕΤΑΝΙΑ: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΝΔΥΜΑΤΩΝ ΚΟΙΝΗΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΟ ΡΟΥΧΟ ΜΑΖΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ


Το ένδυμα κοινής ωφέλειας εισήχθη στη Βρετανία προς το τέλος του 1941 καθώς οι πρώτες ύλες, το ύφασμα, το μαλλί, το δέρμα κλπ άρχισαν να εμφανίζουν προβλήματα στον ανεφοδιασμό, και ήταν απαραίτητο να διατηρηθεί η τιμή των ειδών ένδυσης σε χαμηλό επίπεδο έτσι ώστε οι πολίτες να μπορούν να αντέξουν οικονομικά και να προμηθεύονται αντικείμενα μιας αποδεκτής ποιότητας. Η κυβέρνηση ανέλαβε τον έλεγχο της εισαγωγής και την κατασκευή των πρώτων υλών και παρέδιδε το ύφασμα στους κατασκευαστές, οι οποίοι ενθαρρύνονταν να κάνουν μια περιορισμένη σειρά ενδυμάτων, με αποτέλεσμα να υπάρχει αύξηση της αποτελεσματικότητας, αλλά και να περιορίζεται η επιλογή που υπήρχε στη διάθεση του αγοραστή. Κυβερνητικοί κανονισμοί έλεγχαν επίσης πόσο πανί θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, οι τσέπες απαγορεύθηκαν, το μήκος των πουκαμίσων για τους άνδρες περιορίστηκε και απαγορεύθηκαν τα ρεβέρ στα παντελόνια των ανδρών. Τον Οκτώβριο του 1942, το περιοδικό Vogue έγραψε επιδοκιμαστικά σχετικά με το πρόγραμμα κοινής ωφέλειας: «Όλες οι γυναίκες έχουν ίσες ευκαιρίες να αγοράσουν όμορφα σχεδιασμένα ρούχα κατάλληλα για τη ζωή και τα εισοδήματά τους. Πρόκειται για ένα επαναστατικό σύστημα και μια ενθαρρυντική σκέψη. Είναι, πράγματι, ένα εξαιρετικό παράδειγμα της εφαρμοσμένης δημοκρατίας».

Το Vogue μπορούσε να το ισχυριστεί αυτό, διότι οκτώ κορυφαίοι σχεδιαστές στο χώρο της μόδας στο Λονδίνο εκείνη τη χρονιά είχαν κληθεί να υποβάλουν σχέδια για γυναικεία ενδύματα κοινής ωφέλειας. Μεταξύ αυτών ήταν και οι Hardy Amies, Norman Hartnell και Worth. Τα σχέδιά τους, για παλτό, κοστούμι, επίσημο φόρεμα και καθημερινό φόρεμα, είχαν τεθεί σε μαζική παραγωγή, και ήταν στα καταστήματα την άνοιξη του 1943.

Όταν ήρθε το ταγιέρ:

Τα σχέδια κοινής ωφέλειας ακολούθησαν την μόδα του πολέμου, με τους τετράγωνους ώμους και τις κοντές φούστες ενώ συμβάδιζαν με τους αυστηρούς κανονισμούς για την ελάχιστη χρήση υφάσματος. Ο αριθμός των κουμπιών περιορίστηκε στα τρία και το γύρισμα της μανσέτας εξολοθρέφθηκε. Φούστες που απείχαν περίπου 19 ίντσες από το έδαφος ήταν κάτι το συνηθισμένο. Έτσι γεννήθηκε το ταγιέρ!




ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΚΟΙΝΗΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ

Τα καλτσόν άρχισαν να κατασκευάζονται από ρεγιόν, βαμβάκι και μαλλί, επειδή το μετάξι ήταν απαραίτητο για την κατασκευή αλεξίπτωτων. Υπήρξε απαγόρευση της χρήσης του για ανδρικά ρούχα και είδη ένδυσης. Το Nylon (εφεύρεση του DuPont, το 1939 στις ΗΠΑ) δεν ήταν ευρύτερα διαθέσιμο ακόμα. Όταν τα υλικά αυτά ήταν δύσκολο να βρεθούν οι γυναίκες βγήκαν στους δρόμους φορώντας σοσόνια με μήκος που έφτανε στον αστράγαλο κατά τους θερινούς μήνες ή ακόμα και χρωματίζοντας τις γάμπες τους με μια παρωδία ραφής στο πίσω μέρος τους!

Αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής, ήταν ότι το παντελόνι έγινε όλο και περισσότερο δημοφιλές, δεκτό με ενθουσιασμό από πολλές νεότερες γυναίκες που εργάζονταν στα εργοστάσια ή τη γη.




Η δεκαετία του ‘50 και το beatnik look

Ήταν τη δεκαετία του '50 που ο James Dean έκανε δημοφιλές τα jean παντελόνια, και ο Μάρλον Μπράντο το t-shirt, στοιχεία απαραίτητα στην γκραρνταρόμπα κάθε σημερινής dyke. Αυτή η δεκαετία μας έδωσε και κάτι άλλο: τον άκρατο μινιμαλισμό της. Η παρακάτω λίστα με τα πιο χαρακτηριστιά στοιχεία του art/beatnik look θα σας πείσει: 1. μαύρο ζιβάγκο. Εναλλακτικά, υπερμεγέθη πουλόβερ. 2. Μαύρο στενό τζιν ή παντελόνι. 3. Κοσμήματα minimal και σκουρόχρωμα. Θέμα ήταν η απλότητα. Κοσμήματα θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν απλές σκουρόχρωμες χάντρες ή μικροσκοπικά σκουλαρίκια. 4. Ζακέτες και μπερέδες. Ο μπερές ήταν μαύρος και φοριόταν με κλίση προς τη μια πλευρά. 5. Άνετα παπούτσια με στρογγυλή μύτη και μαύρες κάλτσες. Οι άνδρες φορούσαν απλά κλασικά μαύρα παπούτσια με κορδόνια. 6. Οι γυναίκες κούρευαν τα μαλλιά τους σε στυλ shag και bob, και ήταν πάντα ίσια. Τα Goatees ήταν πολύ δημοφιλή στους άνδρες. 7. Τα πάντα μαύρα: τα αυστηρά μαύρα ρούχα βοηθούσαν να εκφραστεί αυτό το ιδανικό.



