the girl with the dragon tattoo

the girl with the dragon tattoo
Yes, I have a dragon tattoo as well

Πέμπτη 4 Μαρτίου 2021

Αν ο Κουφοντίνας πεθάνει, θα ηρωοποιηθεί- και τότε πολλοί θα θελήσουν να τον μιμηθούν

Με ενοχλεί:

  • Το “καταδικάζω τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται” Γιατί είναι αφελές στην καλύτερη, και μέχρι και επικίνδυνο στην χειρότερη. Δεν αρκεί να καταδικάζεις τη βία. Χρειάζεται να κατανοείς τις αιτίες που οδήγησαν σε αυτήν. Αν δεν τις κατανοήσεις, αν δεν κάνεις κάτι για να τις ανατρέψεις, η βία θα συνεχίσει να υπάρχει και είσαι καταδικασμένος να την ξαναζήσεις.

  • Όταν άνθρωποι που έχουν άγνοια για μια υπόθεση, επαναλαμβάνουν τσιτάτα της εκπροσώπου της κυβέρνησης όπως “η απεργία πείνας είναι εκβιασμός”. Λες και ένας ισοβίτης που η οργάνωσή του δεν είχε ποτέ επίσημη πολιτική κάλυψη από πουθενά, ούτε καν από την αριστερά από την οποία αρχικά προήλθε, μπορεί να εκβιάσει ένα ολόκληρο κράτος. Ποιος έχει τη δύναμη, το κράτος ή ο φυλακισμένος; Υπάρχει ειδική ρύθμιση στο άρθρο 31 για την απεργία πείνας κρατουμένου. Με την ειδική αυτή ρύθμιση η απεργία πείνας αναγνωρίζεται κατ’ αρχήν ως νόμιμη συμπεριφορά του κρατουμένου που πρέπει να γίνεται σεβαστή και να μην καταστέλλεται, μέχρι να εμφανιστεί σοβαρός κίνδυνος θανάτου ή μη αναστρέψιμης βλάβης.

  • Το γεγονός ότι κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται ότι όλοι οι κρατούμενοι έχουν τα ίδια δικαιώματα και ότι αν καταπατώνται για έναν, είναι ακόμα πιο εύκολο να καταπατηθούν για άλλους. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να βρεθεί μια μέρα στη θέση ένας δικός του άνθρωπος να καταλήξει στην φυλακή, γιατί οποιοσδήποτε θα μπορούσε να παρανομήσει. Στην περίπτωση αυτή, θα έλεγε το ίδιο; Δε θα ήθελε ο κρατούμενος να έχει τα ίδια δικαιώματα, σύμφωνα με τον νόμο;

  • Ότι κάποιοι δεν καταλαβαίνουν πως η ποινή της φυλάκισης είναι ευκαιρία για σωφρονισμό. Η δικαιοσύνη δεν είναι εκδικητική και η ζωή στη φυλακή δεν πρέπει να είναι απλώς μια τιμωρία.

  • Η ερώτηση “αν ήταν παιδοβιαστής, θα λέγαμε το ίδιο;” Ναι θα έπρεπε να λέμε το ίδιο. Όχι ότι πρέπει να πεθάνει στη φυλακή, να τον σκοτώσουν στο ξύλο, να τον βιάσουν, κλπ κλπ Αυτό είναι κανιβαλισμός. Υποτίθεται ότι εμείς από έξω είμαστε καλύτεροι στη διαγωγή από τους μέσα. Αν ευχόμαστε τέτοια πράγματα, δεν είμαστε σε τίποτα καλύτεροι από τους μέσα.

  • Η ερώτηση “αν ήταν στη Χρυσή Αυγή, θα λέγατε το ίδιο;” Ναι, δε θα ευχόμουν να πεθάνουν, θα ήθελα να εκτίσουν την ποινή τους, ελπίζοντας ότι θα βγουν μετανιωμένοι και αλλαγμένοι. Αν δεν το κάνουν, θα ήθελα να μην βγουν από την φυλακή. Ο αμετανόητος Κουφοντίνας, ως ισοβίτης, δεν θα βγει, κατά πάσα πιθανότητα.

