Art (μ) is free

“Annie on my mind” - 30 χρόνια μετά

2012-01-27T13:19:00.000-08:00

Ιανουάριος 2012

“Κανένα βιβλίο δεν έχει κάνει περισσότερα για την μυθοπλασία νεαρών ενηλίκων ΛΟΑΤ, όσα έχει κάνει αυτό το κλασικό έργο, που αφορά δυο έφηβα κορίτσια τα οποία ερωτεύονται”*. Τριάντα χρόνια μετά την πρώτη έκδοσή του, το 1982, το βιβλίο της Nancy Garden 'Annie on my mind' διαβάζεται με την ίδια προσμονή, την ίδια ταύτιση, και την ίδια δικαίωση που ένιωσε τότε το πρώιμο λεσβιακό κοινό του.

Πρωταγωνίστριες του βιβλίου, η Annie και η Liza, δυο δεκαεφτάχρονα κορίτσια που ζουν στη Νέα Υόρκη, και συναντιούνται τυχαία στο Μητροπολιτικό Μουσείο της μεγαλούπολης. H Annie είναι η χαρισματική καλλιτέχνης, προικισμένη με μια φωνή που σαγηνεύει κάθε αισθανόμενο άνθρωπο, και η Liza είναι το εξίσου χαρισματικό αλλά πρακτικό πνεύμα που ονειρεύεται να σπουδάσει αρχιτεκτονική στο “Μ.Ι.Τ.”. Εκτός από την αγάπη για τα εξαιρετικά μουσεία της πόλης, μοιράζονται την αγάπη για τα ιπποτικά παραμύθια, και τα παιδικά παιχνίδια ρόλων – πράγματα που τις φέρνουν κοντά μέχρι να μοιραστούν κάποια στιγμή και το ίδιο κρεβάτι μετά από πολλά δειλά βήματα...

Η σχέση τους απειλείται αφενός μεν από την αναγκαστική μελλοντική τους μετακόμιση σε διαφορετικά Κολλέγια στην Ανατολική και Δυτική ακτή, κι αφετέρου, από μια θρησκόληπτη, ομοφοβική φιγούρα, την Miss Baxter, που μπερδεύει το εκπαιδευτικό της έργο με την βικτωριανή ηθική – και όταν ανακαλύπτει τη σχέση των δυο κοριτσιών, επιδιώκει την παραδειγματική τους τιμωρία. Η θύελλα παίρνει παραμάζωμα και τις συμπαθητικές φιγούρες των Miss Stevenson και Miss Widmer, ενός ζευγαριού λεσβιών που διδάσκουν στο ίδιο σχολείο, και τις οποίες η Miss Baxter υποπτεύεται για “ανήθικη επιρροή”, η οποία κατά τη γνώμη της, οδήγησε στην “ανάρμοστη συμπεριφορά” των δυο έφηβων κοριτσιών.

“Ήταν μια βροχερή μέρα – αφού έβαλα στην άκρη το Good Moon, καθόμουν στην κουζίνα με την Sandy, τρώγοντας ντοματόσουπα για μεσημεριανό, όταν οι λέξεις 'Βρέχει, Annie' έσκασαν μες το κεφάλι μου. Ξέρω ότι ακούγεται περίεργο, αλλά κάτι μου είπε ότι τελικά αυτό μπορεί να είναι η αρχή του βιβλίου.”

Γραμμένο με πραγματικό ρομαντισμό, αμεσότητα, και αρκετό χιούμορ, το βιβλίο αποφεύγει κατά κανόνα τις σκοπέλους του σαχλού, γλυκανάλατου ρομάντζου. Όσο και να προσπάθησα, δεν μπόρεσα να του βρω κάποιο σοβαρό ψεγάδι. Με κέρδισε από την πρώτη σελίδα, μέχρι σχεδόν και την τελευταία. Κι ίσως αν έκλεινε με την σημαδιακή φράση που είπε η Μiss Stevenson, δασκάλα της Liza “Don't let ignorance win – let love”, αντί για το “Ω, Θέε μου, κι εγώ σ' αγαπώ” που ξεστομίζει για πολλοστή φορά η Annie στη Liza από το τηλέφωνο, μετά τον πολύμηνο χωρισμό τους, τότε θα υποστήριζα ότι έχουμε να κάνουμε με ένα αριστούργημα της λεσβιακής λογοτεχνίας.

Οι λόγοι είναι πολλοί. Ο πιο βασικός, κατά την άποψή μου, ότι επιτυγχάνει απόλυτα να μεταδώσει την έξαψη, τη σύγχιση, την αθωότητα και τον ιδεαλισμό του πρώτου έρωτα. Ο αμέσος επόμενος, ότι διαπραγματεύεται το θέμα της ομοφοβίας με διαύγεια και σταθερό χέρι, και καταφέρνει με μαεστρία να διαχωρίσει τις πιο σημαντικές του πτυχές. Η Nancy Garden, συγγραφέας 35 βιβλίων, μέχρι σήμερα, μοιάζει εκατό τοις εκατό ικανή να βάλει μυαλό σε πολλούς πολιτικούς που ξοδεύουν άδικα σάλιο προσπαθώντας να ορίσουν και να περιορίσουν το φαινόμενο της ομοφοβίας. Τέλος, φυσικά, ο πιο σημαντικός λόγος από όλους είναι ότι το έργο αυτό στέλνει ρίγη ευτυχίας στο διψασμένο για αγάπη αναγνωστικό κοινό, για τριάντα ολόκληρα χρόνια, αφού η συνεχής επανέκδοση του βιβλίου δεν έχει σταματήσει ούτε μια φορά κατά την διάρκεια αυτού του χρονικού διάστηματος! Η επιτυχία του βιβλίου είναι σημαντική και στο διεθνές της κοινό. Μπορεί αυτή τη στιγμή να μην είναι διαθέσιμη (δυστυχώς) μια ελληνική έκδοση, αλλά το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε τέσσερις γλώσσες: Κινέζικα, Κορεάτικα, Σλοβενικά και Ιταλικά.

Τι ενέπνευσε την N. Garden να γράψει το πολυβραβευμένο αυτό βιβλίο; “Το Πηγάδι της Μοναξιάς” της Radclyffe Hall: “Το καταβρόχθησα” θυμάται η συγγραφέας, “παρόλο που ένα μεγάλο μέρος του είναι αρκετά μελοδραματικό, και τελειώνει με έναν θλιβερό τρόπο. Αλλά στο τέλος, υπάρχει μια παθιασμένη έκκληση για δικαιοσύνη και κατανόηση, κι αυτό με έκανε να ορκιστώ, ότι μια μέρα θα γράψω ένα βιβλίο για τους δικούς μου ανθρώπους, με ένα ευτυχισμένο τέλος. Το 'Annie in my mind' είναι αυτό το βιβλίο!”. Βέβαια, σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι δικές της εμπειρίες: “τα χρόνια της εφηβείας μου, η επιθυμία να πω την αλήθεια για τους gay – ότι δεν είμαστε άρρωστοι, ούτε κακοί, ότι μπορούμε και ερωτευόμαστε, και έχουμε ευτυχισμένες, υγιείς και παραγωγικές ζωές”.

Η NANCY GARDEN MOIAZEI EKATO TOIΣ ΕΚΑΤΟ ΙΚΑΝH ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΜΥΑΛΟ ΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΞΟΔΕΥΟΥΝ ΑΔΙΚΑ ΣΑΛΙΟ ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΟΡΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΟΥΝ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΜΟΦΟΒΙΑΣ.

Η συγγραφέας επίσης ομολογεί ότι έκανε πάρα πολλές απόπειρες για να γράψει ένα βιβλίο με αυτό το θέμα, κάποιες περισσότερο και άλλες λιγότερο επιτυχημένες. Την περίοδο που δούλευε ένα άλλο της έργο, το “Good Moon”, μια φράση του βιβλίου, ξεπήδησε από το πουθενά. Ήταν “μια βροχερή μέρα – αφού έβαλα στην άκρη το Good Moon, καθόμουν στην κουζίνα με την Sandy (σύντροφος της N. Garden), τρώγοντας ντοματόσουπα για μεσημεριανό, όταν οι λέξεις “Βρέχει, Annie” έσκασαν μες το κεφάλι μου. Ξέρω ότι ακούγεται περίεργο, αλλά κάτι μου είπε ότι τελικά αυτό μπορεί να είναι η αρχή του βιβλίου, παρόλου που δεν ήξερα ποιος έλεγε “βρέχει” ή ποια ήταν η Annie. Όπως και να 'χει, έτσι γεννήθηκε το 'Annie on my mind'.”

Ποιό ήταν το δυσκολότερο πράγμα στο γράψιμο αυτής της ιστορίας; “Το να θυμάμαι ότι πρέπει να συγκεντρωθώ στο να πω μια ιστορία, αντί να ξεκινήσω το κύρηγμα και την διάλεξη στους αναγνώστες μου”, ομολογεί η συγγραφέας. Βασίστηκαν κάποιοι από τους χαρακτήρες σε πραγματικούς ανθρώπους; “Όχι άμεσα”, απαντά. “Οι περισσότεροι χαρακτήρες σε όλα μου τα βιβλία είναι συνδυασμοί του εαυτού μου, ανθρώπων τους οποίους γνωρίζω, για τους οποίους έχω διαβάσει ή τους οποίους έχω παρατηρήσει, και ανθρώπων τους οποίους έχω φανταστεί”.

Τα καινούρια πρότζεκτ της Nancy Garden:

Η πιο πρόσφατη δουλειά της συγγραφέως, είναι η συμμετοχή της σε δυο συλλογές διηγημάτων με ΛΟΑΤ θέματα. Το πρώτο λέγεται “Awake!” (Cheyenne Publishing). Η N.Garden μας διηγείται μια ιστορία με τίτλο “Worth Waiting For” για μια νεαρή λεσβία, την Marina Gallo, η οποία, όταν παίρνει μέρος σε μια gay-straight alliance και ερωτεύεται, μαθαίνει πως αισθάνεται για τους gay η θρησκευόμενη μητέρα της και βρίσκεται αντιμέτωπη με μια οδυνηρή απόφαση. Εκτός από την Ν. Garden συμμετέχουν οι Brian Katcher, Robin Reardon και, Jordan Taylor. Αξίζει τον κόπο να το αγοράσει κανείς, καθώς όλα τα έσοδα αυτής της έκδοσης πηγαίνουν στο γνωστό πρόγραμμα υποστήριξης νέων ΛΟΑΤ “Trevor Project”.

Η δεύτερη συλλογή τιτλοφορείται “DEAR BULLY: 70 Authors Tell Their Stories” (Εκδόσεις HarperTeen). Πρόκειται για μια ανθολογία από μικρά δοκίμια, με αναμνήσεις των πραγματικών περιστατικών εκφοβισμού που αντιμετώπισαν 70 διαφορετικές συγγραφείς βιβλίων για παιδιά και εφήβους. Η Ν. Garden συμμετέχει με το "Memory Videos". Τα δοκίμια συγκεντρώθηκαν το 2010 από τις συγγραφείς C.Jones και M.K.Hall. Μερικά από τα έσοδα αυτής της συλλογής θα δοθούν σε ένα anti-bullying πρόγραμμα εθνικής εμβέλειας των ΗΠΑ.

*ΣΗΜ.: Σύμφωνα με το “School Library Journal”, από το οπισθόφυλλο της Commemorative Edition του βιβλίου της Nancy Garden 'Annie on my mind' (εκδ. FSG: Farrar, Straus, Giroux).

Downhill: Πήραμε... τον κατήφορο!

2012-01-06T03:24:00.000-08:00

FAGAZINE

Tεύχος Δεκεμβρίου 2011

Με την Michelle Crisp

Αν δεν έχετε ακούσει ποτέ για τους αγώνες Downhill, στόχος μας είναι αυτό να αλλάξει με το παρακάτω άρθρο. Eίναι το extreme άθλημα της κατάβασης πλαγιάς βουνού πάνω σε ένα ποδήλατο-το οποίο συνεπάγεται άλματα πάνω από βράχους και άλλα φυσικά εμπόδια. Στην Ελλάδα το Downhill είναι σχετικά άγνωστο, αν και διοργανώνονται τελευταία αρκετοί αγώνες, οι πιο πρόσφατοι από τους οποίους έγιναν τον Οκτώβριο του 2011, στα Μετέωρα και στη Θεσσαλονίκη ("Γεντί Κουλέ Runaway").

Λόγω της ακραίας φύσης του αθλήματος, είναι υποχρεωτικό για τους αθλητές να φορούν προστατευτικό εξοπλισμό για την πλάτη, τα γόνατα και τους ώμους, με ενίσχυση για τους μηρούς και τα πόδια, μακριά παντελόνια και φανέλες, γάντια και κράνη. Aπαραίτητο είναι επίσης ένα ειδικό ποδήλατο Downhill με συγκεκριμένες αναρτήσεις.

Missy Giove

Οι γυναίκες τα πάνε καλά σε αυτό το άθλημα, με την Αμερικανίδα Missy Giove, η οποία είναι ανοιχτά λεσβία, να είναι η αδιαμφισβήτητη super star του Downhill (Παγκόσμια πρωταθλήτρια το 1994). Στην Ελλάδα, οι γυναίκες πρωταγωνιστούν με τη Μαρία Μιχαλογιαννάκη, πρώτη Ελληνίδα πρωταθλήτρια του Downhill (2004), η οποία κέρδισε τελευταία το Κύπελλο στους αγώνες του Cerkno στη Σλοβενία (29/5/2011).