Η δεκαετία του '60

Τα 60s καθιέρωσαν πλέον το κοστούμι ως γυναικείο ρούχο. Το 1966 ο Yves Saint Laurent ξεκίνησε την περίφημη του σειρά «σμόκιν» για τις γυναίκες, η οποία ακολουθείται από το κοστούμι Knickerbocker το 1967, το ζυπ-κιλότ το 1968 και το κοστούμι με παντελόνι το 1969. Ξεκίνησε να σχεδιάζει με το δικό του όνομα το 1962 και έγινε ένας εικονοκλάστης της δεκαετίας του 1960, αντανακλώντας επιρροές από την «αριστερή όχθη» και τα σύγχρονα κινήματα τέχνης.

‘70s: PUNK, doc-Martens & Annie Hall

Αν υπάρχει κάποιο κίνημα που καθιέρωσε τα βαριά παπούτσια με κορδόνια, αυτό ήταν το pun. Το αναρχικό αυτό στυλ εμφανίστηκε στους δρόμους του Λονδίνου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70. Θα εξαπλωθεί γρήγορα σε όλη την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, έχοντας τεράστιο αντίκτυπο και στην μόδα του δρόμου αλλά και στην υψηλή μόδα. Προσπαθούσε να σοκάρει, συνδύαζε μαύρο στενό παντελόνι και ριγέ πουλόβερ μοχέρ με μεταποιημένα δερμάτινα μπουφάν και τις γνωστές σε όλους μας heavy duty μπότες Marten.

Aν υπάρχει ένα «σήμα κατατεθέν» στο ανδρόγυνο στυλ την δεκαετία του ‘70, αυτό θα πρέπει να θεωρείται η γκαρνταρόμπα της Νταϊάν Κήτον στην ταινία του Γούντι Άλλεν «Άνι Χολ» διά χειρός Ralph Lauren. Ο σχεδιαστής διαμόρφωσε το μοναδικό αυτό στυλ λαμβάνοντας το σώμα της ηθοποιού που θύμιζε μοντέλο με τα αναμφισβήτητα γυναικεία χαρακτηριστικά, και αντιπαραθέτοντάς το με ένα ειδικά προσαρμοσμένο ανδρικό στυλ που περιλάμβανε παντελόνι με πιέτες, πουκάμισα oxford, γιλέκα, ακόμη και γραβάτες. Το στυλ αυτό ανταποκρίθηκε στο φεμινιστικό αγώνα που εξακολουθούσε να επιμένει σε όλη τη δεκαετία του '70 και οδήγησε στη χειραφέτηση στο χώρο εργασίας την επόμενη δεκαετία.





‘80s – αθλητικά και επαγγελματικό ντύσιμο

Αν ψάχνετε τη στιγμή που καθιερώθηκε στη μόδα η χρήση των αθλητικών ρούχων ως καθημερινά αξεσουάρ, τότε πρέπει να κοιτάξετε τη στιγμή που ο Bob Marley εμφανίζεται στη σκηνή φορώντας φόρμα προπόνησης ποδοσφαίρου. Η δεκαετία του '80 είναι όμως επίσης και η εποχή του επαγγελματικού γυναικείου ταγιέρ. Ένα παραγεμισμένο στους ώμους σακάκι με βάτες και παντελόνια εκτός από φούστες αποτέλεσε το λεγόμενο “power-dressing”. Ένα στυλ που υιοθετήθηκε πολύ από τις λεσβίες της εποχής. Οι Ιταλοί υπερέχουν σε αυτόν τον τομέα. Το Μιλάνο συνεχίζει να αναγνωρίζεται ως η πρωτεύουσα της μόδας για την Ιταλία (με αρχή την δεκαετία του '70). Σχεδιαστές: Giorgio Armani, Gianni Versace, Franco Moschino. Επιρροές: οι σαπουνόπερες όπως «Η δυναστεία» και το «Ντάλας».



ARMY STYLE – η καθιέρωση

Η έμπνευση ήταν του σχεδιαστή Helmut Lang: αυτός οικειοποιήθηκε τα αντικείμενα που προέρχονταν από το πλεόνασμα του στρατού, «απολύμανε» το μπουφάν πάρκα και το παντελόνι κάργκο με τις πολλές τσέπες και εισήγαγε τις μικροΐνες και το Tencel στο urban sportswear δανειζόμενος από τον εξοπλισμό του snowboard και της ορειβασίας. Βασικά στοιχεία του στυλ: υπερμεγέθη παντελόνια combat, σακίδιο με ένα λουρί. Με τη σειρά της, η Gap που ιδρύθηκε το 1969, στο Σαν Φρανσίσκο παγκοσμιοποίησε την βαμβακερή μπλούζα με κουκούλα και το στρατιωτικό παντελόνι.



