the girl with the dragon tattoo

the girl with the dragon tattoo
Yes, I have a dragon tattoo as well

Παρασκευή 27 Μαρτίου 2009

700 euros, my ass



“Generation €700” is the silent majority of young Greeks, aged between 25 and 35, who are overworked, underpaid, debt ridden and insecure. The aim of G700 is to voice the concerns of young workers and fight for the rights of future generations, promote intergenerational justice, support solutions that work and infiltrate the Greek public agenda with pressing issues traditional politics is only paying lip service to.

The following is an open letter to G700 from John de Graaf. John de Graaf is author of Affluenza: The All Consuming Epidemic and National Coordinator of Take Back Your Time, a major U.S./Canadian initiative to challenge the epidemic of overwork, over-scheduling and time famine that now threatens our health, our families and relationships, our communities and our environment.



Dear G700 Friends,

I'm honored to be asked to write something for G700 and inspired by the new wave of young activism in Greece. Your struggle reminds me of those that swept the United States, France, Germany and Czechoslovakia in 1968. Perhaps had those struggles succeeded, the world would not be facing the crisis that now befalls it. I am 62. I was part of that 1968 generation. For a time I believed the crisis we now see would come very soon. Then, I believed it would never come at all. And suddenly, here it is: the failure of the corporate market system for all to see. Of course, we in the US bear primary responsibility for the pain that now inflicts working people around the globe. But so great a crisis is also an opportunity for re-making the world. It's up to us to seize it and make the most of it.

While Europe built and maintained at least a modest "social contract" more broadly sharing economic prosperity, the US turned first to the neo-conservative Reagan/Thatcher model. The idea was simple (and simple-minded): unregulated markets and unregulated greed, spurred by sharp cuts in tax rates for the rich, would produce an economic boom that would "trickle down" to the rest of us. It didn't happen.

Instead, wealth in the US gushed up to those at the top while wages for workers barely budged or even fell. The rich became so rich there was not even much in the way of real products they wanted to buy. So they invested their massive surpluses in real estate and a soaring stock market unsupported by real wealth creation and productivity increases.

Workers in the US were able to keep up their material lifestyles only by putting in longer hours on the job and going deep into debt. In time, they could not afford their enormous mortgages; their homes were foreclosed on and they were evicted. But the banks, left holding enormous mortgages they could not re-sell and already massively over-leveraged by the various derivative and pyramid schemes the deregulated market made possible. began collapsing.

But the turmoil was not confined to the US. European elites, envying their American counterparts (US CEOS were earning 400 times the salaries of their workers) and eager to take advantage of higher profits in the US, had invested heavily in American stocks and banks. Like collapsing dominoes, the US failures and those in the similar UK banking system spread quickly throughout the world.

Now, in the US, the scandal has reached a zenith. Poor and middle-income Americans are being asked to bail out the very banks and speculators who caused the problem in the first place. AIG, the company that had insured the collapsing banks, has received more than a hundred billion dollars from the US government and has paid millions in "bonuses" to the executives most responsible for the disaster. There is an anger in America over this that I have never seen before.

What is to be done? President Obama, a good man I believe, simply cannot use his stimulus money to restore the order that existed before the crisis. First of all, around the world, we must renew the concept of the social contract and shared prosperity. We must understand once again that an unregulated corporate market is a recipe for disaster. We must understand that governments must intervene to re-establish economic justice, and set new goals for a more just and sustainable economic system, reining in forever the unchecked power of global capital.

The second step is for citizens everywhere, led by passionate young people like yourselves, to raise a new question--not "what will this or that policy do to the economy?" but rather, "what's the economy for, anyway?" What are the economic policies that will bring us justice, good health, time for friends and families and communities, strong local institutions, economic security for all, and a sustainable world for generations to come?

As I have studied these things it is clear there are no Utopian models, but most western European countries have done a better job in meeting real human needs than has the United States, the country whose policies the European elites sought to emulate. Whether it be health or security or economic fairness or leisure time or education or children's welfare or the condition of the environment, the US, far from being a model, ranks near the bottom among the wealthy countries of the world.