Σήμερα παίρνουμε συνέντευξη από την Michelle Crisp, λεσβία ποδηλάτρια, από την Αυστραλία, η οποία κατέλαβε την 3η θέση στους Πολιτειακούς Αγώνες, πέρσι στις New South Wales. Πρόσφατα ήρθε 3η στους αγώνες του Coffs Harbor, όπου διαγωνίστηκαν οι καλύτερες γυναίκες αναβάτες στις πολιτείες New South Wales και Queensland. "Χάρηκα πολύ με αυτό το αποτέλεσμα", μας λέει η Michelle. "Απέδειξα στον εαυτό μου ότι μπορώ αγωνιστώ ενάντια στους καλύτερους και να τα πάω καλά". Το όνειρό της είναι να τρέξει για τη χώρα της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και το Παγκόσμιο κύπελλο: "να μπορώ να ταξιδεύω στον κόσμο κάνοντας αυτό που αγαπώ. Αυτό είναι το όνειρό μου".

Michelle Crisp
“Μένω κατάπληκτη από το γεγονός ότι τη σήμερον ημέρα οι γυναίκες εξακολουθούν να μην έχουν τον ίδιο σεβασμό στον αθλητισμό και στη ζωή, όπως οι άνδρες... Νομίζω ότι είναι αξιολύπητο και άδικο και ο κόσμος πρέπει να συμβαδίσει με τους καιρούς”.

Michelle, πες μας μερικά πράγματα για τον εαυτό σου και γιατί αγαπάς τον αθλητισμό!

Θα περιέγραφα τον εαυτό μου ως μια διασκεδαστική, ευγενική, παθιασμένη, πιστή προσωπικότητα, που νοιάζεται. Είμαι εξαιρετικά ανταγωνιστική και λατρεύω το να είμαι σε εξωτερικούς χώρους. Μου αρέσει το ποδόσφαιρο και έχω επίσης παίξει ράγκμπι. Κάνω snowboard για επτά χρόνια τώρα, είναι πολύ διασκεδαστικό. Εργάζομαι επί του παρόντος σε ένα κατάστημα ποδηλάτων στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας.

Πότε και πώς, άρχισες να ασχολείσαι με ποδήλατα; Τι σε τράβηξε στους αγώνες Downhill;

Πήγαινα στο σχολείο και πίσω στο σπίτι παρέα με τα αδέλφια και τους φίλους μου. Μερικές φορές έκανα βόλτα πανω στις υδρορροές με κλίση, και προσποιούμουν ότι έτρεχα σε ένα ποδηλατοδρόμιο. Άρχισα το ποδήλατο αγωνιστικά όταν ήμουν 16 ετών. Είχα επιλεγεί ως μέρος μιας development squad με την Queensland Academy of Sport, για την ποδηλασία πίστας. Έχω κερδίσει πολιτειακούς τίτλους για τις κατηγορίες sprint των 200 μ. και 500μ., και επίσης έχω αγωνιστεί σε εθνικό επίπεδο, μέχρι που ένας τραυματισμός στον αστράγαλο μου, το 2004, οδήγησε στο τέλος της καριέρας μου στην ποδηλασία πίστας. Ξεκίνησα τους αγώνες Downhill το 2009 όταν μετακόμισα στο Thredbo στα βουνά των New South Wales. Ένας φίλος, που έτρεχε σε αγώνες για πάνω από 10 χρόνια, μου έμαθε τα βασικά. Εκείνος μου έδωσε ένα ποδήλατο και ένα κράνος και με ανέβασε στο λόφο. Ήταν λίγο τρομακτικό στην αρχή αλλά μόλις το συνήθισα, το λάτρεψα.

Τι σε εμπνέει να συνεχίσεις;

Η ταχύτητα, η επιδεξιότητα και η έξαψη, είναι αυτά που παίρνω από το Downhill και οι λόγοι γιατί το αγαπώ. Ήταν μια φυσική εξέλιξη για μένα: πάντα έτρεχα σε αγώνες, από τότε που ήμουν 6 χρονών. Μου αρέσει να νικώ και μπορεί μερικές φορές να απογοητευτώ όταν δεν το καταφέρνω. Ευτυχώς για μένα έχω μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων γύρω μου που με υποστηρίζει, γεγονός που καθιστά τα πράγματα πιο εύκολα.

Πώς είναι να είσαι γυναίκα που ανταγωνίζεται τους άνδρες, σε αυτό που θεωρείται κατά κύριο λόγο ένα "αντρικό" σπορ;

Μένω κατάπληκτη από το γεγονός ότι τη σήμερον ημέρα οι γυναίκες εξακολουθούν να μην έχουν τον ίδιο σεβασμό στον αθλητισμό και στη ζωή, όπως οι άνδρες. Οι γυναικείοι αγώνες είναι σχεδόν ανήκουστοι. Οι γυναίκες δεν πληρώνονται ούτε καν κοντά συγκριτικά με τα ποσά που παίρνουν οι άνδρες, και δεν λαμβάνουν ούτε κατά διάνοια τόσο promotion όσο οι άντρες. Νομίζω ότι είναι αξιολύπητο και άδικο και ο κόσμος πρέπει να συμβαδίσει με τους καιρούς.

Έχεις «βγει» ως λεσβία, στους συναθλητές σας; Και αν ναι, σου έχει προκαλέσει αυτό δυσκολίες;

Οι περισσότεροι από τους συναθλητές μου, γνωρίζουν για το σεξουαλικό προσανατολισμό μου και δεν υπάρχει απολύτως καμία ενόχληση ή προβλήματα μεταξύ μας. Νομίζω ότι αυτή η ομάδα των κοριτσιών είναι αρκετά φιλική και δεν είναι τόσο ανταγωνιστική ώστε να γίνεται πρόστυχη, κάτι το οποίο κάνει τα πράγματα πολύ πιο χαλαρά και διασκεδαστικά.

Μαρία Μιχαλογιαννάκη

Έχεις ακούσει ποτέ για την Ελληνίδα Πρωταθλήτρια του Downhill, Μαρία Μιχαλογιαννάκη; (23η στην κατάταξη στο Παγκόσμιο Κύπελο στο Βίγκο της Ισπανίας το 2006).

Έχω ακούσει μια φορά για την Μαρία. Θα ήθελα να κάνω στην Αυστραλία ό,τι κάνει η Μαρία στην Ελλάδα και να προωθήσω τον αθλητισμό και να βοηθήσω τον κόσμο να δει πόσο καλό είναι. Η Αυστραλία έχει αναβάτες όπως ο Sam Hill και ο Mick και η Tracey Hannah που κερδίζουν διεθνείς αγώνες, αλλά οι περισσότεροι από τους ανθρώπους σε αυτή τη χώρα δεν έχουν καν ακούσει για το Downhill. Νομίζω ότι η Αυστραλία χάνει και θα ήθελα να είναι γνωστό το άθλημα εδώ.

Ποιο είναι το ποδήλατο των ονείρων σου;

Το ποδήλατο των όνειρό μου θα ήταν κατασκευασμένο από ίνες άνθρακα, έτσι ώστε να είναι δυνατό, ελαφρύ και γρήγορο. Μου αρέσουν τα τρελά χρώματα όπως το φωσφοριζέ κίτρινο, το πορτοκαλί ή το πράσινο. Θα ήθελα πιρούνια RockShox World Cup, υδραυλικά φρένα Shimano Saint Quad, σύστημα κίνησης SRAM X.O, άξονες Hadley και ζάντες Mavic. Το σημερινό ποδήλατό μου είναι ωραίο, αλλά όχι ακριβώς σε αυτές τις προδιαγραφές.

Τι κάνεις συνήθως για να προετοιμαστείς ειδικά για έναν αγώνα;

Οι ποδηλάτες του Downhill έχουν γενικά μια φήμη ως άνθρωποι ότι είναι του γλεντιού και δεν είναι πραγματικά επαγγελματίες αθλητές. Συνήθιζα να είμαι κάπως έτσι, να βγαίνω έξω και να πηγαίνω σε πάρτυ, αλλά βαρέθηκα το hangover της επόμενης ημέρας. Τώρα μετά βίας πίνω αλκοόλ ή μένω έξω πολύ αργά. Για να προετοιμαστώ για έναν αγώνα, κανονικά έχω ένα ήσυχο βράδυ με ένα ωραίο υγιεινό δείπνο, κατά κανόνα ζυμαρικά, για την ενέργεια, και στη συνέχεια πέφτω για ύπνο νωρίς, καθώς οι περισσότεροι αγώνες απαιτούν να είναι κανείς στην πίστα πολύ νωρίς το πρωί.

Τι συνεπάγεταιη καθημερινή σου προπόνηση, γενικά;

Η προπόνηση πραγματικά περιλαμβάνει απλώς τη διασκέδαση. Το να πηγαίνει κανείς σε νέες διαδρομές και τόπους, η εκμάθηση νέων δεξιοτήτων και κόλπων και το να αποκτήσει όσο το δυνατόν περισσότερη εμπειρία γίνεται πάνω στο ποδήλατο. Κάθε νέο μέρος είναι διαφορετικό. Μπορεί να έχει το ίδιο μέγεθος άλματος ή πτώσης, αλλά μπορεί να έχει μια διαφορετική είσοδο ή έξοδο από αυτό. Θα πρέπει ίσως να πιέσεις τον εαυτό σου να πάει λίγο πιο γρήγορα, σε ένα σημείο, να φρενάρει λίγο αργότερα σε ένα άλλο, και να πηδήσει λίγο ψηλότερα σε ένα τρίτο. Ποτέ δεν σταματάς να μαθαίνεις και να αναπτύσσεσαι, ως αναβάτης.

Ποια είναι η διαδρομή που αγαπάς περισσότερο;

Η πιο αγαπημένη μου πίστα είναι αυτή που έτρεξα την τελευταία φορά, στο Coffs Harbor. Είναι μακριά και γρήγορη στα στενά. Έχει, επίσης, κάποια κλειστά δύσκολα τμήματα καθώς και γρήγορες στροφές που ρέουν. Την ημέρα του αγώνα ένα αρκετά μεγάλο πλήθος θεατών ήταν εκεί, και χειροκροτούσαν τόσο δυνατά που σου έδινε ενέργεια και αυτοπεποίθηση για να κάνεις κάτι καλύτερο. Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία που θα ήθελα να ζήσω ξανά και ξανά. Η πίστα που γνωρίζω καλύτερα απ' όλες είναι αυτή που έτρεχα για 3 χρόνια στα βουνά του Thredbo. Είναι επίσης πολύ μεγάλη και γρήγορη, είναι μια από τις μεγαλύτερες πίστες κατάβασης στον κόσμο, όντας ακριβώς πάνω από 6 λεπτά για τους κορυφαίους αναβάτες. Έχοντας τρέξει σε αυτή την πίστα 2 έως 3 φορές την εβδομάδα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού για 3 χρόνια, γνωρίζω την πίστα πολύ καλά.

INFO:

www.downhill.gr

www.mariaonbike.gr

What "Art (μ) is free" means ...

2011-12-07T09:43:00.001-08:00

"In Statistics, μ is used as the symbol for the "population mean", a constant. It is the expected value of the sample mean, that equals the population mean.

In other words, μ symbolizes the true -and unknown- center of gravity of the population. We can think of μ as "life", the sample mean as "art", and the expected value of the sample mean as our attempt to discover and live life through art. Or to put it succinctly, we art the em -and thank goodness we are free to do that."

Thanks to Alecos Papadopoulos

No Comments

2011-12-07T08:28:00.000-08:00

Athens, Greece 2011

Photo from unknown photographer

Source: Aganaktismenoi sto Syntagma

Πυρ, γυνή και ... μουσική

2011-12-02T14:23:00.001-08:00

FAGAZINE

Tεύχος Νοεμβρίου 2011

Μέχρι στιγμής, το 2011 φαίνεται να είναι μια χρονιά με μεγάλη κινητικότητα στον μουσικό τομέα, για γυναίκες-καλλιτέχνες που προέρχονται από τον LGBT χώρο (ή τον υποστηρίζουν έμπρακτα). Για να ξεκινήσουμε από το “βαρύ πυροβολικό”, είχαμε τον νέο δίσκο της Lady Gaga “Born this way” , το καινούριο άλμπουμ της K.D. Lang "Sing it Loud" και την επιστροφή των Indigo Girls με το “Beauty Queen Sister”.

Η Lang επαναπροσδιορίζει τον country ήχο της, και οι Indigo Girls τραγουδούν για τη Δημοκρατία (βλ. Single “War Rugs”, αφιερωμένο στα πρόσφατα γεγονότα στην Αίγυπτο). Παραγωγική χρονιά ήταν φέτος και για την Vanessa Carlton που κυκλοφόρησε το τέταρτό της album, “Rabbits on the Run” (26 Ιουλίου 2011).

Στην δημοσιότητα κρατήθηκαν, δευτερευόντως, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, η Melissa Etheridge, με την συλλογή που κυκλοφόρησε στη σειρά της Universal υπό τον γενικό τίτλο “Icon” (2011) και η Joan Armatrading με το “Live at Royal Albert Hall” (2011). Φέτος, μάλιστα, “έσκασε” η είδηση που η ΛΟΑΔ κοινότητα περίμενε για καιρό: η Joan Armatrading είναι πλέον αποδεδειγμένα και δημοσίως λεσβία, αφού υπέγραψαν σύμφωνο συμβίωσης με την σύντροφό της, Maggie Butler, στις 2 Μαϊου 2011, στα Shetland Isles.