‘90s: grunge

Από τη δεκαετία του 1990 και την άνοδο του Kurt Cobain και του συγκροτήματος Nirvana, το grunge έγινε ένας χαλαρός τρόπος για να μοιάζει κανείς επικίνδυνος και ταυτόχρονα unisex. Εντάξει, μπορεί να μην είναι η ιδανική εμφάνιση για όλες τις περιπτώσεις, αλλά το grunge είναι μια τέλεια λύση για να καταφέρει κανείς να ξεφύγει με το look «μόλις σηκώθηκα από το κρεβάτι», και με όλα αυτά τα σκοτεινά χρώματα είναι ιδανικό για τις κρύες μέρες του χειμώνα. Ένα κομμάτι μαύρο, μερικά σκισμένα τζιν, ένα ακατάστατο μαλλί …και είστε εκεί.Και μπορεί το look αυτό να ξέπεσε προς την αρχή της χιλιετίας, αλλά σίγουρα επανήλθε στο μεταξύ!



Εντάξει, εσύ βγήκες από την ντουλάπα σου…
Αλλά τι συνεχίζεις να κρύβεις εκεί μέσα;

DYKE ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΦΗ ΩΣ ΤΑ ΝΥΧΙΑ

Ορίστε μερικά από τα αντικείμενα που θα βρείτε
σχεδόν σε κάθε ντουλάπα οποιασδήποτε λεσβίας

1. καπέλα baseball, σκούφοι, τραγιάσκες, 2. t-shirts με αστεία logo, αμάνικες φανέλες και αθλητικά με κουκούλες, 3. εσώρουχα: μποξεράκια και αθλητικά σουτιέν, 4. jeans που κλείνουν με κουμπιά αντί για φερμουάρ, παντελόνια army και baggy, φόρμες εργασία,ς 5. ζώνες: army, rainbow, 6. κάλτσες με ρίγες και χαζούλικα θέματα, ριγέ ή argyle style (όπως και αντίστοιχες μάλλινες μπλούζες), 7. παπούτσια: μπότες, αθλητικά, σταράκια, ορειβατικά, doc martens, 8. αυστηρά ταγιέρ ή κουστούμια, γιλέκα, ανδρικά ή καρώ πουκάμισα, 9. γραβάτες, παπιγιόν, τεράστια κασκόλ, 10. στρατιωτικά jacket



Θέλω να μάθω περισσότερα:
Διάβασε: James Laver, “Costume and Fashion - A concise history”, Εκδόσεις Thames & Hudson

To παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε στο Περιοδικό Screw τον Απρίλιο του 2011

Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011

Κορίτσια Στα Θρανία




Τι συμβαίνει με τα gay κορίτσια που μόλις ανακαλύπτουν την ταυτότητά τους; Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να είσαι ομοφυλόφιλη κοπέλα στην Ελλάδα και ιδιαίτερα μέσα στο χώρο του ελληνικού σχολείου; Γι’ αυτά και άλλα πολλά θέματα που τις αφορούν μας μίλησαν ένα απόγευμα του Γενάρη στη Θεσσαλονίκη στο καφέ «Μόργκαν» η ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, 18 ετών, που σχεδιάζει να φύγει στο εξωτερικό για να σπουδάσει management, η ΖΩΗ, 19 χρονών, η οποία σπουδάζει Βρεφονηπιοκομία και η ΣΤΕΛΛΑ, 18 ετών, η οποία θέλει να ασχοληθεί με τη Δημοσιογραφία. Μαζί τους, ο ΜΠΑΜΠΗΣ, 32 ετών, καθηγητής πληροφορικής και ο ΚΩΣΤΑΣ, 18 ετών, που θέλει να σπουδάσει σε Δραματική Σχολή, συνέβαλαν σε μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης που κράτησε μιάμισι ώρα και μας γέμισε με τη ζωντάνια και την αμεσότητά της αισιοδοξία για το μέλλον, παρά τα όποια σοβαρά προβλήματα διαπιστώθηκαν ότι εξακολουθούν να υπάρχουν στον χώρο της εκπαίδευσης και γενικότερα στην ελληνική κοινωνία. Ακολουθεί ένα απόσπασμα από αυτήν τη συζήτηση.

SCREW: Πότε αρχίσατε να προβληματίζεστε για την ταυτότητά σας και πως αυτοπροσδιορίζεστε τώρα;

ΣΤΕΛΛΑ: Από τα εννιά μου! Ήταν λίγο νωρίς!Τρίτη Δημοτικού ήμουν; Ήταν μια φάση όπου γενικότερα ήμουν υπερβολικά πιεσμένη από χίλια-δυο μέτωπα και μέσα σε όλα είχα και αυτό. Τότε το έβλεπα σαν πρόβλημα και ήθελα να το κρύβω. Γιατί ας πούμε όλα τα κοριτσάκια της ηλικίας μου βλέπαν τον Brad Pitt και λέγανε "αχ!" κι εγώ έβλεπα την Angelina Jolie κι έλεγα "θεά!" (γέλια από όλους). Έλεγα, γιατί! Έψαχνα μια ευκαιρία, μια δίοδο για να το βγάλω όλο αυτό και μου δόθηκε στα 15μισι. Έκανα μια τρίμηνη σχέση και από τότε συνεχίζω. Από εμπειρίες είχα και με άντρες, για να έχω μια ολοκληρωμένη άποψη. Αν έχεις να κρίνεις κάτι, πρέπει να το κρίνεις αφού έχεις δοκιμάσει τα πάντα!