It is time to create a social market system that works for all, time to strengthen the social contract, build on its best practices and steer away from the failed neo-conservative model. I remember the slogan of the Czech students who faced Russian tanks in the "Prague Spring" of 1968. Their rallying cry was "socialism with a human face." Perhaps the least we can demand 41 years later is "capitalism with a human face." I think G700 will be leaders in that struggle.

In solidarity,


John de Graaf

TAKE BACK YOUR TIME

Seattle, Washington, USA

Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2009

Ο θείος Όσκαρ έρχεται...


από σήμερα έχω προσθέσει τις κριτικές μου για ταινίες εδώ στο blog (link στη στήλη δεξιά σας στο Flixster) όπου μπορείτε να διαβάσετε σχόλια για τις ταινίες που έχουν προταθεί για Όσκαρ, μεταξύ πολλών άλλων.

Δείτε οπωσδήποτε τα εξής:
The Reader
The Wrestler
Frost/Nixon
Milk
Tropic Thunder

ΠΡΟΣΕΧΩΣ
Στοίχημα: Ποιος θα κερδίσει τα περισσότερα Όσκαρ φέτος; Benjamin Button vs. Slumdog Millionaire. Εμπεριστατωμένη κριτική επί του Οσκαρικού φαινομένου,γκρίνιες, backstage passes και ανελέητο κουτσομπολιό, προσεχώς στις οθόνες σας..

Μέχρι τότε να είστε καλά παιδιά και να τρώτε τα ποπ κορν σας!

LoL

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2009

Heath Ledger- In memoriam imaginarium!



Έναν χρόνο μετά τον άτυχο θάνατό του από υπερβολική δόση χαπιών, στις 22 Ιανουαρίου 2008, ο Heath Ledger διατηρείται στην επικαιρότητα σαν να μην πέρασε μια μέρα. Αφενός μεν, λόγω του ιστορικού ρεκόρ της τελευταίας ταινίας που πρόλαβε να ολοκληρώσει πριν χαθεί (Batman: «The Dark Knight»), η οποία έχει σκαρφαλώσει στην 2η θέση ($531,018,614) μετά τον «Τιτανικό», ξεπερνώντας και τα ίδια τα «Star Wars» ως πιο εμπορική ταινία όλων των εποχών στις ΗΠΑ. Αφετέρου δε, λόγω της επαναπροβολής της ταινίας (σε IMAX version σε κινηματογραφικές αίθουσες των ΗΠΑ και της Βραζιλίας καθώς και σε απλή στην Ιαπωνία) και τέλος, λόγω του γεγονότος ότι έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ σε πωλήσεις DVD και Blue Ray στις ΗΠΑ, ενώ αναμένεται η νέα ταινία του Terry Gilliam «The Imaginarium of Dr Parnassus» στα γυρίσματα της οποίας συμμετείχε όταν έλαβε χώρα το τραγικό συμβάν που του κόστισε τη ζωή.



Έχοντας ήδη κερδίσει την εύνοια των Ενώσεων Κριτικών Κινηματογράφου στις ΗΠΑ που του χάρισαν έξι βραβεία στην κατηγορία του β’ ανδρικού ρόλου (Washington, Southeastern, Los Angeles, Chicago, Boston και14th Annual Critics' Choice Awards), το άστρο του Heath κατευθύνεται με φόρα προς την αθανασία. Όλα δείχνουν πως ό,τι δεν κατάφερε να κάνει εν ζωή, μπορεί να το καταφέρει ως απών, δεδομένου ότι ήδη κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα για το ρόλο αυτό! Πρόκειται πια για έναν θρύλο, που περιμένει να επικυρωθεί με ένα μεταθανάτιο Όσκαρ για τον πλέον αναγνωρισμένο του ρόλο ως Joker, καθώς όλες οι ενδείξεις τον θέλουν υποψήφιο για το Χρυσό Αγαλματάκι – βραβείο το οποίο δεν κατάφερε να κερδίσει την πρώτη φορά ως υποψήφιος για Α’ ρόλο στο «Brokeback Mountain».