Παντρέματα είχαμε κι άλλα, καθώς η Chely Wright δεσμεύτηκε φέτος ενώπιον Θεού και ανθρώπων, στις 20 Αυγούστου 2011 με την αγαπημένη της Lauren Blitzer. Μερικούς μήνες πριν κυκλοφόρησε το dance mix "Damn Liar" (19 Μαρτίου 2011). Καινούριο single έβγαλε και η Αυστραλή Sia Furler: το λεγόμενο "Titanium" για το άλμπουμ “Nothing But the Beat” του DJ David Guetta, και ανακοίνωσε ότι ο καινούριος της δίσκος αναμένεται το καλοκαίρι του 2012.

Missy Higgins

Κι έχουμε να περιμένουμε, ακόμη, για το 2012: η Cyndi Lauper βρίσκεται σε περιοδεία ("The Memphis Blues Tour") και σύντομα θα ανακοινώσει ημερομηνίες για το καινούριο της άλμπουμ, ενώ στο στούντιο ηχογράφησης βρέθηκαν επίσης φέτος η Αυστραλέζα Missy Higgins και η Ιρλανδέζα Sinead O' Connor. Η πρώτη, αναμένεται να κυκλοφορήσει νέο δίσκο στις αρχές του 2012 και δεύτερη, δουλεύει το καινούριο της υλικό που θα βγει στα δισκοπωλεία τον ερχόμενο Φεβρουάριο.

Εμείς επιλέξαμε μερικές από τις νέες δουλειές σημαντικών καλλιτεχνών του χώρου, και σας τις παρουσιάζουμε εδώ στη σειρά με βάση την πιο πρόσφατη ημερομηνία κυκλοφορίας.

Me'Shell Ndegéocello -”Weather” (2011),

Κυκλοφορία: 7 Νοεμβρίου 2011.

Ένατος δίσκος για την Me'Shell Ndegéocello, που ξεκίνησε την καριέρα της από το label της Madonna “Maverick” το 1993, απ' το οποίο τότε είχε ξεχωρίσει με το single "If That's Your Boyfriend (He Wasn't Last Night)". Την επόμενη χρονιά την είδαμε σε ντουέτο με τον πολύ John Mellencamp, στη διασκευή του "Wild Night" του Van Morrison, που έγινε τρελή επιτυχία. Όσο περιμένετε το νέο της δίσκο, ακούστε το ομώνυμο single, υπόσχεται πολλά.

"Ποιοί είναι πιο ομοφοβικοί, η εταιρία που τις πέταξε έξω από το αεροπλάνο ή οι επιβάτες της εταιρίας, που παραπονέθηκαν για το φιλί μεταξύ της Leisha και της Camila; Αφήστε τα κουτσομπολιά στην άκρη κι ακούστε αυτό το δίσκο!"

Uh Huh her - “Nocturnes” (2011),
Κυκλοφορία: 11 Οκτωβρίου 2011.

Δυό βδομάδες μόλις πριν την δημοσίευση του νέου τους δίσκου, η Leisha Hailey και η Camila Grey τα βάλανε με τις “Southwest Airlines”. Αιτία, ένα φιλί. Το ερώτημα, ποιοί είναι πιο ομοφοβικοί, η εταιρία που τις πέταξε έξω από το αεροπλάνο ή οι επιβάτες της εταιρίας, που παραπονέθηκαν για το φιλί μεταξύ της Leisha και της Camila, μάλλον δεν έχει και τόση σημασία. Aφήστε τα κουτσομπολιά στην άκρη κι ακούστε αυτό το δίσκο! Περιλαμβάνει το “Same as High”, γνωστό από το soundtrack της ταινίας “The Kids are All Right”.

Ani Di franco - “Voice”, ("Note of Hope" Woody Guthrie Tribute),

Κυκλοφορία: 27 Σεπτεμβρίου 2011.

Καιρό έχει να μας τιμήσει η Υψηλότητά της, Ani Di Franco, με καινούριο υλικό (συγκεκριμένα από το 2008, και το “Red Letter Year”). Εδώ έχουμε ένα single εν ονόματι “Voice” το οποίο ετοίμασε για τον δίσκο-αφιέρωμα στον Woody Guthrie. Ο Guthrie πάντα ισχυριζόταν ότι βρήκε τη δική του “φωνή” ακούγοντας τους ανθρώπους τους οποίους συνάντησε στο δρόμο του. Αυτό το track (μισό τραγούδι, μισό απαγγελία) αποδεικνύει με συγκλονιστικό τρόπο πόσο πολύτιμες ήταν αυτές οι συνομιλίες, όχι μόνο για την δημιουργική του διαδικασία, αλλά για την κατανόηση της ίδιας του της ζωής. Στο δίσκο/αφιέρωμα συμμετέχουν μεταξύ άλλων και οι Lou Reed, Madeleine Peyroux.

Melissa Ferrick - “Still Right Here” (2011),

Κυκλοφορία: 13 Σεπτεμβρίου 2011.

Παίρνοντας το μάθημα από την Αni Di Franco, η Melissa Ferrick ίδρυσε την δική της δισκογραφική εταιρία (“Right on”), και για μια ολόκληρη δεκαετία από το 2000 και μετά, έβγαζε η ίδια τους προσωπικούς της δίσκους. Εδώ, αφήνει για πρώτη φορά από τότε την δουλειά της διανομής και των δημοσίων σχέσεων, σε μια ανεξάρτητη εταιρία, την Mpress, και συγκεντρώνεται στη μουσική της. Το αποτέλεσμα είναι φρέσκο και αισιόδοξο. Την Melissa “ανακάλυψε” ο Morrissey, ένα βράδυ, στις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν εκείνη αντικατέστησε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, τους μουσικούς που θα έπαιζαν support στον Morrissey εκείνη την ημέρα. Εσείς δεν την ανακαλύψατε ακόμη;

“Η νεοσύστατη μπάντα των Wild Flag αποτελείται από την Carrie Brownstein και την Janet Weiss (πρώην Sleater-Kinney)... Τα κορίτσια τα σπάνε, παρέα, και περνάνε τόσο καλά ώστε αυτό να καθρεφτίζεται σε τούτον τον δυναμικό, εκρηκτικό δίσκο, που είναι μια από τις πιο σημαντικές δισκογραφικές δουλειές αυτής της χρονιάς”.

Carrie Brownstein

Wild Flag - “Wild Flag” (2011),

Κυκλοφορία: 13 Σεπτεμβρίου 2011

Η νεοσύστατη μπάντα των Wild Flag αποτελείται από την Carrie Brownstein και την Janet Weiss, γνωστές από τους Sleater-Kinney (Portland, Όρεγκον, H.Π.Α.). Εδώ συνεργάζονται με την Rebecca Cole, (drummer, the Minders) και την Mary Timony (Helium) με τις οποίες έχουν παίξει σε διάφορες μπάντες στο παρελθόν. Τα κορίτσια τα σπάνε, παρέα, και περνάνε τόσο καλά ώστε αυτό να καθρεφτίζεται σε τούτον τον δυναμικό, εκρηκτικό δίσκο, που είναι μια από τις πιο σημαντικές δισκογραφικές δουλειές αυτής της χρονιάς.

Catie Curtis - “Stretch Limousine on Fire” (2011),

Κυκλοφορία: 30 Αυγούστου 2011.

Εντέκατος δίσκος για την Βοστονέζα Catie Curtis, η οποία έχει διανύσει πολύ δρόμο από το 1989, όταν ξεκίνησε την καριέρα της, την οποία ατσάλωσε με διαρκείς τουρνέ. Κάποιες ίσως να την θυμάστε από το single ”Soulfully” (1997). Σε αυτό το άλμπουμ η Catie σκληραίνει τον ήχο της, επιλέγοντας ένα πιο άμεσο και ευθύ τρόπο εκτέλεσης. Το ομώνυμο single είναι το μοναδικό απογοητευτικό κομμάτι, σε μια κατά τα άλλα στιβαρή (και σοβαρή) παραγωγή.

Beth Ditto - “Beth Ditto EP”,

Κυκλοφορία: 4 Μαρτίου 2011

Φόρος τιμής στη Madonna, αυτό το πρώτο προσωπικό EP (Single: “I wrote the book”) από την τραγουδίστρια των Gossip, Beth Ditto, που έχει γίνει διάσημη για την αμφισβήτησή της των αντιλήψεων περί της γυναικείας σεξουαλικότητας, όπως άλλωστε και η "Βασίλισσα της Pop", και όπως εκείνη, έγινε, απροσδόκητα, fashion icon. Μια ακόμη ομοιότητα, η σχέση της με τον Jean Paul Gaultier: η Ditto άνοιξε την spring collection του πέρσι, και φέτος, ξετρέλανε την Paris Fashion Week, φορώντας δυο δημιουργίες του σχεδιστή. Μεγέθη: από XXS έως ΧΧL!

Mary Gaulthier - “The Foundling Alone” (2011),

Κυκλοφορία: 11 Ιανουαρίου 2011.

Η 49χρονη Mary Gaultier ξεκίνησε την καριέρα της στα 35 της χρόνια – έχοντας περάσει μια 20ετία στο δρόμο, όταν το έσκασε από τους θετούς της γονείς στα 15 της. Έζησε μια σκληρή ζωή, στην οποία έμαθε να κάνει ερωτήσεις που έχουν σημασία. Κι αυτό κατάφερε με το “Foundling” (2010), το δίσκο πάνω στον οποίο βασίζεται η ακουστική αυτή έκδοση. Στο “Foundling Alone” κάνει μια βουτιά που απογυμνώνει την δημιουργική της διαδικασία. Τα ξαναδουλεμένα από τον Ray Kennedy ακουστικά demo της Gaulthier, που αποτέλεσαν το πρωτόλειο υλικό για το “Foundling”, είναι μια έκδοση αφιερωμένη στους fans που ενδιαφέρονται για τα παρασκήνια της διαδικασίας της δημιουργίας.

Ξεχάσαμε τον αγαπημένο σας καλλιτέχνη; Τι θέματα σας καίνε; Τι περιμένετε από μας να δημοσιεύσουμε; Γράψτε μας στο: art.em.is.free@gmail.com

THE REAL L WORD - Η επιστροφή της άσωτης κόρης

2011-11-01T22:57:00.001-07:00

FAGAZINE

Τεύχος Οκτωβρίου 2011

Ακόμη κι αν αντιπαθεί κανείς την reality TV, είναι αδύνατον να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στο καινούριο πόνημα της Chaiken. Η δημιουργός του L Word με όχημα την επιτυχία της πρώτης σαιζόν και το star appeal της Whitney κατάφερε αυτό που δεν είχε καταφέρει η πρώτη: να πει τα πράγματα με το όνομά τους ...και φυσικά στην πορεία να δείξει περισσότερο σεξ.

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

1.WHITNEY. Σε αυτή τη σαιζόν η άσωτη Whit (μαζί και μια ορδή από σχεδόν όλες τις πρώην της) εξακολουθεί να κάνει διάφορες σπασμωδικές κινήσεις, προσπαθώντας να αποτινάξει το χοντρό της κόλλημα με τη Sara. Θα τα καταφέρει ή όχι; Αφήνουμε το τέλος της ιστορίας ανοιχτό (για να μην χαλάσουμε την έκπληξη σε όσες δεν έχουν δει ακόμη το τελευταίο επεισόδιο). Πάντως, στην πορεία η δημοφιλής πρωταγωνίστρια της σειράς κάνει ουκ ολίγα πισογυρίσματα σε προηγούμενες σχέσεις της. Μην με ρωτάτε με πόσες και ποιες. Έχω χάσει το μέτρημα!

Cori & Kacy

2.CORI & KACY. To ζευγάρι του παραμυθιού (“unicorn couple” σύμφωνα με τα λεγόμενα της Whitney), είναι εκείνο το ζευγάρι που φαίνεται να είναι τέλειο από κάθε άποψη, τόσο που νομίζεις ότι δεν πρέπει να υπάρχει καν (σαν τους μονόκερους). Έίναι μαζί τρία χρόνια, είναι παντρεμένες (στ' αλήθεια!), και θέλουν να κάνουν παιδιά! Οι Cori & Kacy είναι τόσο χαριτωμένες και τόσο αηδιαστικά ερωτευμένες μεταξύ τους που δεν μπορεί κανείς να τους αντισταθεί και να μην τις συμπαθήσει, σαν τα κουτάβια ένα πράμα. Σοβαρά τώρα, πρόκειται για ένα εξαιρετικό λεσβιακό ζευγάρι που αγαπήθηκε πάρα πολύ από τις fans της σειράς. Η προσωπική τους ιστορία παρέχει όχι μόνο την “αγωνία” που χρειάζεται το show (θα καταφέρει η Cori να μείνει έγκυος; Και με ποιόν τρόπο;), αλλά και μερικές από τις πιο ξεκαρδιστικές στιγμές της δεύτερης σαιζόν, αφού βγαίνουν για κυνήγι σπέρματος και στην πορεία εμπνέουν την Whitney για την κατασκευή του inseminator. Περισσότερα γι' αυτό το εξάρτημα (που ίσως και να έχει μεγάλη επιτυχία στη λεσβιακή αγορά!) στις οθόνες σας.