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ: Πρώτη φορά ένιωσα διαφορετική όταν ήμουν 14, που ερωτεύτηκα μια κοπέλα. Από τότε που το είπα, στις φίλες μου, στους φίλους μου, είναι καλύτερα τα πράγματα, τουλάχιστον για ‘μενα. Ουσιαστικά νιώθω πολύ καλύτερα, γιατί δεν έχουν κανένα πρόβλημα, ίσα-ίσα, είμαι ο εαυτός μου, χωρίς να χρειάζεται να υποθέτω το τι μπορεί να λένε για μένα.


ΖΩΗ: εγώ το είχα από τα 7. Επέλεγα τι ταινίες θα δω ανάλογα με το αν οι ηθοποιοί ήταν ξανθιές και γλυκές ή μελαχρινές και sexy. Μάλωνα με τη μαμά μου που ήθελε να μου βάζει φορεματάκια και κοκαλάκια, αλλά εγώ ήμουν με τις φόρμες και ήθελα να παίζω ξύλο, ενώ αυτή να κάνω μπαλέτο. Μετά στο Γυμνάσιο σαν αστείο έκανα ότι είχα σχέση με φίλες μου και διάφορα τέτοια. Πιο μετά ρωτούσα τις φίλες μου αν φιλούσα μια κοπέλα ή αν έκανα κάτι με μια κοπέλα πως θα το παίρνανε... και αν θα συνέχιζαν να κάνουν παρέα μαζί μου, κλπ. Από τότε το σκέφτομουν αλλά το αποδέχθηκα κανονικά πέρσι. Έγινε αυτό που είπε και η Στέλλα, δηλαδή ενώ έκανα κάτι με αγόρια, το έκανα μόνο και μόνο για να αποδείξω στον εαυτό μου αυτό που είμαι. Είχα αυτό το ψυχολογικό, του στυλ είμαι χάλια, νιώθω πιεσμένη και δεν ξέρω γιατί... Όλα αυτά τα πράγματα.

ΣΤΕΛΛΑ: είχε σαν αποτέλεσμα το να αλλάζεις συνέχεια αγόρια και να σου μένει και το όνομα!

ΖΩΗ: και να λες ότι αυτοί φταίνε, δεν φταίω εγώ, δεν μου ταιριάζει, γι'αυτό τον διώχνω, πάμε παρακάτω, ίσως να είναι καλύτερα, μέχρι που καταλαβαίνεις τελικά ότι δεν υπάρχει περίπτωση.

***

«Πρώτη φορά ένιωσα διαφορετική όταν ήμουν 14, που ερωτεύτηκα μια κοπέλα. Από τότε που το είπα, στις φίλες μου, στους φίλους μου, είναι καλύτερα τα πράγματα, τουλάχιστον για μένα… Γιατί δεν έχουν κανένα πρόβλημα, ίσα-ίσα, είμαι ο εαυτός μου, χωρίς να χρειάζεται να υποθέτω το τι μπορεί να λένε για μένα». (Αλεξάνδρα, 18 ετών)

***

SCREW: σε ποιούς "βγήκατε" πρώτα;

ΣΤΕΛΛΑ: στην κολλητή μου την Ελένη. Ήταν μπροστά στο σκηνικό, την αντίδρασή της δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Από μένα το περίμενε, είχα και το στυλάκι τότε, ήμουν και ράπερ, με το παντελόνι κάτω από τον ποπό, με τις μπλούζες τις φαρδιές, τις αλυσίδες από δω-από κει, το τζόκεϊ...μηδενική ανάπτυξη από θέμα στήθους, οπότε φαινόμουν εντελώς αγοράκι. Από την άλλη την κοπέλα δεν το περίμενε: έγινε μέσω τηλεφώνου η πρώτη επαφή, και θυμάμαι ότι καθόταν στην καρέκλα απέναντί μου, πήγαινε στην τουαλέτα, έριχνε νερό στο πρόσωπό της, καθόταν, έβγαινε έξω να πάρει αέρα. Ξανακαθόταν στην καρέκλα, ξαναπήγαινε στην τουαλέτα! Έτσι έγινε, και από τότε δεν έχω πρόβλημα να το διαδίδω, μέχρι και η μητέρα μου το ξέρει.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ: Στον κολλητό μου Κωστή ο οποίος χάρηκε και το περίμενε. Αργότερα το είπα και σε άλλα άτομα που ένιωσα κοντά μου. Η μητέρα μου δεν το ξέρει.

ΖΩΗ: ούτε εμένα.

SCREW: το ξέρουν οι φίλοι σου;


ΖΩΗ: όλες οι φίλες μου. Είχα τρεις κολλητές από το Δημοτικό μέχρι τώρα. Πρώτα το είπα στην Κική, που είναι περισσότερο στα κυβικά μου, είναι πολύ ελεύθερος άνθρωπος και δεν έχει κόμπλεξ, ταμπού κλπ. Δεν είχε κανένα πρόβλημα, όπως και η άλλη φίλη μου, η Βάσω. Τελευταία άφησα την κολλητή-κολλητή μου, γιατί είναι συντηρητική,... και όταν της το είπα πρώτη φορά μου λέει, τι μαλακίες είναι αυτές που λες, είχαμε κάποια προβλήματα μέχρι να το αποφασίσει, αλλά είδε την αλλαγή, το πως ήμουν πριν, και πως ήμουν μετά, και ότι είμαι καλύτερα τώρα και τελικά το αποδέχθηκε και δεν έχει πρόβλημα.

SCREW: είχατε gay φίλους στο σχολείο;

ΖΩΗ: εγώ ήμουν η μοναδική στο σχολείο μου.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ: υπήρχαν gay άτομα στο σχολείο μου αλλά δεν ήταν πολλά ούτε είχα και ιδιαίτερες σχέσεις μαζί τους.