Όταν ο Heath Ledger χειροκροτήθηκε παγκοσμίως για την πρωταγωνιστική του δεινότητα στο «Brokeback», οι περισσότεροι κριτικοί παρουσιάστηκαν έκπληκτοι για το γεγονός ότι ο νεαρός Αυστραλός ήταν ικανός για μια τόσο εξαιρετική υποκριτική προσπάθεια. Ήταν οι ρόλοι του ως όμορφου νεαρού σε ταινίες όπως «10 Things I Hate About You», «A Knight's Tale» και στην τηλεοπτική σειρά «Home And Away» που προσπάθησε να αποφύγει τα τελευταία χρόνια της καριέρας του, θέλοντας να καθιερωθεί ουσιαστικά ως ηθοποιός. Τέτοιες προσπάθειες είδαμε στα «Monster’s Ball» του Marc Forster και «I am not there» του Todd Haynes. Σε αυτό το άρθρο υποβάλλουμε τα σέβη μας στον εκλιπόντα, ενθυμούμενοι τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της βιογραφίας του.



Ο Heath Andrew Ledger γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1979 στο Perth στης Δυτικής Αυστραλίας. Οι γονείς του ονόμασαν τον ίδιο και την αδελφή του Kate σύμφωνα με τους δυο βασικούς χαρακτήρες του βιβλίου της Emily Brontë «Ανεμοδαρμένα Ύψη». Ο Heath προέρχεται από μια γνωστή και πλούσια οικογένεια της Αυστραλίας, η οποία διατηρούσε το διάσημο από τις αρχές του 20ου αιώνα χυτήριο πάνω στο οποίο βασίστηκε η κατασκευή ενός από τα μεγαλύτερα δίκτυα υδροδότησης στην ήπειρο. Ο προπάππος του Heath, έδωσε το όνομά του στο «Sir Frank Ledger Charitable Trust» μια πρωτοβουλία για απόδοση υποτροφιών σε πανεπιστημιακούς φοιτητές. Ο πατέρας του Heath, Kim Ledger ήταν άνθρωπος της ταχύτητας και διατηρούσε αρκετές εταιρίες επισκευής οχημάτων στη πόλη ενώ η μητέρα του Sally (Σκοτσέζικης καταγωγής, της διάσημης Οικογένειας των Campbell), ήταν καθηγήτρια της γαλλικής γλώσσας. Μετά το χωρισμό τους, όταν ο Heath ήταν σε ηλικία10 ετών, οι γονείς του χάρισαν δυο ακόμη ετεροθαλή αδέλφια την Olivia και την Ashleigh.



Όταν η οικογένεια διαλύθηκε, ο Heath γράφτηκε στο Guildford Grammar School ένα οικοτροφείο όπου έλαβε πολύτιμη μόρφωση. Στη διάρκεια της εκπαίδευσής του απέκτησε ένα γερό, αθλητικό σώμα, αφού το σχολείο διέθετε μεγάλες εκτάσεις γηπέδων, πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων, ομάδα κωπηλασίας και εξοπλισμό ιππασίας. Για τον Heath ο αθλητισμός ήταν μάλλον μονόδρομος, αφού απέρριψε την μιλιταριστική κατεύθυνση του σχολείου που δίδασκε τη χρήση όπλων. Ο ίδιος έπαιζε πολύ καλό χόκεϊ επί χόρτου (όπου διακρίθηκε σε αγώνες), cricket, surfing και skateboard, αγαπούσε πολύ το ψάρεμα και περνούσε τον ελεύθερο του χρόνο με τον πατέρα του στα ράλι αυτοκινήτων ενώ είχε κερδίσει και αρκετούς τίτλους πρωταθλητή go - kart.