  • Όταν κάποιοι παίρνουν μια θέση λες και τα ξέρουν όλα. Όταν τους στριμώξεις, λένε κάτι άλλο, που ούτε κι αυτό ισχύει, αποδεικνύοντας σε όποιον έχει μάτια και βλέπει ότι είναι όντως εντελώς άσχετοι και δεν έχουν ασχοληθεί με ένα θέμα ούτε 5 λεπτά. Μετά θα βρούνε ακόμα μια βλακεία να πουν, δυστυχώς. Γιατί κάποιοι αποφαίνονται περί νομικών θεμάτων χωρίς να έχουν ψάξει καθόλου μια υπόθεση, όπως στην περίπτωση του Κουφοντίνα, και αρκούνται στις δικαιολογίες και τα αφηγήματα της κυβέρνησης.



Χρειάζεται να θυμηθούμε

Όταν κάποιος θέλει να καταδικάσει την τρομοκρατία, είναι απαραίτητο να γνωρίζει και το πλαίσιο που την γέννησε. Δεν είναι πάντα μερικοί τρελοί που παίρνουν τα όπλα. Είναι τόσο εύκολο να τα αποδίδουμε όλα στα ψυχικά νοσήματα. Η 17Ν ήταν μια οργάνωση που γεννήθηκε μέσα σε συγκεκριμένες συνθήκες, σε μια κοινωνία που έβραζε, στη μεταπολίτευση. Στη Χούντα για άλλη μια φορά ο λαός επαναστάτησε, και μετά το τέλος της περίμενε κάτι καλύτερο, και από την Δεξιά, και από την Αριστερά. Κάποιοι ριζοσπαστικοποιήθηκαν τότε, οργίστηκαν απέναντι στην Αριστερά που στα μάτια τους συνθηκολόγησε για άλλη μια φορά, και το τράβηξαν στα άκρα.

Η 17Ν είχε πολύ συγκεκριμένους στόχους. Χτύπησε πολύ συγκεκριμένα πράγματα, για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Π.χ. Εκδικήθηκε βιομήχανους, εφοπλιστές και επιχειρηματίες, οι οποίοι δεν φρόντιζαν την ασφάλεια των εργατών τους, με συνέπεια στα χρόνια που έδρασε η 17Ν και σκότωσε 23 ανθρώπους να έχουν σκοτωθεί πάνω από 3.500 εργάτες σε εργατικά ατυχήματα. Στην περίπτωση π.χ. των μεταλλείων Χαλκιδικής, δεν φρόντιζαν καθόλου για στοιχειώδη μέτρα εργασίας των μεταλλωρύχων, με συνέπεια να πεθαίνουν σαν τα κοτόπουλα ή να μένουν ανάπηροι. Πράγματα που τώρα θεωρούμε δεδομένα σε ό,τι αφορά την εργασιακή ασφάλεια, δεν ήταν πάντα έτσι.