ΣΤΕΛΛΑ: στο Γυμνάσιο ήταν μόδα το να είσαι bisexual, λέγαν πολλές ότι θέλουν να το δοκιμάσουν και κοτσάραν την ταμπέλα ότι είναι bi. Στο Λύκειο, η μισή πιτσιρικαρία που βγαίνει στο "Bigaroon" είναι από το σχολείο μου και είμαστε παρέα.

SCREW: τι έγινε με το σχολείο σου, έχει βγάλει πολύ μεγάλη φουρνιά!

ΣΤΕΛΛΑ: αφού εκδηλώθηκα εγώ άρχισαν να εκδηλώνονται και άλλοι. Ήταν κατά κάποιον τρόπο η κινητήριος δύναμη.

SCREW: πέρα από τους δικούς σας φίλους, ποια ήταν η αντίδραση τρίτων;

ΣΤΕΛΛΑ: να κάνεις ό,τι θέλεις στο κρεβάτι σου, δεν με απασχολεί, αρκεί να μην προσβάλεις εμένα. Κάτι απολύτως σεβαστό, και κάτι που θα έλεγα κι εγώ. Σε ελάχιστες περιπτώσεις έχω βιώσει ρατσισμό. Και αυτό ήταν στο δρόμο, λόγω του στυλ μου για κανέναν άλλο λόγο. Σε αυτές τις περιπτώσεις το καλύτερο είναι να μην ανταποκριθείς, να μην ρίξεις το επίπεδό σου, γιατί χάνεις το παιχνίδι εντελώς.

ΖΩΗ: Εγώ ήμουν η μόνη στο σχολείο, με αποτέλεσμα όταν το μάθανε τα παιδιά να το πάρουν πολύ στραβά. Στο Λύκειο, όταν ήμουν με μια κοπέλα, ένα από τα αγόρια που ασχολούνται μόνο με τους άλλους και όχι με τον εαυτό τους, μας είχαν δει να φιλιόμαστε σε ένα πάρκο...με αποτέλεσμα να το μάθουν όλοι. Ε... όσο να 'ναι μετά είχα πρόβλημα.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ: εγώ προσωπικά δεν είχα καμιά συνταρακτική αντίδραση. Κυρίως φυσιολογικές. Και συμφωνώ με την Στέλλα, στο κρεβάτι μου μπορώ να κάνω ότι θέλω.

***


«Μάλωνα με τη μαμά μου που ήθελε να μου βάζει φορεματάκια και κοκαλάκια, αλλά εγώ ήμουν με τις φόρμες και ήθελα να παίζω ξύλο, ενώ αυτή ήθελε να κάνω μπαλέτο … Ενώ έκανα κάτι με αγόρια, το έκανα μόνο και μόνο για να αποδείξω στον εαυτό μου αυτό που είμαι».(Ζωή, 19 ετών)

***

SCREW: περιστατικά bullying?

ΖΩΗ: πάντα σε κάθε τάξη, από το Δημοτικό ακόμη, είχαμε κάποια παιδιά τα οποία κάναν παρέα μόνο με κορίτσια. Τα υπόλοιπα αγόρια είχαν πρόβλημα και τους κορόιδευαν ή και τους απειλούσαν.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ: εμένα δεν μου έχει τύχει αλλά υπήρχαν δύο κοπέλες στο σχολείο μου που ακούστηκε γι’ αυτές και τις κράζανε.

ΣΤΕΛΛΑ: για τα αγόρια, δεν τους πειράζει να βλέπουν μια κοπέλα λεσβία.

SCREW: ποιά είναι η διαφορά;

ΣΤΕΛΛΑ: καμία. Ένα γεννητικό όργανο;

ΚΩΣΤΑΣ: οι λεσβίες είναι σέξι. Τους gay τους βλέπουν σαν μια αηδία, κάτι ανώμαλο. Δεν έχει λογική, γιατί αν είσαι straight, το ότι υπάρχουν gay άνδρες σημαίνει ότι έχεις λιγότερο ανταγωνισμό, γιατί σου αυξάνει τις πιθανότητες να βρεις ελεύθερες γυναίκες!

SCREW: δεν υπάρχει λογική σ' αυτό. Οι άντρες δεν βλέπουν τις λεσβίες σαν ανταγωνισμό. Πιστεύουν ότι όπου υπάρχουν δυο γυναίκες, χωράει και ένας άντρας. Όταν διαπιστώνουν ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει, τότε είναι που τους χαλάει πάρα πολύ...!!!

ΣΤΕΛΛΑ: έχει τύχει πάρα πολλές φορές να είμαι σε μια σχέση και να την πέσουν άντρες στην κοπέλα μου. Εκεί δίνεις και καταλαβαίνει ο άλλος, ότι, "φιλαράκι, δεν χωράς". Ιδιαίτερα με ενοχλεί όταν έρχονται μέσα στους δικούς μας χώρους (τα gay μαγαζιά) και μου πουλάνε μούρη, στο Dada π.χ.

ΖΩΗ: έχει τύχει να διώξουμε πέντε άντρες έξω από το μαγαζί.

ΚΩΣΤΑΣ: είναι μερικοί που δεν σέβονται καθόλου τους χώρους μας, ενώ εμείς σεβόμαστε τους δικούς τους.