Claire

3.CLAIRE. H Claire είναι ένα εντελώς καινούριο πρόσωπο στη σειρά, όπως και το προηγούμενο ζευγάρι. Αφήνει πίσω της την Νέα Υόρκη και πηγαίνει βουρ για το Λος Άντζελες θέλοντας να κάνει καριέρα αλλά βασικά για να πουλήσει μούρη. Η Claire έχει τόσο καβαλημένο το καλάμι που ξεχνάω συνέχεια το όνομά της και την έχω βαφτίσει “η αντιπαθητικιά”. Επίσης, η αντιπαθητικιά είναι αρκετά ανόητη (ή ανώριμη) ώστε να αφήσει στη Νέα Υόρκη μια υπέροχη σχέση με την Vivian, για να εξακριβώσει τι είναι αυτό που την κάνει να νιώθει ακόμη τόσα πολλά για την πρώην της, εν ονόματι Francine, η οποία είναι κάτοικος L.A. Σου 'ρχεται να την πιάσεις από το γιακά, την αντιπαθητικιά, και να της στράψεις δυο σκαμπίλια. Το πρώτο γιατί νομίζει ότι οι καριέρες χτίζονται στον αέρα (και όχι πάνω στο ξεκώλωμα στη σκληρή δουλειά) και το δεύτερο γιατί είναι τόσο εγωίστρια ώστε να καταφέρει μέσα σε 9 μόνο επεισόδια να τα κάνει όλα μπάχαλο: καριέρα, φιλίες και σχέσεις. Στο τέλος βέβαια, βάζει λίγο μυαλό (μετά από μερικά άσχημα χουνέρια που της κάνει η πρώην) και τουλάχιστον καταφέρνει να απαντήσει στο (εντελώς ρητορικό κατ' εμέ) ερώτημα του “τι είναι αυτό που ακόμη με τραβάει στην πρώην μου”. Η πρώτη σου μεγάλη σχέση θα σου μείνει για πάντα αξέχαστη, ντουβάρι!

Francine

4.FRANCINE. Η πρώην της αντιπαθητικιάς, άλλο ένα καινούριο πρόσωπο της σειράς, στραβώνει με την Claire τόσο πολύ επειδή της έρχεται στο σπίτι μετά από χρόνια καβαλημένη και με το τηλεοπτικό συνεργείο ουρά από πίσω, που δεν την αφήνει σε χλωρό κλαρί. Μεταξύ μας, ίσως να είναι λίγο άδικη με την αντιπαθητικιά, αλλά μια φορά της χρειάζεται της αντιπαθητικιάς να πάρει ένα μάθημα.

Sajdah

5.SAJDAH. Ένα ακόμη φρέσκο πρόσωπο που φέρνει στη σειρά αυτό που έλειπε: μια εκπρόσωπο που παλεύει στην καθημερινή της ζωή για τα δικαιώματα της λεσβιακής κοινότητας. Η Sajdah, με το δύσκολο όνομα, είναι μια Αφροαμερικανίδα που εργάζεται στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έρχεται στο Λος Άντζελες από την Ουάσινγκτον και πολεμά για την κατάργηση του Proposition 8. Παρακολουθούμε την Sajdah στην παρθενική της σχέση με μια κοπέλα, την Chanel, την οποία γνωρίζει για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της εκπομπής. Η πληθωρική και ανέμπειρη Sajdah κάνει μερικά περίεργα λάθη, αλλά ο ενθουσιασμός της υπερισχύει και καταφέρνει να ισορροπήσει τελικά ανάμεσα σε αυτό που θέλει από τη Chanel και αυτό που υπάρχει πραγματικά μεταξύ τους και μπορεί η Chanel να της δώσει.

Romi & Kelsey

6.ROMI & KELSEY. Η Romi, πρώην της Whitney, επιστρέφει στη σειρά αυτή τη φορά όντας σε σχέση με την νεότερή της Kelsey. H Romi προσπαθεί να βάλει τη ζωή της σε τάξη (καλό). Στην πορεία, φτιάχνει μια καριέρα (κι αυτό καλό) και καταστρέφει μια σχέση (εντελώς κακό). Η (μάλλον) εκνευριστική drama queen Romi τελικά παίρνει τη ζωή της στα χέρια της όταν ξεσκαρτάρει τις προτεραιότητές της και βρίσκει τη νηφαλιότητα που της έλειπε για να προχωρήσει μπροστά στη ζωή της, και κανείς δεν μπορεί να μην την θαυμάσει, έστω και λίγο, γι' αυτό.

Rachel

7.RACHEL. Άλλη μια πρώην της Whitney, και μια ακόμη Νεοϋορκέζα που προδίδει την πόλη της για να μεταναστεύσει στο Λος Άντζελες ελκόμενη από τα θέλγητρα του L.A. (και του μ**νιού της Whitney που σέρνει καράβι) και η δεύτερη παραλλαγή στην ίδια σαιζόν του γνωστού θέματος “επιστροφή στην πρώην”. Αποτέλεσμα; Καταλήγει στον ψυχαναλυτή. Ενδιαφέρουσα, αν και πολύ εσωστρεφής προσωπικότητα, η Rachel περνά το σοβαρότερο breakdown στη ζωή της μπροστά στις κάμερες και δίνει στην Whitney την ευκαιρία να αποδείξει από τι είναι φτιαγμένη και ... to “Do The Right Thing”.

...ΚΑΙ ΤΟ ΖΟΥΜΙ

Η αλλαγή στις προτεραιότητες της σειράς είναι φανερή από την ίδια την αισθητική της. Πιο τολμηρή από την πρώτη σαιζόν, η δεύτερη αυτή πιο extreme version αποκαλύπτει χωρίς καμία διάθεση για απολογίες, ό,τι η πρώτη είχε καλά κρυμμένο κάτω από το χαλί. Οι πρωταγωνίστριες δεν είναι τόσο “γυαλισμένες” όσο πριν, και φαίνεται να έχουν προβλήματα και ελαττώματα όπως ο κάθε άνθρωπος.

Η Whitney ομολογεί ότι στο παρελθόν της πάλεψε με τον εθισμό στα ναρκωτικά, η Romi αποκαλύπτει ότι πάσχει από διπολική διαταραχή από νεαρή ηλικία και αγωνίζεται να απεξαρτηθεί από το αλκοόλ, και ακόμη και το “τέλειο” ζευγάρι των Cori & Kacy μας κάνει να αμφιβάλλουμε κάποια στιγμή για το κατά πόσο ισορροπημένη είναι η υποψήφια μητέρα, Cori, όταν συνειδητοποιούμε ότι μόλις πιει λίγο παραπάνω, από μέσα της ξεπηδά ένα πολύ περίεργο alter ego... Τέλος, η Rachel κάνει κατάχρηση χαπιών και αλκοόλ στη διάρκεια των γυρισμάτων, και εμφανίζει ξαφνικά ένα χρόνιο ψυχολογικό πρόβλημα.

Τα γνωστά ερωτήματα παραμένουν: πόσο real είναι το Real L Word; Και τι προσθέτει (ή αφαιρεί) η σειρά αυτή, που έχει έναν ολοφάνερο εμπορικό χαρακτήρα, στον αγώνα για δίκαιη εκπροσώπηση της λεσβιακής κοινότητας; Η ίδια η επιλογή της Ilene Chaiken να επιστρέψει στο West Hollywood και στην ζωή της Whitney Mixter μας λέει πολλά. Οι απαντήσεις δικές σας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αυτή η στήλη,είναι αφιερωμένη στις ομοφυλόφιλες γυναίκες. Τι θα θέλατε να περιέχει; Τι θέματα σας καίνε και ζητάτε την προβολή τους; Δεχόμαστε προτάσεις και γνώμες στο art.em.is.free@gmail.com.

01-11-2011

2011-11-01T14:26:00.000-07:00

Του Βαγγέλη Κορωνάκη (Athens Voice)

Παρά την πανθομολογούμενη αποτυχία του να χειριστεί την οικονομική κρίση πριν βγει εκτός ελέγχου, με την απόφαση του για δημοψήφισμα, ο πρωθυπουργός ξεγύμνωσε ολόκληρο το πολιτικό και μιντιακό σύστημα της χώρας αλλά και τον τρόπο της ευρωπαϊκής διακυβέρνησης, σε ένα βράδυ.

Πολιτικοί και δημοσιογράφοι, οι επαγγελματίες προστάτες του ελληνικού λαού κατάπιαν τη γλώσσα τους όταν συνειδητοποίησαν ότι ένας λαός που μπορεί να αποφασίζει μόνος του χάνει την ανάγκη για προστάτες.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης πανικοβλήθηκαν. Δημοψήφισμα σημαίνει κατάργηση της διαμεσολάβησής τους. Πως να ζητήσουν εξουσιοδότηση από το λαό για να τον σώσουν αν ο λαός μπορεί να απαντά μόνος του;

Η Νέα Δημοκρατία λέει ότι το δημοψήφισμα είναι εκβιαστικό. Στην πραγματικότητα το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να κυβερνήσει υφαρπάζοντας ψήφους από απελπισμένους πολίτες με υποσχέσεις για μαγικές λύσεις.

Η αριστερά τρέμει λέει μήπως ο λαός τρομοκρατηθεί και ψηφίσει αντίθετα από το συμφέρον του το οποίο μόνο αυτή γνωρίζει και αντιπροσωπεύει. Εκτός αυτού, με την εξαγγελία δημοψηφίσματος κατέρρευσε και ολόκληρη η αντιπολιτευτική στρατηγική της που βασίστηκε στην επιχειρηματολογία περί κατοχικής κυβέρνησης, χούντας κλπ

Τα καθεστωτικά χρεοκοπημένα ΜΜΕαποφάνθηκαν με κρυφοφασιστικό θράσος ότι ο ελληνικός λαός δεν έχει την ικανότητα να πάρει τέτοιες σοβαρές αποφάσεις. Φωνάζουν ότι δεν υπάρχει χρόνος για τέτοια, η συμφωνία πρέπει να προχωρήσει και να εκτελεστεί το συντομότερο ή να απορριφθεί πάραυτα (ανάλογα με την πολιτική τοποθέτησή τους). Αλλά ταυτόχρονα ζητούν και εκλογές, λες και υπάρχει χρόνος για εκλογές και για την πιθανή ακυβερνησία που θα ακολουθήσει.

Ακόμα και οι ευρωπαίοι σοκαρίστηκαν λέει. Οι κυβερνήσεις τους, που τόσο καιρό είχαν τα χέρια τους δεμένα γιατί έπρεπε οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι να εγκρίνουν και την παραμικρή απόφασή τους, για τους Έλληνες είχαν την υποκριτική απαίτηση να μην ερωτηθούν από κανένα και για τίποτα.

Το χειρότερο από όλα όμως είναι ότι όπως ήδη φαίνεται από τις ιντερνετικές συζητήσεις, ακόμα και οι ίδιοι οι πολίτες υποδέχτηκαν οι περισσότεροι αρνητικά την πρόταση για δημοψήφισμα. Είναι πολύ πιο εύκολο να αναθέτεις σε άλλους την ευθύνη των αποφάσεων που σε αφορούν για να μπορείς μετά να βγαίνεις στο δρόμο και να τους βρίζεις, παρά να το κάνεις ο ίδιος αποδεχόμενος και τις συνέπειες της ψήφου σου.

Οι τελευταίες εξελίξεις με τις ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών που κατά πάσα πιθανότητα θα ρίξουν την κυβέρνηση, δείχνουν ότι το χρεοκοπημένο αλλά πανίσχυρο σύστημα εξουσίας που μας έφερε ως εδώ δεν νικιέται. Θα αντισταθεί λυσσαλέα και θα επιβιώσει απαράλλαχτο, έστω και σε μια διαλυμένη χώρα.

Dragon Tattoo Fashion Line

2011-10-27T03:42:00.000-07:00

H&M launch The Girl with the Dragon Tattoo clothing range

The Swedish high street store will launch designs by Trish Summerville, costume designer on David Fincher's version of The Girl With The Dragon Tattoo.

http://www.guardian.co.uk/fashion/fashion-blog/2011/oct/26/h-and-m-launch-the-girl-with-the-dragon-tattoo-clothing-range

what next?

Maybe the Apple Stores will pick it up and we will see the Dragon Tattoo iPad,

the Dragon Tattoo MacBook Pro, the Dragon Kindle, etc etc

and they will look something like this:

Then, we will see the coming of... Doc Martens Dragon Series

The Frozen Pizza Dragon Bites

(remember Lisbeth's obsession with Billy Pan's Pizza)

and...

who knows what else!

Dragon Dildos anyone?

The Girl with the Dragon Tattoo #2 Poster

2011-10-25T16:51:00.001-07:00

New poster for David Fincher's "The Girl with the Dragon Tattoo"! And, it looks GOOD.

Πικρές αλήθειες...

2011-10-20T22:14:00.000-07:00

Καλημέρα με έναν σκέτο ελληνικό πικρό...

Χθες είδαμε την επανάληψη της γνωστής κατάστασης που επικρατεί στη χώρα τα τελευταία τρία χρόνια, από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και μετά. Ο θάνατος του 53χρονου, Δημήτρη Κοτζαρίδη, θύμα της αστυνομικής καταστολής, που επιμένει να χρησιμοποιεί δακρυγόνα, ενάντια σε αθώους, το θέατρο της βίας με τα στημένα μπάχαλα μεταξύ κουκουλοφόρων και διαδηλωτών, με την αστυνομία θεατή, ο ρόλος του ΠΑΜΕ ... όλα συνηγορούν στο ότι αυτή είναι άλλη μια ήττα της κοινωνίας μας.