Για το λόγο αυτό, η 17Ν δρούσε ανενόχλητη, όχι γιατί η αστυνομία δεν μπορούσε να την συλλάβει, αλλά γιατί στα μάτια του κόσμου ό,τι έκανε, ήταν δικαιολογημένο, και στην στήριζε (με εξαίρεση τον θάνατο του Θ. Αξαρλιάν, που δεν ήταν στόχος, αλλά βρέθηκε την λάθος στιγμή σε λάθος μέρος). Η αποδοχή της δράσης της 17Ν ήταν σε ποσοστά άνω του 20% του πληθυσμού. Ένα τεράστιο ποσοστό, άνω του 30% ήταν αναποφάσιστοι και δεν την καταδίκαζαν, με συνέπεια η πλειονότητα του πληθυσμού να μην αντιστέκεται στο φαινόμενο. Το αντίθετο μάλιστα. Πολλοί βοηθούσαν την οργάνωση, προστατεύοντας τα μέλη της, βοηθώντας ακόμα και οικονομικά, αρνούμενοι να δώσουν πληροφορίες για τη δράση της. Χαρακτηριστικά, η 17Ν εκτέλεσε 4 αξιωματούχους των ΗΠΑ, και τα μέλη της 17Ν επικηρύχθηκαν από τις ίδιες τις ΗΠΑ. Όποιος έδινε πληροφορίες θα μπορούσε να λάβει 5 εκατομμύρια δολάρια*! Κανένας απ' όσους ήταν στην οργάνωση δεν το έκανε, και πρέπει να πούμε ότι ήταν πολλοί. Η 17Ν είχε ένα δίκτυο ανθρώπων σε όλη την Ελλάδα. Δεν ξέρουμε πόσοι ήταν ακριβώς, αλλά σίγουρα δεκάδες ήταν οι ενεργοί, ενώ δεκάδες άλλοι έφυγαν ή ήταν ανενεργοί. Ακόμα κι ο απλός κόσμος που θα μπορούσε να δώσει πληροφορίες, δεν το έκανε. Ο Κουφοντίνας στο βιβλίο του “Γεννήθηκα 17Ν” αναφέρει περιστατικό σε ένα καφενείο, όπου ο μαγαζάτορας τους προειδοποίησε να μη μιλάνε για να μην τους ακούσει απόστρατος υψηλόβαθμος αξιωματικός που βρισκόταν στο κατάστημα. Η 17Ν είχε “μεθύσει” από την αποδοχή του κόσμου, και είχε αρχίσει να πιστεύει ότι είναι αήτητη. Έδρασε για 27 ολόκληρα χρόνια! Αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει τυχαία. Η 17Ν ήξερε πως να εκτονώνει την οργή του κόσμου. Πολλοί γελούσαν με τις βόμβες που έριχνε τότε η 17Ν, όπως π.χ. στις βομβιστικές επιθέσεις στις Εφορίες, και σε αυτές τις περιπτώσεις έλεγαν μάλιστα “και καλά τους έκαναν” γιατί ένιωθαν πως η Εφορία τους έκλεβε.

Την περίοδο της δράσης της 17Ν, πολλοί την πλήρωσαν, για τα οικονομικά σκάνδαλα και την διαφθορά. Π.χ. το σκάνδαλο Κοσκωτά το πλήρωσε ο Μπακογιάννης. Υπήρχε εισαγγελική έκθεση που τον ενέπλεκε στο σκάνδαλο**, που κατέληγε ότι ο Μπακογιάννης εμφανίστηκε ως βασικός μέτοχος του εκδοτικού ομίλου του Κοσκωτά, με δικό του κεφάλαιο – ενώ το κεφάλαιο στην ουσία του το είχε δώσει ο ίδιος ο Κοσκωτάς μέσω της τράπεζάς του. Το πόρισμα αυτό με κάποιον τρόπο έφτασε στα χέρια της 17Ν. Χρειάζεται να θυμηθούμε την εποχή εκείνη, που το σκάνδαλο Κοσκωτά έριξε την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, και να θυμηθούμε πόσο μπουχτισμένος ήταν ο κόσμος, πόσο οργιζόταν για τη διαφθορά και από το γεγονός ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν έκανε αυτά που υποσχόταν, όπως π.χ. στην περίπτωση των στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ και τη συμμαχία στα πλαίσια του ΝΑΤΟ. Πορείες γίνονταν ξανά και ξανά γι' αυτό το θέμα με το κλασικό σύνθημα “έξω οι βάσεις και τα πυρηνικά”.