ΣΤΕΛΛΑ: δεν έχω πρόβλημα να έρχονται straight και να είναι στην παρέα φυσικά. Ένα άλλο, που με ρωτάνε είναι αν επιτρέπεται να έρθουν σε gay χώρους. Φυσικά και επιτρέπεται...! Υπάρχει περίπτωση να φας πόρτα; Μόνο άμα είσαι gay περνάς;

***

«Η κοπέλα μου φοβάται να ανοιχθεί, πιστεύει ότι η κοινωνία δεν είναι αρκετά ανοιχτή για να αποδεχθεί την ομοφυλοφιλία. Εγώ θεωρώ ότι η κοινωνία είμαστε εμείς. Από τη στιγμή που εμείς είμαστε ανοιχτοί, θα ανοίξει και η κοινωνία. Αυτό θα γίνει μέσα στα επόμενα 10-20 χρόνια». (Στέλλα, 18 ετών)

***

ΜΠΑΜΠΗΣ: τι είναι αυτό που σας έχει λείψει στο σχολείο γενικά;

ΣΤΕΛΛΑ: Ο ψυχολόγος!

ΖΩΗ: η επικοινωνία με τους καθηγητές.

ΣΤΕΛΛΑ: εγώ την είχα.

ΖΩΗ: να πω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Αρχαία Κατεύθυνσης, άγνωστο κείμενο, κάνεις ένα σημαντικό λάθος, και μέχρι που σε βγάζουν με ωριαία αποβολή. Δεν νομίζω ότι είναι το καλύτερο για την εκπαίδευση αυτό που κάνουν. Το κλίμα ήταν αυταρχικό, εμείς δεν είχαμε γνώμη. Οι καθηγητές ήταν τύπου "εσείς δεν ξέρετε τίποτα, εσείς δεν μιλάτε, εμείς είμαστε οι ειδικοί". Συνέχεια μας μείωναν. Και την νοημοσύνη μας, και την πρόοδό μας, και τα πάντα.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ: εγώ δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία, έτσι όπως πήγαινα, έτσι έφευγα!!!

ΣΤΕΛΛΑ: εγώ ήμουν ίσως η πιο τυχερή. Είναι 5-6 καθηγητές μες το σχολείο μου από τους οποίους μπορείς να αποκομίσεις πράγματα. Ενδιαφέρονται για τη Στέλλα και για την κάθε Στέλλα μες το σχολείο. Ξέρουν για μενα. Μας βλέπουν πραγματικά σαν παιδιά τους και θέλουν το καλύτερο για μας: "αν αυτό είναι το καλύτερο για ‘σενα, κάντο, αρκεί να είσαι ευτυχισμένη".

SCREW: δηλαδή είχατε επικοινωνία για το συγκεκριμένο ζήτημα. Μέσα ή έξω από την τάξη;

ΣΤΕΛΛΑ: την απόλυτη επικοινωνία. Και εντός και εκτός.

SCREW: υπήρξαν αφορμές για τέτοια συζήτηση στην ώρα του μαθήματος;

ΣΤΕΛΛΑ: στην πρώτη Λυκείου θυμάμαι κιόλας, είχαμε κάνει μια αναφορά στον Καβάφη: «ομοφυλόφιλος ποιητής». Είπα ανοιχτά τη γνώμη μου, ήμουν και υπέρμαχος των ομοφυλοφίλων, εννοείται. Μεγαλώνοντας ωριμάζεις, φεύγουν οι παρωπίδες που σου βάζουν οι γονείς σου ...

ΖΩΗ: έχει τύχει να γίνει παρόμοια συζήτηση και η καθηγήτρια το αντιμετώπισε πολύ καλά, είπε ότι συμβαίνει και αυτό και ότι θα πρέπει να θεωρείται φυσιολογικό, έδωσε και μια εξήγηση περί ορμονών. Εξήγησε ότι είναι κάτι φυσιολογικό για τα συγκεκριμένα άτομα και ότι δεν είναι κάτι κακό.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ: μια φίλη μου το ανέφερε μέσα στη τάξη και η καθηγήτρια είχε πολύ καλή αντίδραση. Είπε ότι είναι «κάπως φυσιολογικό» και ότι είναι και θέμα ορμονών.

SCREW: αν και έχουν γίνει έρευνες για το θέμα αυτό, το μόνο στο οποίο έχουν καταλήξει είναι στην αντίληψη των ορμονών και όχι στις ίδιες τις ορμόνες, δηλαδή συγκρίνουν τον τρόπο που αντιδρά η γυναίκα ή ο άντρας στο άλλο φύλο και αποδεικνύεται ότι οι ομοφυλόφιλες γυναίκες και οι ετεροφυλόφιλοι άντρες βρίσκουν πολύ ευχάριστη τη φερομόνη ενώ αντίθετα οι άλλοι την βρίσκουν δυσάρεστη (φερομόνη είναι η θηλυκή ορμόνη που ελκύει το αρσενικό). Το οποίο έχει πολύ φάση αν το σκεφτεί κανείς, κάτι σαν τα λουλούδια και τις πεταλουδίτσες που μας έλεγαν οι γονείς μας. Τίποτα δεν έχει αποδειχθεί παρόλα αυτά, φαίνεται ότι πολλοί παράγοντες παίζουν ρόλο, και βιώματα, και το περιβάλλον, και κάποια γενετική προδιάθεση.



ΣΤΕΛΛΑ: η κοπέλα μου φοβάται να ανοιχθεί, πιστεύει ότι η κοινωνία δεν είναι αρκετά ανοιχτή για να αποδεχθεί την ομοφυλοφιλία. Εγώ θεωρώ ότι η κοινωνία είμαστε εμείς. Από τη στιγμή που εμείς είμαστε ανοιχτοί, θα ανοίξει και η κοινωνία. Αυτό θα γίνει μέσα στα επόμενα 10-20 χρόνια.