Την πρώτη του επαφή με το χώρο της υποκριτικής την είχε στα δέκα του όταν είδε την αδερφή του επί σκηνής σε ένα τοπικό θέατρο. Τον πρώτο του ρόλο τον απέκτησε σε ένα σχολικό θεατρικό που διηγούνταν τις περιπέτειες του Peter Pan. Όταν του ζητήθηκε στο σχολείο να επιλέξει ανάμεσα στο θέατρο και την μαγειρική…φυσικά διάλεξε χωρίς δισταγμό το πρώτο. Στο Guildford Grammar έκανε και μαθήματα υποκριτικής παρόλο που οι καθηγητές του τον αποθάρρυναν, πράγμα που τον εξαγρίωνε και τον έκανε ακόμα πιο αποφασιστικό. Η εξαιρετική του πειθαρχία, η ευστροφία του, και η έμφυτη ικανότητα για αυτοδιδασκαλία έλαμψε όταν κατάφερε μόνος του να οργανώσει μια ομάδα 60 ατόμων από γιους αγροτών του Guilford που δεν ήξεραν τίποτα από χορό. Ο ίδιος έστησε την χορογραφία και τελικά κατάφερε να κερδίσει τον εθνικό διαγωνισμό χορού του Rock Eisteddfod με μόνο του κίνητρο την αγάπη του για τον ταλαντούχο Gene Kelly.

Χρησιμοποιώντας ως ατζέντη εκείνον που εκπροσωπούσε την αδερφή του, πήγαινε μαζί της σε διάφορες οντισιόν και τελικά κατάφερε να εμφανιστεί ως κομπάρσος στη ταινία «Clowning Around» (1992), με πρωταγωνιστή τον Ernie Dingo και ένα χρόνο αργότερα στο «Ship To Shore». Το 1995 τα πράγματα σοβαρεύουν για τον Heath και λαμβάνει μέρος στο cast της σειράς «Sweat» ως o ομοφυλόφιλος ποδηλατιστής Steve "Snowy" Bowles, με το σκεπτικό ότι θα τον πρόσεχαν αφού ρόλοι gay δεν εμφανίζονταν ποτέ στην Αυστραλέζικη τηλεόραση. Και πράγματι, αυτό συνέβη.




Ήταν ο συμπρωταγωνιστής του «Sweat» Martin Henderson ο οποίος στάθηκε η αφορμή για να ξεκινήσει την καριέρα του ο Heath ως επαγγελματίας ηθοποιός. Με την ενθάρρυνσή του, ο Ledger άφησε το σχολείο και μετακόμισε στο Sydney, μαζί με τον παιδικό του φίλο Trevor
DiCarlo, όπου και οι τρεις μοιράστηκαν ένα διαμέρισμα για έναν χρόνο.

Στη συνεχεία κέρδισε έναν ρόλο στη ταινία «Blackrock» (1997). Ακολούθησε ένας μικρός ρόλος στη παιδική ταινία «Paws» (1997) ενώ την ίδια εποχή απέσπασε κι άλλο ένα ρόλο στην σαπουνόπερα «Home And Away» (1997) όπου συμμετείχε κυρίως λόγω έλλειψης χρημάτων. Η μεγάλη πρόκληση προέκυψε με την ταινία «Roar» (1997) η οποία έκανε επιτυχία στις χώρες όπου προβλήθηκε, αλλά όχι στις ΗΠΑ. Ο Ledger είχε πλέον αποκτήσει αρκετή εμπειρία μπροστά στο φακό ενώ άρχισε να τον ακολουθεί ένα ιδιαίτερα φανατικό γυναικείο κοινό.



Σημαντική για την ζωή του στάθηκε η γνωριμία του με την Lisa Zane (αδελφή του γνωστού ηθοποιού Billy Zane) μια ηθοποιό δώδεκα χρόνια μεγαλύτερη του την οποία ακολούθησε έως το Los Angeles χωρίς ο ίδιος να έχει καμία πρόταση για δουλειά. Παραδόξως ήταν μια αυστραλέζικη εταιρία παραγωγής ταινιών που τον έσωσε από την ανεργία προσφέροντάς του τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη ταινία «Two Hands» (1999). Όταν επέστρεψε πίσω στο Hollywood απέσπασε έναν ρόλο που οι περισσότεροι της ηλικίας του θα ζήλευαν, στην ταινία «10 Things I Hate About You» (1999) η οποία πήγε ανέλπιστα καλά στα ταμεία και τον έκανε περιζήτητο στη αγορά.