Χρειάζεται να τα θυμηθούμε όλα αυτά, γιατί συμβαίνουν με ανάλογο τρόπο σήμερα. Η κυβέρνηση πρέπει να ανοίξει τα μάτια της και τα αυτιά της και να αντιληφθεί ότι οι συνθήκες σήμερα είναι εκρηκτικές, η πίεση, λόγω της πανδημίας και των ατυχών χειρισμών της επί αυτής, έχει χτυπήσει τον κόσμο σε κάθε επίπεδο, οικονομικό, κοινωνικό, ψυχολογικό, και ότι η χώρα είναι ένα καζάνι που βράζει. Μια σπίθα θέλει για να πάρει το φυτίλι φωτιά και να σκάσει η βόμβα. Αν ο Κουφοντίνας πεθάνει, θα ηρωοποιηθεί – και τότε πολλοί θα θελήσουν να τον μιμηθούν, και να κάνουν ό,τι έκανε εκείνος κάποτε, για να εκτονώσουν την οργή τους. Αν η κυβέρνηση θέλει να το σταματήσει αυτό, αν θέλει να σταματήσει την βία, πρέπει να αφουγκραστεί την οργή του κόσμου, και να ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματά του.

Υ.Γ.* Βροχή επικηρύξεων υπήρξε σε διάφορες φάσεις. Αλλά καμία πραγματική πληροφορία δεν δόθηκε τελικά, αν και πολλοί προσπάθησαν να κερδίσουν τα χρήματα δίνοντας ψεύτικες πληροφορίες. Αν δεν είχε τραυματιστεί ο Σάββας Ξηρός από βόμβα στις 29 Ιουνίου 2002 μπορεί η έκβαση της υπόθεσης της εξάρθρωσης της 17Ν να ήταν τελείως διαφορετική. Περισσότερα για την εξάρθρωση θα βρείτε κι εδώ.

**(του Εισαγγελέα Εφετών Ευθυμιάδη, αρ. 264 της 1η Ιουνίου 1989-αναφορά στα Πρακτικά της Βουλής εδώ) και σχετικό άρθρο εδώ.

Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2021

The President's Rubik's cube

Trump never cared about the presidency or serving the American people, and that was clear from the start. But he did care (and does care) for the hype of being president. Being in a position of privilege could get him out of all sorts of (financial) trouble (or otherwise).

The trouble for America won't stop once Trump is out of the office. Trump knew what people wanted to hear, and he gave it to them. They listened. And they interpreted (maybe in their own ways). And they stormed the Capitol. 

What is America going to do with the 70 million people who listened to him? Changing a President doesn't change the fact that millions of people don't really believe in the American Democracy anymore. 

Trump is famous for taking rash decisions and not caring about consequences. Now consequences are finally catching up to him. I don't think he was entirely conscious of the fact that people would go so far as to storm the Capitol in Washington.

He just wanted to display power, which is his favorite thing to do and the only thing he really cares about. But this "movement" of his, now has a life of its own. And we will see some of that expressing itself one way or another on January 20th, when Biden swears in as president.

During the pandemic, United States experienced civil unrest from left and right, in all kinds of ways, from BLM to the Capitol breach. 

The next presidency will have a very hard Rubik's cube to solve, to calm things down, and break even. Is that even possible? Well, it's certainly going to be interesting to observe.

Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2020

7 πράγματα που μπορείς να κάνεις για μια καλύτερη ζωή στα social media

7 πράγματα που μπορείς να κάνεις για μια καλύτερη ζωή στα social media

Είδατε το ντοκιμαντέρ Social Dilemma στο Νetflix? Τρομάξατε; Καταλάβατε πόσο εθιστικά είναι τα social media? Αναρωτιέστε τι μπορείτε να κάνετε γι' αυτό; Έχετε συνειδητοποιήσει ότι βρισκόμαστε ο καθένας στο social media bubble του; Σας έχουν κουράσει οι τσακωμοί στο Facebook? Θέλετε καλύτερη και πιο ποιοτική επικοινωνία; 

Αν βαρεθήκατε κάποια από αυτά, μπορείτε να αλλάξετε. Αλήθεια.

1. Σταματήστε να ρωτάτε πράγματα όπως "ξέρετε πότε θα βγει η επόμενη σαιζόν του τάδε bing-οδημιουργήματος [enter Χ Netflix series]". Υπάρχει το γαμω-google που θα σας απαντήσει αμέσως αν γράψετε το ίδιο πράγμα. Γεμίζετε τα γκρουπ και συνεπώς τα timeline μας με ηλίθιες ερωτήσεις. Το ίδιο ισχύει και για το "αν είναι καλή μια σειρά". Μπες στο γαμω-imdb ή στο γαμω-rotten tomatoes και δες τα γαμω-ratings. 