ΜΠΑΜΠΗΣ: εσύ έχεις ένα χαρακτήρα πιο δυναμικό, ίσως εκείνη είναι πιο εσωστρεφής. Από προσωπική εμπειρία αν είσαι πιο μαζεμένος και κλειστός χαρακτήρας είναι δύσκολο να το αποδεχθείς.

ΣΤΕΛΛΑ: και είναι δύσκολο να το αποδεχθείς για τον εαυτό σου, και γι' αυτό κοτσάρεις ταμπέλες. Η κοπέλα μου δεν θέλει καν να χρησιμοποιεί το χαρακτηρισμό λεσβία.

SCREW: γιατί μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως βρισιά. Έχετε παρατηρήσει φαινόμενα ομοφοβίας στο σχολείο σας;

ΖΩΗ: στο σχολείο της Στέλλας υπάρχουν πάρα πολλά άτομα. Γι' αυτό και το έχουν συνηθίσει οι υπόλοιποι. Ενώ όταν σε ένα ολόκληρο σχολείο υπάρχουν ένα και δυο άτομα τότε είναι μειονότητα και τους χτυπάνε κατευθείαν, είναι πολύ δύσκολο.

SCREW: Στέλλα είπες ότι στο σχολείο σου παρά το καλό κλίμα που υπάρχει λείπει ο ψυχολόγος.

ΣΤΕΛΛΑ: εννοείται, λείπει, για χίλια-δυο θέματα είναι χρήσιμος. Και δεν το θεωρώ και ντροπή να πάει κανείς, γιατί στην Ελλάδα είναι ντροπή. Πήγαινα, για ένα χρονικό διάστημα. Το λέω και περηφανεύομαι κιόλας. Δεν πήγα σε ψυχίατρο, δεν έχω τρελόχαρτο...! Σε ψυχολόγο πήγα. Είναι καλό. Συζητάς και σε βοηθάει να βρεις λύσεις για τη ζωή σου. Δεν στις βρίσκει αυτός. Δεν είναι «φωτεινός παντογνώστης». Από μέσα σου, τις βρίσκεις μόνος σου. Λείπει γιατί στο σχολείο βλέπεις πολλές διαφορετικές προσωπικότητες. Ειδικά στο σχολείο μου, που έχουμε παιδιά τυφλά, με προβλήματα έξαρσης θυμού, παιδιά απ' το Παπάφειο, σε τέτοιες περιπτώσεις, φυσικά χρειαζόταν. Και για ενημέρωση, και για μας, για να ξέρουμε πως να τους συμπεριφερθούμε, και να μην μυρίζουμε τα δάχτυλά μας. Και για τους καθηγητές, για να ξέρουν πως πρέπει να γίνεται το μάθημα.

ΚΩΣΤΑΣ: μερικά παιδιά το έχουν μεγάλη ανάγκη. Είτε γιατί έχουν οικονομικό πρόβλημα και δεν μπορούν να πάνε σε εξωτερικό ψυχολόγο, είτε γιατί ο ψυχολόγος είναι ουδέτερος και μπορεί να σε βοηθήσει πάνω στο πρόβλημα που έχεις.



ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ: δεν ήμουν ποτέ σε σχολείο με ψυχολόγο αλλά θα ήθελα να υπήρχε.

ΖΩΗ: πολλά παιδιά στο δικό μας το σχολείο πήγαιναν στον ψυχολόγο μόνο και μόνο για να χάνουν μάθημα...πρέπει να υπάρχει και η νοοτροπία η κατάλληλη των παιδιών, ώστε να το πάρουν στα σοβαρά αυτό που γίνεται και να έχει αποτέλεσμα.

SCREW: περιγράφετε μια κατάσταση έλλειψης ουσίας στην εκπαίδευση, όπου ο καθηγητής περιορίζεται στο να κάνει τυπικά κάποια πράγματα, και το ίδιο ισχύει και από την πλευρά των παιδιών. Άλλο ένα ζήτημα είναι αυτό του μαθήματος αγωγής υγείας.

ΖΩΗ: τι είναι αυτό;

ΣΤΕΛΛΑ: πρώτη φορά το ακούω.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ: και εγώ πρώτη φορά το ακούω.

SCREW: είναι ένα προαιρετικό μάθημα για παιδιά Γυμνασίου που αφορά την σεξουαλικότητα, τα μεταδιδόμενα νοσήματα κλπ.

ΣΤΕΛΛΑ: Και μετά υπάρχει η Βιολογία Κατεύθυνσης της 3ης Λυκείου.

SCREW: Ακριβώς. Δεν υπάρχει δηλαδή ένα μάθημα το οποίο να σου διδάσκει αυτά που πρέπει να ξέρεις για να προστατευτείς, υπεύθυνα, και όχι να το ακούσεις από τον φίλο σου που μπορεί να σου πει μια βλακεία. Στην 3η Λυκείου είναι πλέον πολύ αργά- όταν τα παιδιά νιώθουν από νωρίς την πίεση να κάνουν σεξ γιατί είναι προχωρημένο, είναι μόδα, είναι μαγκιά. Εσείς από που πληροφορηθήκατε γι' αυτά τα θέματα;

ΣΤΕΛΛΑ: να ‘ναι καλά η μάνα μου, το ίντερνετ και η αδελφή μου.

ΖΩΗ: από την τηλεόραση, από εκπομπές, και από τον Σύλλογο ενάντια στον Καρκίνο όπου συμμετέχω, όταν έτυχε να μας φέρει σε επαφή με έναν αντίστοιχο για το AIDS .