Δεν θα ξοδευτώ σε ρητορίες, άλλωστε αυτό δεν είναι το αγαπημένο μου σπορ. Θα πω μόνο, ότι αν θέλουμε αυτή η χώρα να αλλάξει προς το καλύτερο, χρειαζόμαστε άλλα μέσα. Οι απεργίες και οι διαδηλώσεις δεν φτάνουν. Χρειάζεται εμείς πρώτα να κάνουμε την άμεση Δημοκρατία πράξη, χρειάζεται να αυτο-οργανωθούμε. Και όχι προσωρινά, σε μια Πλατεία, για δυο μήνες, αλλά σε βάθος χρόνου. Να πάρουμε την ευθύνη της ύπαρξής μας, στα χέρια μας.

Αυτό που με απογοητεύει, για άλλη μια φορά, είναι η τυφλή οργή, που παρασέρνει τα πάντα. Κι αυτό που με απογοητεύει είναι ότι όλοι τώρα θυμήθηκαν τη Δημοκρατία και όλοι έγιναν ξαφνικά επαναστάτες, όταν τους έτσουξε η τσέπη τους. Πριν κοιμόνταν τον ύπνο του δικαίου!Τώρα, ξαφνικά έγιναν όλοι αγωνιστές!

Οποία υποκρισία. Από αυτήν πάσχουμε όλοι μας. Η κοινωνία μας ήταν σάπια πολύ πριν έρθει το ΔΝΤ και η Τρόικα να μας περιλάβει. Απορώ, πως τολμούν όλοι αυτοί που ψήφισαν τους πολιτικούς που μας κυβερνούν, να ωρύονται σήμερα για τη διαφθορά, αυτοί που τόσα χρόνια απομυζούν το σύστημα στηρίζοντας το πελατειακό καθεστώς που ήταν ο κανόνας. Ναι, όλοι έκλεψαν αυτό το κράτος, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, βάζοντας στην τσέπη τους λίγα ή πολλά, παρανομώντας με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους, ή απλά εκμεταλλευόμενοι καταστάσεις και κρύβοντας τα κεκτημένα τους από την Εφορία.

Η ανευθυνότητα είναι το εθνικό μας σπορ. Κανείς δεν ευθύνεται για κάτι, πάντα κάποιος άλλος φταίει. Και για το λόγο αυτό, βγαίνουμε στους δρόμους. Για κανέναν άλλο λόγο δεν βγαίνουμε. Γιατί αν είχαμε μια τσίπα πάνω μας, έστω, τότε θα καθόμασταν και θα στύβαμε το κεφάλι μας, και θα βρίσκαμε τις λύσεις που χρειάζεται για να πάει αυτός ο τόπος μπροστά. Αλλά δεν το θέλουμε. Γιατί είμαστε κατά βάθος εγωιστικά όντα. Το μόνο που θέλουμε είναι να φορτώσουμε τις ευθύνες μας στον κόκκορα, κι από δω παν κι άλλοι.

Κι ένα ακόμη πράγμα είναι που με καίει, που δεν βλέπω την πλειοψηφία των "αγωνιστών" όχι απλά να ζητούν δικαιοσύνη, να ζητούν να πληρώσουν οι "κλέφτες", αλλά να το κάνουν πράξη. Να στέλνουν αυτούς που έκλεψαν στα δικαστήρια, δίνοντας στοιχεία. Δικαιοσύνη στην πράξη. Γιατί μόνο τότε θα γυρίσουμε μια νέα σελίδα, όταν κλείσει το παλιό βιβλίο με τους λογαριασμούς. Πρέπει να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι γι' αυτή την κατάσταση, την σημερινή. Πρέπει αυτοί που έκλεψαν τη χώρα συστηματικά, τόσα χρόνια, εκμεταλλευόμενοι τις θέσεις τους, να μπουν στη φυλακή. Όλοι όσοι καταχράστηκαν το δημόσιο χρήμα, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο.

Αλλά δεν υπάρχει αρκετά μεγάλη φυλακή για όλους μας. Όλοι μέσα πρέπει να πάμε. Άλλος για μια μέρα, άλλος για μια ζωή, δεν έχει σημασία, αλλά όλοι χρωστάμε σ' αυτόν τον τόπο. Δεν μας χρωστάει. Και καθώς τα σκέφτομαι αυτά, συνειδητοποιώ: "karma is a bitch". Όλοι,

φυλακισμένοι είμαστε, σε αυτόν τον τόπο. Και γελάω, λυτρωτικά και απελπισμένα.

I don't tweet, I twat

2011-10-18T18:33:00.001-07:00

I never remember to update my twitter feed.

But if you are very curious,

you will find me here

@anastasia_57001

created by Novelty Mugs

Οι συμβάσεις εργασίας και το τέλος του Κόσμου

2011-10-09T13:39:00.000-07:00

Οι ειδησεογραφικοί τίτλοι σήμερα μας προειδοποιούν για ακόμη ένα κακό....

" Έρχονται μονοήμερες συμβάσεις εργασίας "

Σύμφωνα με το news247.gr, "συμβάσεις της μιας ημέρας με ελάχιστα μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα σκέφτεται η κυβέρνηση. Ισπανικό μοντέλο για να "αντιμετωπιστεί" η ανεργία. Το πρωί θα έχει κάποιος δουλειά και το βράδυ θα απολύεται."

Όπου να ναι, θα χουμε και συμβάσεις εργασίας με διάρκεια "όσο κρατάει ένα τσιγάρο". Θα βγαίνεις για νικοτινο-διάλειμμα, και στην επιστροφή θα σου λένε "λυπάμαι, απολυθήκατε ". Οι συμβάσεις θα κυκλοφορούν σε πακετο των 20. Για καθε μια κούτα, θα υπάρχει εκπτωση 50% στα αφεντικά, και θα παίρνουν και μισή κούτα δωρεάν.

Όταν συνειδητοποιησουν οι εργαζομενοι ποσο παράλογο είναι να δουλεύεις 8 ωρες, να κανεις διάλειμμα για 15 λεπτα, και να πληρώνεσαι για 15 λεπτα μονο (αυτά που λειπεις και άρα μπορούν να σε απολύσουν για χαρη τους) τοτε θα κοψουν ΟΛΟΙ το κάπνισμα. Κι έτσι η συνωμοσία του Παγκοσμιου Οργανισμού Υγείας, που θελει όλος ο κόσμος να έχει ροδαλά και υγιή πνευμόνια, θα αποκαλυφθεί σε ολο της το μεγαλειο.

Αφού λοιπόν όλοι θα έχουμε πνευμόνια ροδαλά και υγιή, θα μπορούμε να φωνάζουμε δυνατότερα στις συνελεύσεις του δρόμου και στις πλατείες.

Για τσιγάρο, κανείς;

Οι πολιτικοί θα ανησυχήσουν γιατί είμαστε τόσο υγιείς και θα συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει να καταστήσουν υποχρεωτικό το κάπνισμα.

Μαζί τους θα συνταχθεί και η Wall Street, περιμένοντας πως και πως να περάσει ο νόμος για να ανεβούν οι μετοχές των καπνοβιομηχανιών και να βγάλουν κανένα φράγκο.

Η Ναόμι Κλάιν θα βγάλει λόγο σε όσους κάνουν κατάληψη της Wall Street, και θα πει ότι άλλαξε γνώμη, και ότι αγαπά τους πάντες ...εκτός από εκείνους που καπνίζουν.

Μέσα στους κόλπους των καταληψειών θα υπάρχουν σίγουρα και μερικοί Ελληνοαμερικανοί, οι οποίοι δεν γνωρίζουν το Shock Doctrine της Κλάιν και ο μόνος νόμος που ξέρουν είναι ο Κλάιν Μάιν (ον δε λάιν).

Θα κάνουν μια φράξια που θα υποστηρίζει ότι μπορεί και το κάπνισμα να είναι επανάσταση, και για να το αποδείξουν θα καθίσουν έξω από τον Λευκό Οίκο και θα καπνίζουν μέχρι αυτός

να μαυρίσει.

Το φάντασμα του Μπομπ Μάρλει θα χαρεί πολύ με αυτή την τροπή και θα τους στείλει για συμπαράσταση μια ορδή από φαντάσματα ρασταφάρι που καπνίζουν μαύρο μέρα-νύχτα.

Τα φαντάσματα, όπως στον 'Αρχοντα των Δαχτυλιδιών, θα είναι το τελικό χτύπημα: Ο Λευκός Οίκος θα μαυρίσει και θα μεταλλαχθεί σε πύργο της Μόρντορ. Το Καπιτώλιο θα αρχίζει να τρίζει και θα διαλυθεί στο πρωινό αεράκι. Τότε όλοι θα καταλάβουν ποιος

είναι ο πραγματικός εχθρός (ο Καπιτωλισμός) και θα έρθει το τέλος του Κόσμου (με την Αριστοτελική έννοια).

Επιτέλους, όταν έρθει αυτή η συντέλεια, όλος ο Κόσμος θα σταματήσει να τρέχει απο δω και απο κει, να αγχώνεται και να προσπαθεί να φτιάξει τον κόσμο καλύτερο απ' ό,τι είναι. Κι

έτσι θα ζήσουμε όλοι εμείς καλά, κι ακόμα καλύτερα...

(Αφιερωμένο στον Πιτσιρίκο)

The Girl with the Dragon Tattoo #2 Trailer

2011-09-23T07:38:00.000-07:00

David Fincher's "The girl with the dragon tattoo" remake still looks promising.

Can't say that I am happy with the way he styled Rooney Mara, though. We will see.

In Theaters, December 21, 2011, in United States, Canada and the UK.

The date for Greece has not been released yet.

Unforgettable Couples

2011-08-06T14:42:00.000-07:00

Aξέχαστα ζευγάρια

Σε τηλεόραση και κινηματογράφο

Η θερμοκρασία δείχνει 30 βαθμούς, περιμένω την αρχή της 2ης σαιζόν του Real L Word, και το μόνο που θέλω απ' τη ζωή μου είναι περισσότερο παγωτό. Το καλοκαίρι έχει ξεκινήσει! Κι επειδή όταν αλλάζουν οι εποχές με πιάνει μια μανία να φτιάχνω λίστες όπως ο John Cusack στο High Fidelity (2000) ιδού τα top 5 μου για τα λεσβιακά ζευγάρια που αγαπήσα, στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Συμφωνείς ή διαφωνείς; Όπως και να 'χει, στείλε την άποψή σου στο email: art.em.is.free@gmail.com

1. Skins UK (2007-2011), Lily Loveless (Naomi) & Cathryn Prescott (Emily)

2. The L Word (2004-2009), Erin Daniels (Dana) & Leisha Hailey (Alice)

3. Glee (2009-2011), Naya Rivera (Santana) & Heather Morris (Brittany)

4. The Real L Word (2010-2011), Whitney Mixter and Sara Bettencourt

5. Queer as Folk US (2000-2005), Thea Gill (Lindsay) & Michelle Clunie (Melany)

Η σειρά Skins (στη Βρετανική της έκδοση) μας χάρισε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα νεαρά ομοφυλόφιλα ζευγάρια επί της οθόνης. Γιατί Skins UK και όχι, π.χ. Grey's Anatomy; Γιατί η σχέση της Νaomi και της Emily έχει περισσότερο βάθος από τον ανόητο ανταγωνισμό της Arizona και του Mark για την “πατρότητα” του μωρού της Callie, κι επειδή, όσο κι αν αγαπάμε Callie, η Arizona είναι εντελώς κρυόκωλη. Όλοι πέραν του Ατλαντικού διαφωνούν μαζί μου και λατρεύουν την Arizona. Απορώ με τι ενθουσιάζεται το αμερικανικό κοινό! Τι της βρίσκουν; Naomily forever!

Κι επειδή θα ήταν πολύ άδικο να μην αναφερθούμε στις ανταγωνίστριες των Naomi & Emily, ορίστε μια λίστα με τα καλύτερα gay έφηβα ζευγάρια επί της τηλεοπτικής οθόνης: α. Jessie and Katie, (Evan Rachel Wood and Mischa Barton) “Once and Again”, 2002, β. Alex and Marissa (Olivia Wilde and Mischa Barton), “The O.C.”, 2005, γ. Paige and Alex (Lauren Collins and Deanna Casaluce), “Degrassi: The Next Generation”, 2005, δ. Spencer and Ashley, (Gabrielle Christian and Mandy Musgrave), “South of Nowhere”, 2005, ε. Kim and Sugar (Olivia Hallinan and Lenora Crichlow), “Sugar Rush”, 2005.