2. Σταματήστε να ρωτάτε "ξέρει κανείς υδραυλικό/δικηγόρο/catsitter" και την τάδε γαμω-υπηρεσία [enter οτιδήποτε σας καπνίσει]. Αν θέλετε recommendation βάλτε "ask for recommendation" ή ρωτήστε ένα φίλο σας που εμπιστεύεστε την κρίση του. Αν δε θέλετε recommendation υπάρχει και το γαμω-google που θα σας απαντήσει αμέσως αν γράψετε το ίδιο πράγμα και θα σας βγάλει και ποιά είναι η πιο κοντινή επιχείρηση στο σπίτι σας. 

3. Σταματήστε να στέλνετε κακόγουστα τριανταφυλλάκια με cringe ρητά για καλημέρες και άλλα μελιστάλαχτα τέτοια. Το τελευταίο πράγμα που θέλουμε να δούμε πριν πιούμε καφέ το πρωί είναι κιτς συνθέσεις στο photoshop που κάνουν τα μάτια μας να πονάνε από το γρατσούνισμα που προκαλεί η αυτόματη καταστροφή της αισθητικής. Πάρτε το φίλο σας τηλέφωνο και πείτε του καλημέρα και ρωτήστε τι κάνει. Αυτό είναι αγάπη.

4. Σταματήστε να γράφετε σεντόνια στα post σας. Αν θέλετε να γράψετε ένα γαμω-κείμενο, βάλτε μια παράγραφο από το κειμένό σας σε ένα post και από κάτω ένα link στο μπλογκ σας. Σας είναι κόπος; Αφήσατε το μπλογκ σας να αραχνιάζει στις πίσω γωνίες του ίντερνετ κι αυτό κλαίει μονάχο του. Λυπηθείτε το. 

5. Σταματήστε να γράφετε γαμω-post που δεν τα έχετε σκεφθεί δεύτερη φορά. Τα συναισθηματικά σας ξεσπάσματα, ο απίστευτος θυμός, τα μαλώματα, οι βρισιές και οι τσακωμοί στα σχόλια, είναι χάσιμο του δικού σας χρόνου, και δεν προσφέρουν τίποτα σε κανέναν ούτε και σε σας τους ίδιους. Είδατε πόσο εκνευριστήκατε που χρησιμοποιώ τη λέξη "γαμω-κάτι" όλη την ώρα;

6. Σταματήστε ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΟ/ΒΟΥΔΑ/ΜΑΚΑΡΟΝΟΤΕΡΑΣ ή οτιδήποτε άλλο πιστεύετε, να ενημερώνεστε από μια μόνο δημοσιογραφική πηγή μιας μόνο συγκεκριμένης ιδεολογίας. Η δημοσιογραφία πάει κατά διαόλου στην Ελλάδα και διεθνώς, και αντικειμενικότητα δεν υπάρχει. Οι δημοσιογράφοι πλέον έχουν διαλέξει πλευρά: αριστερά ή δεξιά. Κάντε fact checking χρησιμοποιώντας διαφορετικές πηγές, ΚΑΙ από τις δυο μεριές, ΕΙΔΙΚΑ όταν οι τίτλοι μοιάζουν να προσπαθούν να χτυπήσουν το θυμικό σας. Συνήθως τα άρθρα είναι ιδεολογικά φορτισμένα ή το περιεχόμενό τους τελείως διαφορετικό από αυτό που διαφημίζουν. Μεροληπτούν ξεκάθαρα, δεν παρουσιάζουν όλα τα γεγονότα, και η προτεραιότητά τους δεν είναι να ενημερωθείτε εσείς αλλά να κάνετε κλικ στο δημοσίευμα για να πάρουν φραγκάκια από τις διαφημίσεις τους. Η συνέπεια αυτού του τύπου της ενημέρωσης είναι να τσακώνεστε μετά στο Facebook με τον οποιονδήποτε. 