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ: από φίλους, από συγγενείς, λίγο απ’ όλα.

ΣΤΕΛΛΑ: κάτι συγκεντρωμένο δεν υπάρχει. Πολλά δεν υπάρχουν στην Ελλάδα, κακά τα ψέματα!

SCREW: Θα ήθελα να αναφερθώ σε κάτι που το θεωρώ πολύ σημαντικό για το οποίο δεν υπάρχουν έρευνες στην Ελλάδα αλλά υπάρχουν αντίστοιχες έρευνες στο εξωτερικό. Ότι τα ποσοστά κατάθλιψης και αυτοκτονίας ανάμεσα στα παιδιά που έχουν διαφορετικό προσανατολισμό είναι πολύ υψηλά. Επίσης δεν υπάρχει στην Ελλάδα αντιμετώπιση του θέματος. Στο εξωτερικό υπάρχουν help-lines για να πάρεις τηλέφωνο, ομάδες στήριξης, ομάδες ενημέρωσης γονέων κλπ.



ΚΩΣΤΑΣ: έξω υπάρχουν οργανώσεις για οποιαδήποτε προβλήματα.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ: έχω πετύχει καταθλιπτικές και ίσως αυτοκτονικές περιπτώσεις σε γνωστούς μου αλλά για εντελώς άσχετα θέματα. Ωστόσο πιστεύω οτι θα έκανε μεγάλο καλό να υπήρχαν ομάδες στήριξης.

ΣΤΕΛΛΑ: τέτοιος φορέας δεν υπάρχει στη χώρα μας. Αν σκεφτεί όμως κανείς και μόνο την πρόοδο που έχει σημειωθεί στην Ελλάδα τα τελευταία 5 χρόνια, μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο.

***


Υπεράρριθμα τμήματα, καθηγητές χωρίς καμία διάθεση να διδάξουν, δυσκολίες προσαρμογής για άτομα με ειδικές ανάγκες, είναι μερικά μόνο από τα προβλήματα του σύγχρονου ελληνικού σχολείου που ταλαιπωρούν εξίσου straight και gay μαθητές. Κι αν τα φαινόμενα ομοφοβίας, τουλάχιστον σε λεκτικό επίπεδο, είναι αρκετά συχνά, εντός και εκτός του σχολείου, παρόλα αυτά βλέπει κανείς ότι σιγά –σιγά σημειώνεται μια πρόοδος στο θέμα της νοοτροπίας, αρχής γενομένης από τα ίδια τα ομοφυλόφιλα άτομα.

Η αλλαγή στην αντιμετώπιση του φαινομένου της ομοφυλοφιλίας είναι ξεκάθαρη από γενιά σε γενιά: «όταν ήμουν στο σχολείο κανείς δεν ήξερε για τις προτιμήσεις μου» μας λέει η Άννα,30 ετών, αισθητικός, ενώ η Δήμητρα, 39 ετών, δικηγόρος, θεωρεί πως «η ιδιωτική μου ζωή είναι καθαρά προσωπικό μου θέμα». Οι νεότεροι όμως δεν θεωρούν πλέον ότι η προσωπική τους ζωή είναι κάτι που πρέπει να κρύβουν, τουλάχιστον όχι από τους φίλους τους.

Δυστυχώς υπάρχουν ακόμη φαινόμενα βίας, όπως αυτά που μας περιέγραψε η Ζωή, ακόμα και μέσα στην ίδια την οικογένεια, όπου κοπέλες τιμωρούνται με αποκλεισμό «για να γίνουν straight» και μάλιστα ξυλοκοπούνται γι’ αυτό. Τέτοια περιστατικά μπορεί να μας θυμίζουν άλλες κοινωνίες και άλλες εποχές ωστόσο δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια σε αυτά και οφείλουμε να δημιουργήσουμε ένα δίκτυο στήριξης για την επίλυσή τους.

***

Αν θέλετε να ψάξετε περισσότερο το θέμα του coming out στην εφηβεία, μια καλή πρόταση ανάγνωσης είναι το βιβλίο "2 έφηβοι στους 20" σε επιμέλεια Αν Έρον, από τις εκδόσεις Γοργώ. Πρόκειται για μια συλλογή από προσωπικές ιστορίες γραμμένες από εφήβους οι οποίοι διηγούνται τις εμπειρίες τους στην προσπάθειά τους να εκφράσουν την ταυτότητά τους ανοιχτά σε φίλους, οικογένεια και σχολείο.

Συναισθήματα απόρριψης αλλά και αποδοχής ερευνούνται στις ιστορίες αυτές. Κατάθλιψη και "τρέλα", εγκατάλειψη της οικογενειακής εστίας, απόπειρες αυτοκτονίας, και καταδίωξη από γονείς και αρχές είναι μερικές από τις πιο μελανές ιστορίες στις σελίδες του βιβλίου. Αντίστοιχα όμως υπάρχουν και θετικές εμπειρίες, στήριξης από ειδικούς και ΛΟΑΤ ομάδες, φίλους, γνωστούς και γονείς. Το βιβλίο της Έρον δίνει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διάσταση στο θέμα για τον Έλληνα αναγνώστη καθώς μας παρέχει τη δυνατότητα σύγκρισης της δικής μας πραγματικότητας με αυτή της αμερικάνικης κοινωνίας. Προτιμήστε το.

ΣΗΜ.: Ευχαριστούμε πολύ τον Αλέξη (τιγράκι).

To παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Screw στο τεύχος Φεβρουαρίου 2011