Όλοι στεναχωρήθηκαν όταν πέθανε η Dana. Και κανείς δεν αγάπησε την Dana όσο η Alice. Με εξαίρεση, ίσως, την Lara... Η σχέση της Dana και της Alice είναι αξιομνημόνευτη, όχι μόνο για το πόσο πειστική ήταν η αλλαγή τους από φίλες σε ζευγάρι, αλλά και για την διάλυση που βάρεσε η Alice όταν η Dana την άφησε για τα μάτια της Lara. Γιατί προτιμώ Dana & Alice αντί για Bette & Tina, ή κάποιο άλλο ζευγάρι της σειράς; Γιατί ήταν ένα σπάνιο ζευγάρι, με αίσθηση του χιούμορ, σε αντίθεση με όλες τις άλλες drama queens που πάντα έπαιρναν τον εαυτό τους και τη σχέση τους πολύ στα σοβαρά. Η μόνη υποψηφιότητα που θα μπορούσε να με πείσει για το βραβείο της δεύτερης θέσης είναι εκείνη της Katherine Moennig (Shane) με την Sarah Shahi (Carmen), λόγω hotness (φυσικά!) αλλά και για την φιλότιμη προσπάθεια που έκανε η πρώτη να μείνει πιστή στη δεύτερη, έστω κι αν δεν τα κατάφερε τελικά!
Μπορεί η δεύτερη σαιζόν του Glee να μην χάρισε το βραβείο των Nationals στις New Directions, αυτό που χάρισε όμως στο κοινό είναι μια ζουμερή subplot: εκείνη του πάθους που σιγοβράζει μεταξύ των Santana και Brittany. Καιρός ήταν, όσο κι αν συμπαθούμε τον Kurt, να δούμε και μια εκπροσώπηση gay κοριτσιών. Και μπορεί η Santana να μην είχε το θάρρος να βγει να το παραδεχτεί δημοσίως σε ένα ακόμη επεισόδιο του “Fondue for Two” (η web series της οποίας host είναι η Brittany), όπως η ίδια η Brittany της ζήτησε, αλλά τουλάχιστον τώρα έχουμε κάτι να περιμένουμε με αγωνία μέχρι να ξεκινήσει η 3η σαιζόν και να μας λύσει όλες τις απορίες: και βασικά, πως γίνεται η Brittany ναι είναι τόσο καμμένη (ορισμός της ξανθιάς) όταν σκέφτεται με το μυαλό της, και πως γίνεται να είναι τόσο έξυπνη (ακόμα και η Santana το παρατήρησε) όταν σκέφτεται με την καρδιά της. Ορίστε άλλη μια απόδειξη! Η καρδιά δεν κάνει λάθος ποτεεέ!!! Woohoo!!!
Αν και η περίπτωση αυτή αφορά ένα πραγματικό και εν ζωή ζευγάρι (και όχι fictional όπως όλα τα άλλα στις λίστες μου), δεν γινόταν να μην συμπεριλάβω τις Sara &Whitney στο top 5. Αφενός μεν, γιατί πρόκειται για το γέλιο της αρκούδας, όταν φεύγει η Sara για το San Francisco και η Whitney στρίβει επιτόπου το τιμόνι στο αεροδρόμιο του L.A., και πάει να παραλάβει την Tor η οποία σκάει μύτη με άψογο συγχρονισμό. Αφετέρου, γιατί η Sara μοιάζει να είναι η μόνη που θα μπορούσε να βάλει τα δυο πόδια της Whitney σε ένα παπούτσι. Κι αν η Romi ήταν εκείνη που σήκωσε το “βάρος” της πιο shocking, αποκαλυπτικής σκηνής sex που έχει δείξει ποτέ η reality tv για λεσβίες (με πραγματικό strap-on sex), η Sara είναι εκείνη που δείχνει να έχει τις περισσότερες πιθανότητες να κάνει την 2η σαιζόν ακόμη πιο ενδιαφέρουσα σε ό,τι αφορά την “αδέσμευτη” Whitney... Δεν είναι τυχαίο, ότι η Whit είναι η μόνη βασική πρωταγωνίστρια που “επέζησε” και πέρασε και στη δεύτερη σαιζόν. Πολύς κόσμος μισεί, αγνοεί ή απλά δεν δίνει δεκάρα για το Real L word. O υπόλοιπος, απλά είναι fan της Whitney!
Πολύ πριν το “L Word”, και το “Kids are Alright” υπήρξε το Queer as Folk. Κι αν πολλοί διαφωνούν με την αμερικάνικη έκδοσή του, τουλάχιστον ένα από τα πράγματα που πρέπει να της αναγνωρίσουμε είναι ότι μας χάρισε ένα ζευγάρι στα στάνταρ της Bette & Tina, πολύ πριν οι δυο τους αρχίσουν να ψάχνουν για δωρητή σπέρματος στο πρώτο επεισόδιο του L Word: οι Melany και Lindsay, μεγαλώνουν παιδιά μαζί, πειραματίζονται αφήνοντας μια φίλη να γίνει για λίγο η τρίτη γωνία στην σχέση τους, χωρίζουν και τα ξαναβρίσκουν, ακόμη κι αν τύχει να μπει ένας άντρας ανάμεσά τους. Η σκηνή, μάλιστα, όπου ξανασμίγουν βίαια αδειάζοντας το τραπέζι του σαλονίου, στην τελευταία σαιζόν, είναι από τις πιο hot λεσβιακές σκηνές που έχω δει ποτέ στην οθόνη.

FILM

1. Mulholland Dr. (2001), Naomi Watts (Betty/Diane) & Laura Harring (Rita)

2. Imagine me and You (2005), Lena Headey (Luce) & Piper Perabo (Rachel)

Lost and Delirious (2001), Piper Perabo (Pauline) & Jessica Paré (Victoria)

4. Go Fish (1994), Guinevere Turner (Max) & V.S. Brodie (Ely)

5. High Art (1998), Radha Mitchell (Syd) & Ally Sheedy (Lucy)

Βαριά, μπερδεμένη και διφορούμενη, για το ευρύ κοινό, η ταινία του David Lynch, είναι ωστόσο περίεργα ξεκάθαρη για τους fan του σκηνοθέτη. Το Mulholland Drive άφησε εποχή για τον υπνωτιστικό του ρυθμό, την τραγική μουσική του επένδυση, και το συναίσθημα που βρίσκεται στην καρδιά της ταινίας, αυτό του ανικανοποίητου έρωτα. Όσο δαιδαλώδες κι αν φαίνεται αρχικά, και όσες θεωρίες και αν έχει προκαλέσει, το φιλμ είναι τελικά εξαιρετικά απλό. Ποιος δεν έχει θρηνήσει έναν χαμένο έρωτα, και ποιος δεν έχει ονειρευτεί μια διαφορετική πραγματικότητα απ' αυτή που αναγκάστηκε να βιώσει; Η πραγματικότητα, το δεύτερο μέρος της ταινίας, έρχεται να συντρίψει το όνειρο του πρώτου μέρους. Δεν υπάρχει θεατής, που αντιλήφθηκε το τρικ του Lynch με το μπλε χρώμα, και το κλειδί του μυστηρίου, που να μην ευχήθηκε το όνειρο να υπερίσχυε. Η σκηνή του θεάτρου, στην οποία οι δυο γυναίκες αγκαλιάζονται φοβισμένες κάτω από το βάρος του φόβου της αποκάλυψης μιας συντριπτικής αλήθειας, είναι μια από τις σκηνές για τις ο οποίες ο Lynch θα μείνει στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου.
Η πιο feel-good ταινία με λεσβιακό ζευγάρι επί της οθόνης, το happy end που το λεσβιακό κοινό περίμενε για δεκαετίες και ποτέ δεν ερχόταν, η ταινία που βρίσκεται σταθερά στις πρώτες θέσεις προτίμησης των λεσβιών σε όλο τον κόσμο... Τι άλλο να πούμε; Αγαπήσαμε την Luce και την Rachel όσο κανένα άλλο fictional ζευγάρι. Κι αν η ταινία προερχόταν περισσότερο από την ανάγκη να ειπωθεί επιτέλους αυτή η ιστορία, και λιγότερο από την ανάγκη να δοθεί μια στροφή στην πλοκή μιας mainstream ρομαντικής κομεντί ώστε να γίνει πιο ενδιαφέρουσα (ο ρόλος της Luce στο αρχικό σεναρίο προοριζόταν για έναν άντρα)... Θα την ψήφιζα για νούμερο ένα.
...Και η Piper Perabo έχει καταφέρει να μπει δυο φορές στη λίστα μου. Δεν είναι ότι της έχω κάποια ιδιαίτερη αδυναμία, όσο ότι εδώ ο ρόλος της Pauline είναι από τους πιο ενδιαφέροντες που έχω δει, σε ό,τι αφορά την ψυχολογία μιας gay εφήβου: μου αρέσει που η Pauline δεν το βάζει κάτω, που κηρύττει πόλεμο στην υποκρισία, που ζώνεται τα μαχαίρια και γυμνάζει το γεράκι. Μεταμορφώνεται σε κυνηγό και είναι διατεθειμένη να πολεμήσει για την σχέση της με την Victoria και μπράβο της. Κρίμα που η συμμαθήτριά της προτιμά να κρυφτεί για να ικανοποιήσει τους γονείς της, αντί να κάνει την προσωπική της επανάσταση -κάτι που οδηγεί την Pauline σε απελπισία και τελικά στην αυτοκτονία.
Προσωπικά θεωρώ ότι αυτή η ταινία κρατά ακόμη τη γοητεία της. Μου αρέσει το ξεκάθαρο ασπρόμαυρό feeling, η αμεσότητα των χαρακτήρων, η ματιά σε μια υπαρκτή πραγματικότητα της gay κοινότητας στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του '90. Και κυρίως μ' αρέσει που η Guinevere Turner (Max) αντιλαμβάνεται ότι η ιδανική της σύντροφος είνα αποκύημα της φαντασίας της, και ότι αν προσγειωθεί στην πραγματικότητα μπορεί να είναι πολύ ευτυχισμένη με την Ely (την οποία υποδύεται η V.S. Brodie). Αρκεί μόνο να κοιτάξει πέρα από τους δίπατους φακούς της Ely και λίγο πιο έξω από τις δικές της ψευδαισθήσεις. Και η Ely από την πλευρά της έχει κανά-δυο πραγματάκια να συνειδητοποιήσει, ότι το μόνο που η εξ αποστάσεως σχέση της καταφέρνει να γεμίσει είναι τον λογαριασμό του τηλεφώνου, κι ότι είναι καιρός να ξεφορτωθεί όλο τον θύσανο των μαλλιών της που την κάνουν να μοιάζει με κοριτσάκι του κατηχητικού. Η μεταμόρφωση της ασχημούλας Ely σε butch γκόμενα είναι από τις αγαπημένες μου σκηνές στην ταινία αυτή.
Φευγάτη, ρευστή, κάποιες φορές, απροσδιόριστη, η ταινία της Cholodenko είναι γοητευτική γιατί παίζει περισσότερο με τα βλέμματα παρά με τις λέξεις. Η Lucy κερδίζει την Syd νωχελικά, έτσι όπως ο ρυθμός της ταινίας ξεδιπλώνεται. Στο βάθος υπάρχει, αναπάντητο, το ερώτημα για το μυστήριο της τέχνης, και εν τέλει, το μυστήριο της ίδιας της ζωής. Προσφέρει μια διαδρομή στον κόσμο των ναρκωτικών και της σεξουαλικής αφύπνισης, στηλιτεύει την φιλοδοξία που κρύβεται πίσω από μια σταδιοδρομία και αποκαλύπτει την απογοήτευση που ακολουθεί την μεγάλη επιτυχία. Και είναι άψογη, επειδή υπονοεί μόνο αυτά τα πράγματα και δεν προσφέρει οποιαδήποτε συμπεράσματα. Για όσους γνωρίζουν, ή αποτελούν μέρος της «καλλιτεχνικής σκηνής», και έχουν ζήσει την εξάρτηση από τη χρήση των ναρκωτικών, που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της, θα εκτιμήσουν τις πολυάριθμες σεκάνς, σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού, που γεμίζουν το σαλόνι της Lucy με ανθρώπους και ανάσες.

To παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Screw στο τεύχος Ιουλίου - Αυγούστου 2011

Queer Spawn

2011-07-05T16:25:00.001-07:00

ANNA BOLUDA

«Queer Spawn»:

Γόνοι «Περίεργων» Οικογενειών

Η Anna Boluda, βραβευμένη σκηνοθέτης στο «12^ο Πολιστιτικό Πανόραμα Θεσσαλονίκης για την Ομοφυλοφιλία/Διαφυλικότητα» το 2010, ήταν φέτος καλεσμένη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου κατά τη διάρκεια του 13^ου Πανοράματος προκειμένου να συζητήσει τις βραβευμένες ταινίες τις με τους θεατές. Βρήκαμε λοιπόν την ευκαιρία να μας μιλήσει για τα δυο εξαιρετικά ντοκυμαντέρ της με θέμα τις ΛΟΑΤ οικογένειες, τα “Queer Spawn” και “Homo Baby Boom” που εξετάζουν το φαινόμενο της ύπαρξης των ομοφυλόφιλων οικογενειών στις ΗΠΑ και την Ισπανία, αντίστοιχα। Πολυβραβευμένα και τα δύο ντοκυμαντέρ (9 βραβεία για το πρώτο και 5 για το δεύτερο!) έχουν παιχθεί σε δεκάδες φεστιβάλ παγκοσμίως και έχουν προβληθεί στην Ισπανική τηλεόραση στις ΗΠΑ και στη Γαλλία.

Η σκηνοθέτης, Anna Boluda

Αναστασία: Ας ξεκινήσουμε με μια ερώτηση που αφορά την ομοφοβία. Από προσωπική εμπειρία, υπάρχουν δύο είδη ομοφοβίας. Το πρώτο έρχεται έξω από την ΛΟΑΤ κοινότητα, και βασίζεται στην άγνοια. Και το δεύτερο, έρχεται μέσα από την ίδια την κοινότητα, και προέρχεται είτε από τις διαφορές που έχουν οι ομάδες μεταξύ τους είτε από την έλλειψη αποδοχής του ίδιου του εαυτού μας. Πως το βλέπετε αυτό το θέμα;

Anna: Πιστεύω πως όλη η ομοφοβία προέρχεται από την άγνοια. Αυτή που προέρχεται έξω από την κοινότητα, σίγουρα. Και αυτή πιστεύω ότι είναι μια μίξη άγνοιας και φόβου. Φόβος για το διαφορετικό και φόβος ενάντια στα πράγματα που αλλάζουν τον κόσμο. Προσωπικά, και ίσως αυτό να συμβαίνει γιατί είμαι τυχερή, βρίσκω ότι υπάρχει όλο και περισσότερο άνοιγμα και αποδοχή μέσα στην κοινότητα, χρόνο με το χρόνο. Καθώς γινόμαστε όλο και πιο ανοιχτοί, όλο και πιο άνετοι με τον εαυτό μας, και συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί διαφορετικοί τρόποι να ζήσουμε, όσο και οι άνθρωποι.