7. Σας εκνευρίζουν μαλακισμένα που το παίζουν δημοσιογράφοι και όλοι ασχολούνται όλη την ώρα με τις ηλίθιες δηλώσεις τους; Σταματήστε να ασχολείστε και να αναπαράγετε τις μαλακίες που λένε. Γιατί αυτό θέλουν! Την προσοχή σας! Κάντε μια καταγγελία στο ΕΣΡ. Θα πιάσει τόπο. Πραγματικά. 

Αυτοκριτική: έχω πέσει ουκ ολίγες φορές, προσωπικά, σε κάποια από τα παραπάνω ατοπήματα. Είμαι η πρώτη που θα προσπαθήσω να εφαρμόσω τα παραπάνω! Ας ανεβάσουμε λίγο την ποιότητα της διάδρασής μας στα κοινωνικά δίκτυα. Το έχουμε ανάγκη όλοι μας.   

Για του λόγου το αληθές, το παρόν κείμενο-σεντόνι, το δημοσιεύω στο μπλογκ μου που αράχνιασε από την αχρηστία. Είναι η τελευταία φορά που ανεβάζω σεντόνι στο facebook. Υπόσχομαι ότι θα σταματήσω να βρίζω όταν τσατίζομαι. Υπόσχομαι ότι θα σταματήσω να τσακώνομαι για οτιδήποτε στο facebook. Υπόσχομαι ότι ποτέ δε θα σας στείλω τριανταφυλλάκια αισθητικής της δεκαετίας του '80 (αυτό ήταν εύκολο! δεν το έχω κάνει ποτέ).

Αυτά είναι μερικά μόνο από τα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε τις συνήθειές μας στα social media. Είμαι σίγουρη ότι μπορείτε να σκεφτείτε πολλά ακόμη. Αν θέλετε γράψτε μου στα σχόλια τις δικές σας σκέψεις. Σας φιλώ!

Το παρόν δημοσιεύτηκε στο προφίλ μου στο Facebook: 

https://www.facebook.com/anastasia.bartzoulianou/

Αν δεν έχετε δει το ντοκιμαντέρ Social Dilemma, διαβάστε αυτό το άρθρο και αναζητήστε τις πηγές που προτείνει για διάβασμα. Ενδεικτικά, το βιβλίο Age of Surveillance Capitalism .Αν θέλετε να το πάτε παρακάτω, διαβάστε πως και γιατί χρειαζόμαστε αποκεντρωμένα social media.


Δευτέρα 1 Αυγούστου 2016

A solitary romance - Violet Sparks interview

A very fresh, interesting and sweet romance novel is out these days. It's called "A SOLITARY ROMANCE" and it was written by Violet Sparks. Check it out! Here is an interview with the author herself. I think you will find this inspirational. Enjoy!

Do you have a specific writing style?
I generally write in the third person limited or omniscient style.  I have to say, I begin by the seat of my pants and allow my characters full reign.  About one-third to half-way through the book, I'll sit down and outline the rest of the novel to keep things on track.  At this point, I've got a good idea where all the personalities will end up.

How did you come up with the title?
The main character, Katrina Crimshaw, is a jewelry aficionado.  She runs into a man from her past, someone she found incredibly attractive but was too shy to pursue.  I combined the idea of a solitaire ring, representing her love of jewels, with the loneliness that sometimes accompanies someone who is fearful or shy, and came up with A Solitary Romance.

What books have most influenced your life most?
The Bible has had the biggest impact on my life.  The Practice of the Presence of God by Brother Lawrence, a Carmelite monk who lived in the 1600s, is an amazing book that I can read over and over.  Coming Out of the Ice by Victor Herman also affected me—it's a wonderful tribute to the human spirit.  I can't leave out the books by Dickens, Austen, and the Brontë sisters, which I read in my youth.  Their works definitely lent an idealism to my mindset (which does not seem to belong to this century!), and shaped my ideas of what romance and love should be.