Και οι προσφορές για ρόλους πραγματικά τον πλημμύρισαν, μόνο που ήταν για ταινίες ολόιδιες με το «10 things», κάτι που ο ίδιος ήθελε να αποφύγει. Προτιμώντας να ζήσει περίπου ένα χρόνο φτώχιας και απραγίας, τελικά ο Heath κέρδισε ένα πρωταγωνιστικό ρόλο δίπλα στο 'βαρύ πυροβολικό', τον Mel Gibson στην ταινία «The Patriot» (2000) μια εξαιρετικά διδακτική εμπειρία για τον ίδιο που εργάστηκε μαζί με τον παλαίμαχο ηθοποιό.


Η επόμενη ταινία του Ledger «A Knight's Tale» (2001) ήταν άλλη μια εμπορική επιτυχία χωρίς καλλιτεχνική διάκριση. Ακολούθησε η παραγωγή «The Four Feathers» (2002) όπου αν και είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο απέτυχε να δελεάσει είτε τους κριτικούς, είτε το κοινό. Ωστόσο αυτό που κέρδισε, ήταν η συνεργασία του με τον Wes Bentley, ο οποίος στην κυριολεξία του «χάρισε» την συμμετοχή του στο «Monster’s Ball», έναν ρόλο τον οποίο ο Wes ήθελε να αποφύγει λόγω φόρτου εργασίας. Παίζοντας τον γιο του Billy Bob Thornton ο Ledger αυτοκτονεί στην ταινία μέσα σε έναν ασφυκτικό οικογενειακό περίγυρο. Ήταν ένας ρόλος μικρός αλλά χαρακτηριστικός, που για πρώτη φορά του έδωσε την ευκαιρία να προβάλλει δείγματα του ταλέντου του.



Ακολούθησαν οι αδιάφορες «The Sin Eater» (2003) και «Ned Kelly» (2003). Ο Ledger προσπαθώντας να αποφύγει την δημοσιότητα που τον περιέρρεε λόγω των προσωπικών του σχέσεων (ανάμεσα σε αυτές και η Naomi Watts) απέρριψε το ρόλο του Αλέξανδρου στην ομότιτλη ταινία του Oliver Stone και εκείνη την περίοδο επέλεξε να ενισχύσει τις καλλιτεχνικές του φιλοδοξίες με τα περισσότερο εναλλακτικά «Lords Of Dogtown» (2005) και «The Brothers Grimm» (2005).

Η ερμηνεία που τον οδήγησε στην καταξίωση ήταν εκείνη στο ρόλο του ομοφυλόφιλου cowboy στο «Brokeback Mountain» (2005) του Ang Lee. Την περίοδο εκείνη ήρθε στον κόσμο η κόρη του, Matilda Rose, την οποία απέκτησε με την σύντροφό του και συμπρωταγωνίστριά του στο «Brokeback Mountain», Michelle Williams (με την οποία χώρισε το Σεπτέμβριο του 2007).
Η σαιζόν 2007-2008, δυστυχώς η τελευταία για τον ίδιο, αποτελεί την κορύφωση της δημιουργικής του καριέρας καθώς απέσπασε εξαιρετικές κριτικές για την ερμηνεία του ως Bob Dylan στο «I'm Not There» ενώ το κοινό που με μεγάλη ανυπομονησία τον περίμενε ως Joker απέναντι στον Batman στο «The Dark Night» του Christopher Nolan επιβραβεύτηκε θριαμβευτικά.



To νήμα της ζωής του Heath Ledger κόπηκε αιφνίδια στις 22 Ιανουαρίου του 2008 όταν βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στο SoHo της Νέας Υόρκης από την οικιακή του βοηθό δίπλα σε μπουκάλια με φάρμακα. Η νεκροψία έδειξε ότι είχε πάρει τυχαία έξι διαφορετικά υπνωτικά, αγχολυτικά και αντιψυχωσικά φάρμακα των οποίων η αλληλεπίδραση στάθηκε
θανατηφόρα.