Αναστασία: ένα από τα πράγματα που καταγράψατε στο ντοκυμαντέρ σας "Queer Spawn" ήταν το event "Family Week" που συμβαίνει στις ΗΠΑ, και διοργανώνεται από το COLAGE και το Family Equality Council. Φέτος αυτό το event βρίσκεται στον 16ο του έτος! Πόσο σημαντικές πιστεύετε ότι είναι αυτές οι πρωτοβουλίες, για την καταπολέμηση της ομοφοβίας, εντός και εκτός της κοινότητας;

Anna: Το COLAGE είναι ένας υπέροχος οργανισμός, τον οποίο ξεκίνησαν τα παιδιά των ΛΟΑΤ οικογενειών και έκαναν δραστικά βήματα για την διοργάνωση αυτών των events. Αυτό ξεκίνησε ως μεμονωμένο event, αλλά τώρα έχει εξαπλωθεί σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ. Επίσης στην Ισπανία υπάρχει κάτι ανάλογο, η συνάντηση οικογενειών για ένα-δυο σαββατοκύριακα, σε διαφορετικά μέρη της Ευρώπης. Πιστεύω οτι είναι ένας εξαιρετικός τρόπος self-empowerment, και για τους γονείς και για τα παιδιά. Δεν αφορά τόσο την καταπολέμηση της ομοφοβίας σε αυτές τις συναντήσεις, είναι ότι εκεί θα βρουν ανθρώπους που είναι όμοιοι με αυτούς. Μαθαίνουν πως να μιλούν για την ζωή τους στους γείτονες και στους φίλους τους και μέχρι ποιο σημείο χρειάζεται να εξηγήσουν πράγματα σε αυτούς. Και συνειδητοποιούν, εκτός των άλλων, ότι υπάρχουν άνθρωποι που ποτέ δεν θα δεχθούν αυτή τη διαφορετικότητα (π.χ. άτομα που είναι υπερβολικά θρησκευόμενα), και ότι δεν χρειάζεται να τους πολεμούν για πάντα. Παίρνουν την απόφαση να ζήσουν την ζωή τους, και να τους αφήσουν κι εκείνους να ζήσουν τη ζωή τους, όπως θέλουν, χωρίς να ενοχλούνται πλέον. Δημιουργείται, αν θέλεις, αυτή η συνείδηση της κοινότητας, ότι κανείς δεν είναι μόνος, και ότι αν βρεθεί, για παράδειγμα, σε ένα ομοφοβικό περιβάλλον, υπάρχουν άλλοι σαν κι αυτόν που το χουν ζήσει και μπορούν να τον βοηθήσουν- μπορεί να ρωτήσει κανείς "έχω αυτό το πρόβλημα -τι θα έκανες εσύ στη θέση μου;". Η δημιουργία αυτού του δικτύου είναι πολύ σημαντική γι' αυτές τις οικογένειες. Όταν κάνεις παιδιά, βλέπεις, δεν είναι δυνατόν να ζήσεις "μέσα στην ντουλάπα". Άπαξ και κάνεις οικογένεια, είναι αδύνατον να κρατήσεις κρυφό το ποιος είσαι. Αλλά πολλές από αυτές τις οικογένειες είναι απομονωμένες. Δεν βρίσκονται σε ένα περιβάλλον που υπάρχουν παρόμοιες οικογένειες γύρω τους.

Αναστασία: πως προέκυψε η ιδέα να κάνετε αυτό το ντοκυμαντέρ;

Anna: το 2005 ήμουν στη Νέα Υόρκη, και σπούδαζα με υποτροφία για το Μάστερ μου. Την περίοδο εκείνη έπρεπε να διαλέξω ένα θέμα για να ετοιμάσω ένα ντοκυμαντέρ για την πτυχιακή μου. Συνέπιπτε, την ίδια περίοδο, να συζητάται ο νόμος για τις ΛΟΑΤ οικογένειες στην Ισπανία. Παρακολουθούσα το θέμα, και είδα ότι μιλούσαν όλοι, από τους πολιτικούς μέχρι την Εκκλησία, για αυτό, αλλά κανείς δεν ρωτούσε τις ίδιες οικογένειες, για το τι είχαν να πουν. Μιλούσαν για αυτές τις οικογένειες λες και δεν υπήρχαν. Λες και θα άρχιζαν να υπάρχουν μόλις δημιουργούνταν ο νόμος. Η πραγματικότητα ήταν τελείως διαφορετική. Οι οικογένειες αυτές υπήρχαν ήδη. Τα παιδιά ήταν είτε από υιοθεσία, είτε από προηγούμενη ετερόφυλη σχέση, ή από εξωσωματική (η οποία είναι εύκολα προσβάσιμη σε όλες τις γυναίκες στην Ισπανία). Κι έτσι αποφάσισα να ψάξω και να βρω αυτές τις οικογένειες και να τους δώσω ένα βήμα για να μιλήσουν. Κι ύστερα, όταν επέστρεψα στην Ισπανία, έκανα κάτι παρόμοιο και εκεί.

Αναστασία: γιατί επιλέξατε τον τίτλο "Queer Spawn" (σημ.: παράξενος γόνος);

Anna: ναι, το σλόγκαν ήταν πάνω στα t-shirt που φορούσαν τα παιδιά κατά την διάρκεια της Family Week- αυτά τα t-shirt ήταν κάτι που τα ίδια τα παιδιά σκέφθηκαν να φτιάξουν. Μου άρεσε και ρώτησα τα παιδιά αν μπορώ να το χρησιμοποιήσω, γιατί ήταν ένας όρος που τα ίδια τα παιδιά χρησιμοποιούσαν για να μιλήσουν για τον εαυτό τους.

Αναστασία: βλέπετε διαφορές, σχετικά με το πως ήταν τα πράγματα για τις ΛΟΑΤ οικογένειες, πριν και μετά την επικύρωση του νόμου;

Anna: πριν την ύπαρξη του νόμου, οι οικογένειες φοβούνταν πάρα πολύ. Μια φίλη μου έλεγε ότι: "κάθε φορά που παίρνω το αυτοκίνητο κάνω το σταυρό μου, να μην πάθω κανένα ατύχημα, γιατί αν πεθάνω τα παιδιά μου δεν θα έχουν κανέναν γονιό, θα χάσουν και τους δυο γονείς". Μετά την ύπαρξη του νόμου, οι οικογένειες νιώθουν ασφαλείς! Νιώθουν ότι κανείς δεν μπορεί να τις καταστρέψει, κάτι που ήταν ο βασικός τους φόβος. Κοινωνικά, επίσης έχει κάνει μεγάλο καλό. Γιατί πλέον οι οικογένειες αυτές αντιμετωπίζονται ανοιχτά στην κοινωνία, στο σχολείο, στην τηλεόραση, παντού μιλάνε γι' αυτές. Οπότε όσο περισσότερο μιλούν γι' αυτές τόσο περισσότερο οι άνθρωποι είναι πιο ανοιχτοί, φοβούνται λιγότερο και μαθαίνουν να αποδέχονται το διαφορετικό. Διαφορές υπάρχουν ανάμεσα στις μεγάλες πόλεις και στην επαρχία. Επίσης υπάρχουν διαφορές μεταξύ της Καταλονίας (Βαρκελώνη κλπ) και της υπόλοιπης Ισπανίας (με εξαίρεση τη Μαδρίτη). Η Καταλονία είναι πιο προοδευτική. Η υπόλοιπη Ισπανία δεν είναι τόσο, και ιδιαίτερα στο Νότο, εκεί που υπάρχει πολύ ισχυρή Καθολική παράδοση. Δημογραφικά, βλέπω να υπάρχει το εξής περίεργο, στις μεγάλες πόλεις είναι τα πράγματα καλά για τις ΛΟΑΤ οικογένεις, λόγω της ανωνυμίας. Αλλά επίσης στις πολύ μικρές πόλεις τα πράγματα είναι πάρα πολύ καλά. Ακόμη και οι πιο θρησκευόμενοι και συντηρητικοί άνθρωποι έχουν την αντιμετώπιση του τύπου "εντάξει, δεν μου αρέσουν οι γκέι, αλλά εσύ είσαι πολύ καλός, είσαι γείτονάς μου, και εσένα σε ξέρω". Είναι στις μέσου μεγέθους επαρχιακές πόλεις όπου τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Γενικότερα, μπορώ να πω ότι ο νέος νόμος έχει δώσει στους γκέι την αίσθηση ότι είναι και αυτοί όπως όλος ο κόσμος, ότι δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Αναστασία: βρίσκετε ότι υπάρχουν διαφορές μεταξύ των ΗΠΑ και της Ισπανίας;

Anna: δεν μπορώ να τις συγκρίνω. Αυτό που παρατήρησα όμως ήταν ότι, για παράδειγμα, το αγόρι από το Μανχάταν, ήταν το πιο δύσκολο παιδί απ΄ όλα όσα πήρα συνέντευξη. Δεν μου μιλούσε, γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει ποιος είναι αυτός ο τόσο ιδιαίτερος λόγος για τον οποίο ήθελα να κάνω ένα ντοκυμαντέρ για το γεγονός ότι έχει δυο πατεράδες! Γι' αυτόν ήταν τόσο συνηθισμένο, τόσο νορμάλ, που πίστευε ότι εγώ είμαι η τρελή που κάθομαι και ασχολούμαι με αυτό το θέμα. Έλεγε "ναι, έχω δυο μπαμπάδες; Και;;;". Δεν μπορούσε να απαντήσει στις ερωτήσεις μου, του φαινόντουσαν περίεργες. Η άλλη οικογένεια ήταν από το Τέξας. Η κόρη τους αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα στο σχολείο λόγω του bullying. Επίσης, οι γονείς των άλλων παιδιών τα απέτρεπαν από το να κάνουν παρέα μαζί της, επειδή δεν τους άρεσε η οικογένειά της. Αυτό που με σόκαρε, ήταν ότι πίστευα πως οι ΗΠΑ ήταν η χώρα της ελευθερίας, κι όταν πήγα εκεί είδα ότι οι άνθρωποι είναι τόσο συντηρητικοί, ενώ η Ισπανία, μια Καθολική χώρα, που πέρασε από τον φασισμό για να φτάσει στη Δημοκρατία, ξαφνικά έκανε νόμους για τις ΛΟΑΤ οικογένειες μέσα σε 40 χρόνια! Επίσης με σοκάρει η διαφορά που υπάρχει μεταξύ της Ισπανίας και των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών. Χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία, που ήταν πάντα τόσο μπροστά στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και δεν έχουν γάμους για ομοφυλόφιλους! Στη Γαλλία δεν υπάρχει ούτε η εξωσωματική! Πολλές γυναίκες από εκεί και από την Ιταλία, αναγκάζονται να έρχονται στην Ισπανία για να κάνουν εξωσωματική γονιμοποίηση. Αυτό νομίζω ότι είναι το πιο σοκαριστικό, ότι Ευρωπαϊκές χώρες που ήταν τόσο προοδευτικές τώρα γίνονται τόσο συντηρητικές. Βέβαια, στην Ισπανία αυτό είναι κάτι που πρέπει να διαφυλάξουμε. Δεν ξέρουμε αν θα ισχύει ο νόμος υπέρ των ΛΟΑΤ για πάντα. Κυρίως τώρα που η συντηρητική παράταξη απειλεί να αλλάξει πάλι το νόμο, θεωρώντας για δεδομένο ότι θα κερδίσει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση λόγω της οικονομικής κρίσης.

Αναστασία: σχετικά με τους ρόλους του πατέρα και της μητέρας στην οικογένεια, η πιο συνηθισμένη απορία των ετεροφυλόφιλων, είναι "ποιος κάνει την μαμά και ποιος κάνει τον μπαμπά" μέσα στην ΛΟΑΤ οικογένεια. Από δική μου εμπειρία, έχω δει ότι οι ΛΟΑΤ γονείς απλά συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο χωρίς να κολλάνε σε αυστηρούς διαχωριστικούς ρόλους.

Anna: ναι, στις ΛΟΑΤ οικογένειες υπάρχει αυτή η ελευθερία, του να κάνεις αυτό που σου άρέσει και το οποίο αγαπάς, είτε είναι το μαγείρεμα είτε είναι το πλύσιμο, αντί να κάνεις κάτι επειδή είσαι υποχρεωμένος να το κάνεις από κάποιον ρόλο. Μοιράζονται τα πάντα, δεν έχουν αυτά τα ισχυρά συναισθήματα, ότι η ποδιά είναι για τη μαμά, και το κατσαβίδι για τον μπαμπά. Όλοι πρέπει να κάνουν τα πάντα. Δεν υπάρχουν αυτοί οι δυο διαφορετικοί κόσμοι, ο γυναικείος και ο αντρικός, όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε.