Do you have any advice for other writers?
My advice to other writers is to keep on writing!  Find a good editor you enjoy working with and don't rush your writing process.  Read and write as much as possible and do not allow others to discourage you.

What books/authors have influenced your writing?
I've always loved how Charles Dickens could weave a story together with unforgettable characters and intersecting plots.  I appreciate how he inserted humor in his books as well.  I admire the way William Faulkner packed a punch and how the Brontës created amazing atmospheres, including unexpected twists in their stories.  The contemporary author, Carlos Ruiz Zafon, is a master of characters, atmosphere, and storylines.

What genre do you consider your book(s)?
A Solitary Romance is a sweet, or clean and wholesome, romance.  It is book one of the Only Love Series, which currently consists of three books.  I have also written mysteries under a pen name.

Do you ever experience writer's block?
I haven't yet had a serious writer's block.  With every book, I do come to a place where I just have to grind out the story.  I don't particularly enjoy this part of my writing process, but I've yet to escape this phase.  Luckily, it only lasts for a chapter or two, and then I'm over the hump.

Have you ever hated something you wrote?
I would not say that I've hated any of my work.  Anything can be polished, rewritten, examined with a fresh eye, or edited for improvement.  I do go through some fear each time I start a new book.  Will I be able to come up with anything funny?  Can I do the characters justice?  Will unnecessary details hinder the story?  In other words, how can I possibly pull this off?

What is your favorite theme/genre to write about?
I cannot pick a favorite a genre.  All of my books have at least a hint of romance, so maybe that's my top choice.  The Only Love Series is straight-up romance, although the third book, A Calculated Romance, has a touch of suspense and mystery.  I like to incorporate a twist or even several unexpected events in my novels, so that's a theme to look for.

Where did your love of writing come from?
I have always loved storytelling.  My mother used to catch me as a toddler making up stories for my own entertainment.  She fostered my love of writing by introducing me to classic literature in grade school, and I won writing awards as a teen.  Then, life and career got in the way.  I always hoped to return to writing, and the encouragement of a friend got the ball rolling for me.

What was the hardest part of writing this book?
The hardest part of penning A Solitary Romance was just taking the plunge.  I experienced a personal loss around the time that the idea started to sprout.  I think this book provided a much needed distraction during those first, early stages of grief.  With its overall light tone, the writing allowed me a welcome reprieve from reality.

What did you enjoy most about writing this book?
A Solitary Romance is ever so slightly autobiographical.  I enjoyed reliving my early career days and the fun I had with one of my girl pals.  Also, because everything in the book felt familiar, it required little research.  I appreciated how my writing could flow without stopping to investigate other subjects.  Because I love the arts, I savored drawing on my experiences at a major auction house.  There's a scene in the book where a character helps her friend squeeze into a gown in a dressing room by very creative means.  This actually happened, and my friend managed to fit me in that tight, red dress by the same method!  Just thinking about that little episode brings a smile to my face!

Do you write every single day?
I find I produce my best work when I am writing every day.  I aim to write six days a week, although I've slipped off a little this summer since my children are out of school.

Which writers inspire you?
So many authors inspire me.  At the top of the list are Charles Dickens, William Faulkner, Jane Austen, the Brontës, Carlos Ruiz Zafon, and Irène Némirovsky for her spectacular, unfinished, Suite Française.  I went through a stage where I only read history or biographies, and I greatly admire the work of David McCullough.  His books read like novels and bring the people of the past alive.  I always appreciate any writer who can surprise me with a plot twist or unexpected outcome.

What are you working on at the minute?
I am beginning the research for a novel set in the medieval period.

What is your latest book about?
My latest book is third in the Only Love Series, A Calculated Romance.  This is the story of Katrina's assistant, a young rock hound named Landi, and what happens when her path crosses with that of James Crimshaw.  James is featured in the first three books of the series.  He is Kate's brother and a naval intelligence officer.  Both he and Landi have murky pasts and a strong attraction to each other.