Την περίοδο εκείνη o Heath Ledger συμμετείχε στα γυρίσματα του «Imaginarium» του Terry Gilliam, η δεύτερη φορά που θα συνεργαζόταν με τον σκηνοθέτη μετά τους ‘Αδελφούς Γκριμ’. Ο θάνατός του έφερε στο project διάσημους συναδέλφους του που έσπευσαν να σώσουν την ταινία από την καταστροφή, ανάμεσά τους και οι Johnny Depp, Colin Farrell και Jude Law.
Ο Αυστραλός ηθοποιός με την χαρακτηριστικά ζεστή, ντροπαλή του φύση και την βαθιά φωνή θα μείνει στη συνείδηση του κοινού τόσο για τις τελευταίες του εξαιρετικές ερμηνείες, όσο και για το θαυμάσιο δυναμικό του που δεν πρόλαβε, δυστυχώς, να εκπληρώσει.

Σημ.: Το κείμενο αυτό γράφτηκε ενώ αναμένονται τα αποτελέσματα για την υποψηφιότητα του Ledger για τον ρόλο του στον ‘Dark Knight’ στα βραβεία Screen Actors Guild, και για την ταινία σε Directors, Writers & Producers Guild.

To παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Libre το Φεβρουάριο 2009.

Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2009

Κάππα Βήτα

Άλλη μια μέρα ξημερώνει
σε αυτό το υπέροχο χάος που λένε ζωή,
και όσο ζω θα σ' αγαπάω κόντρα στη λογική,
τα μέτρα του πλήθους δε μ' αγγίζουν πια,
κόστισε η απώλειά σου, για μια μου καθαρή ματιά,
κι όσο κοιτάζω πίσω, τόσο ο κόσμος γίνεται ο τόπος μου,
ζωή, συμπόνοια, ήμασταν τυφλές τόσα χρόνια,
χωρίς πυξίδα παλεύοντας να δούμε το χάρτη
που κάποιοι άλλοι σχεδίασαν πριν από μας
κι έτσι μάθαμε να ζούμε ερήμην μας,
απλώς ασυντόνιστοι στο χάσμα μεταξύ νου και καρδιάς,
εκεί που είσαι, χαιρέτα μου τ' αστέρια,
αγάπη μου, κι ας μην ξέρω που πας,
ποτέ δεν ήμασταν πιο μακριά,

ξημερώνει,

κάθε ανάσα σε φέρνει πιο κοντά
και κάθε γέλιο σε θυμίζει,
να μιλάω με τις λέξεις σου,
και να κλέβω τα λόγια σου
γι' άλλη μια φορά,
μπας και ξεγελάσω το χρόνο
που κυλά αδυσώπητα χωρίς εσένα,
πέρα απ΄όλα,
παντού και πάντα,
είσαι μέσα μου εσύ,

το σύμπαν,

εν αρχή ην το παράλογο της απουσίας σου,
και πάνω απ' όλα το χρήμα,
παραχρήμα, παραπέρα, παρακάτω, παρόλα αυτά,
παρεξήγηση,
κάθε μου λέξη μια παραμόρφωση,
επειδή δεν ήθελες ν' ακούσεις,
ξημερώνει,
κάθε μέρα που περνά μετρώ τις ώρες της απώλειάς σου
κι αναρωτιέμαι,
γιατί ντράπηκα,
να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου πω,
αυτό που παντα ήθελα να ξέρεις,
πως σ' αγαπώ

ξημερώνει, μάτια μου, σ' αγαπώ...

(δεν μου λείπεις πια- γιατί εισ' εδώ)


***
αφιερωμένο στον Κωσταντίνο Βήτα, στη Ζώγια, στην Άλκηστη, με ευχαριστίες στην Άννα που μου θύμισε ότι κάποτε έγραφα πολύ!