Αναστασία: Το δεύτερο ντοκυμαντέρ σας, το κάνατε σε συνεργασία με την Lesbian and Gay Family Association. Πως δούλεψε αυτή η συνεργασία;

Anna: Το πρώτο μου ντοκυμαντέρ το είχα κάνει στις ΗΠΑ χωρίς χρηματοδότηση, ήταν το τελικό μου πρότζεκτ για τις σπουδές μου. Όταν γύρισα στην Ισπανία έψαχνα για χρηματοδότηση, για ένα παρόμοιο πρότζεκτ, κι έτυχε και οι δυο να θέλουμε να κάνουμε κάτι σχετικό. Έτσι ενώσαμε τις δυνάμεις μας και το κάναμε μαζί. Πρέπει να πω ότι είναι γενικά πολύ δύσκολο να βρεις χρηματοδότηση για ντοκυμαντέρ στην Ισπανία- και για τον κινηματογράφο ισχύει το ίδιο. Όσο πιο "δύσκολο" είναι το θέμα για ένα ντοκυμαντέρ, τόσο πιο δύσκολη και η χρηματοδότησή του. Όμως αυτη η Οργάνωση μπορούσε να διαθέσει μερικά χρήματα, και μου παρείχαν την υποστήριξη αυτή, αλλά δεν μου επέβαλαν κανέναν όρο για το πως θα κάνω την ταινία. Μου δώσανε πλήρη ελευθερία, να διαλέξω τις οικογένειες, να διαλέξω ποια θέματα θα διαπραγματευτώ, τα πάντα.

Αναστασία: υπάρχει μια μικρότερης διάρκειας, ενιάλεπτη έκδοση του ντοκυμαντέρ σας «Homo Baby Boom» και αποτελεί υλικό για επιμόρφωση για τα σχολεία. Έχει ξεκινήσει αυτό το πρόγραμμα επιμόρφωσης;

Anna: αυτή η έκδοση είναι για παιδιά Δημοτικού. Αφήνει απ' έξω το νομικό μέρος και επικεντρώνεται στο πως τα παιδιά των ΛΟΑΤ οικογενειών μπορεί να έχουν δυο μητέρες ή δυο πατέρες. Απαντά σε πρακτικές ερωτήσεις, τύπου "αν έχεις δυο μητέρες ή δυο πατέρες, πως τους αποκαλείς, ώστε να μην μπερδεύεσαι;". Αυτές οι λεπτομέρειες κάνουν τα παιδιά να συνειδητοποιούν τι σημαίνει το να έχει κανείς δυο μαμάδες ή δυο μπαμπάδες. Επίσης, το DVD έχει έναν Εκπαιδευτικό Οδηγό. Έτσι ώστε οι δάσκαλοι να είναι προετοιμασμένοι για το τι να πουν στα παιδιά πριν και μετά την προβολή, ανάλογα με την ηλικία των μαθητών. Το πρόγραμμα αυτό έχει ξεκινήσει σε μερικά σχολεία στην Καταλονία, και η Ένωση έχει προνοήσει έτσι ώστε να υπάρχει ένα αντίγραφο από αυτό το DVD σε κάθε δημόσια βιβλιοθήκη στην Καταλονία. Υπάρχει επομένως ως σχολική δραστηριότητα, ή ως δραστηριότητα μετά το σχολείο, αλλά βασικά εξαρτάται πάρα πολύ από τον δάσκαλο. Αυτός αποφασίζει αν θέλει να συμπεριλάβει αυτού του είδους το περιεχόμενο στο σχολικό του πρόγραμμα. Πιστεύω ότι είναι κάτι το οποίο θα έπρεπε να υπάρχει σε κάθε σχολείο, αν όχι το ίδιο, κάτι παραπλήσιο με αυτό, που να μιλάει για το πόσες διαφορετικού τύπου οικογένειες μπορεί να υπάρχουν.

Αναστασία: ποια ήταν η αντίδραση στο ντοκυμαντέρ; Πως το δέχθηκε ο κόσμος;

Anna: η αποδοχή ήταν εξαιρετική, είμαι πολύ ικανοποιημένη με αυτό, και από την πορεία τους στα φεστιβάλ, και από την τηλεοπτική τους προβολή। Για παράδειγμα μετά την προβολή τους στην Ισπανική τηλεόραση, έλαβα πάρα πολλά μηνύματα στο Facebook, που μου έστελναν ευχαριστίες για αυτό που έκανα. Είναι πολύ όμορφο να έχεις αυτή την αντίδραση, γιατί τα ντοκυμαντέρ αυτά δεν τα έκανα για να βγάλω λεφτά, αλλά γιατί ήθελα να μιλήσω για το θέμα. Οπότε η αποδοχή τους με χαροποίησε.

Αναστασία: ποιες είναι οι προσωπικές σας δυσκολίες, ή θρίαμβοι, που σχετίζονται με τη δουλειά σας;

Anna: η κυριότερη δυσκολία είναι η ανεύρεση πόρων. Δεν θέλω να εργαστώ για μια μεγάλη εταιρία, γιατί με αυτόν τον τρόπο χάνει κανείς την ελευθερία του. Σου λένε τι να κάνεις, και πως να χειριστείς ένα θέμα, και που να εστιάσεις. Προτιμώ να είμαι ανεξάρτητη. Από την άλλη, στην αγορά υπάρχει αυτή η κακή νοοτροπία του κόσμου που περιμένει να πάρει τα πάντα από το ίντερνετ, τζάμπα. Δεν γίνεται να λειτουργήσει κάτι έτσι, γιατί για να κάνεις ταινίες, χρειάζονται πάρα πολλα χρήματα. Σε αυτά τα ντοκυμαντέρ πραγματική πρόκληση ήταν το γεγονός ότι τα έκανα εξ ολοκλήρου μόνη μου. Από το να στείλω email και να ψάξω να βρω τις οικογένειες, τη σκηνοθεσία, και τις συνεντεύξεις, μέχρι το γύρισμα, το μοντάζ, και το dvd με τους υπότιτλους, τα πάντα τα έκανα μόνη μου. Αυτό από την μια ήταν εξαιρετικά κουραστικό, από την άλλη όμως, μου έδωσε τρομερή ικανοποίηση.

Αναστασία: Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που τελειώνει το ντοκυμαντέρ, “Queer Spawn”. Τονίζοντας ότι υπάρχει μόνο μια διαφορά μεταξύ των παιδιών που προέρχονται από ετερόφυλες οικογενειών και των παιδιών από ΛΟΑΤ οικογένειες: είναι πιο ανεκτικά.

Anna: Πράγματι. Υπάρχουν πάρα πολλοί οι οποίοι θέλουν να βρουν δικαιολογίες για να καταπιέσουν τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στην οικογενειακή ζωή και όχι μόνο. Όμως όλες οι μελέτες τους διαψεύδουν, και δείχνουν ότι τα παιδιά των ΛΟΑΤ οικογενειών δεν υστερούν σε τίποτα, από τα παιδιά των ετερόφυλων, συναισθηματικά, ψυχολογικά, και μορφωτικά. Επειδή όμως έχουν ζήσει τη διαφορετικότητα, είναι πιο ανοιχτά σε αυτή, σε όλα τα πεδία της ζωής.

Αναστασία: ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον;

Anna: έχω ένα-δυο πρότζεκτ κατά νου. Μένει να βρω τη χρηματοδότηση! Θα δούμε.

Αναστασία: Σας ευχαριστώ πολύ γι' αυτή τη συνέντευξη!

Anna: κι εγώ σ' ευχαριστώ!

INFO:

1.“Queerspawn” είναι ένας όρος που για πρώτη φορά χρησιμοποίησε ο Stefan Lynch, πρώτος πρόεδρος του COLAGE και απόγονος μιας λεσβίας μητέρας κι ενός gay πατέρα. Αργότερα τον όρο έκανε δημοφιλή η χρήση του από την Abigail Garner, κόρη δυο ομοφυλόφιλων αντρών, η οποία έγραψε το βιβλίο «Families Like Mine». http://familieslikemine.com

2. Τα ντοκυμαντέρ της Anna Boluda μπορείτε να τα παρακολουθήσετε δωρεάν στο Ίντερνετ, στα αγγλικά, στη διεύθυνση www.annaboluda.com

Η συνέντευξη έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό Screw στο τεύχος Ιουνίου 2011

The Grandmother's Gif of Disapproval (for the loveaffair between Greek Government and IMF)

2011-06-05T17:56:00.000-07:00

Create your own Yiayia Gif here:
http://gifsofdisapproval.com/index.html

Once upon a time in Paros...

2011-06-05T13:11:00.000-07:00

J.T. FORD
Μια φορά κι έναν καιρό, στην Πάρο…

Σας συστήνω την Johanna Tana Ford, νικήτρια του Prism Comics Annual Queer Press Grant 2010 για το πρώτο κόμικς της που ονομάζεται "Duck!". Η ποικιλομορφία της ως προσωπικότητα είναι εντυπωσιακή. Σπούδασε Φιλοσοφία και Καλές Τέχνες, ζωγραφίζει, παίζει πιάνο, και τρέχει σε αγώνες δρόμου. Δεν ξεχνάμε επίσης ότι γνωρίζει από air-brushing, καθώς εργάζεται σε γκαράζ επισκευής αυτοκινήτων, και μπορεί να σχεδιάσει φανταστικά πράγματα πάνω στο κράνος σας. Μέχρι στιγμής έχει την εμπειρία Comic Conventions σε Βοστώνη, Σικάγο (C2E2) και Σαν Φρανσίσκο («Alternative Press Expo») και δήλωσε ότι οι δημιουργικές της τάσεις φαίνεται να την πηγαίνουν προς κάθε είδους κατεύθυνση. Η Tana ολοκλήρωσε πρόσφατα το δεύτερο κόμικς της με τίτλο “That time I turned 30 in Greece”.

Αναστασία: Ήταν, μήπως, ένα όνειρό σου να επισκεφθείς την Ελλάδα, λόγω των σπουδών σου στη Φιλοσοφία;
Tana: Πέρασα τόσο πολύ χρόνο μελετώντας τα πάντα από τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη, που φυσικά το να έρθω στην Ελλάδα ήταν ένα όνειρο μου. Δεν είχα ιδέα ότι η Ακρόπολη θα ήταν τόσο ΤΕΡΑΣΤΙΑ όσο είναι στην πραγματικότητα. Ήταν εντυπωσιακή. Γύρισα σπίτι και η τετράχρονη ανιψιά μου με ρώτησε γιατί πήγα στον τόπο "όπου όλα τα κτίρια καταρρέουν". Μου φάνηκε πολύ χαριτωμένο αυτό το σχόλιο.

Αναστασία: (γέλια) Τα παιδιά είναι ανεκτίμητα. Έχεις κάποιον αγαπημένο Έλληνα φιλόσοφο;
Tana: Λάτρεψα τους γρίφους του Ζήνωνα. Και ορισμένα από τα επιχειρήματα του Πλάτωνα. Με διασκέδαζε ατέλειωτα ο τρόπος που ο Σωκράτης χρησιμοποιούσε την λογική για να κερδίσει τη νεολαία της γενιάς του και το πως πήγε ενάντια στα πρότυπα της εποχής. Νομίζω ότι είναι εκπληκτικό ότι ακόμα και τώρα, χιλιάδες χρόνια αργότερα, εξακολουθούμε να καθόμαστε στις τάξεις μας και να τεμαχίζουμε τις αρετές αυτών των πρωτότυπων επιχειρημάτων. Τι είναι τέχνη; Τι είναι ομορφιά; Τι είναι η αρετή; Είναι κάτι καλό εγγενώς ή είναι η αντίληψή μας γι’ αυτό που γέρνει την ζυγαριά προς τη μία ή την άλλη μεριά; Η πράξη της διερώτησης του κόσμου γύρω μου, ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης, ήταν το κύριο πράγμα που πήρα από όλα εκείνα τα μαθήματα.

Αναστασία: είσαι αρκετά τυχερή ώστε να συνεργάζεσαι με έναν από τους καλύτερούς σου φίλους σου, σε ένα γκαράζ. Δεν είναι δύσκολο να δουλεύει κανείς στο γραφείο το πρωί, και να γίνεται καλλιτέχνης το βράδυ;
Tana: Στην πραγματικότητα, είμαι καλλιτέχνης κατά τη διάρκεια της ημέρας! Έτσι τα πράγματα είναι λιγότερο δύσκολα, ίσως. Επειδή έχω συνεργαστεί με τον φίλο μου, έχουμε σχεδιάσει το γραφείο για να λειτουργεί και ως στούντιο. Που σημαίνει ότι μπορώ να σχεδιάζω, ενώ είμαι στη δουλειά. Κάνω πράγματα όπως να απαντώ στα τηλέφωνα και να κλείνω ραντεβού, αλλά αυτό μου αφήνει άφθονο χρόνο και για σχέδιο. Βρίσκομαι σε μια πραγματικά μοναδική κατάσταση, το ξέρω.

Αναστασία: Έχασες όλο το πρώτο χειρόγραφο της δουλειάς σου πάνω στο "Duck!" εξαιτίας βλάβης του ηλεκτρονικού υπολογιστή και έπρεπε να αρχίσεις ξανά από την αρχή. Τι έγινε τότε;
Tana: Με αναστάτωσε. Αποφάσισα να κάνω δύο πράγματα: 1) να μάθω πως να δημιουργώ αντίγραφα ασφαλείας για τη δουλειά μου ώστε αυτό να μην συμβεί ποτέ ξανά και 2) να ξεκινήσω ξανά από την αρχή σαν μια άγραφη σελίδα. Ήξερα τι ήθελα από το "Duck!". Γι' αυτό και άρχισα να φτιάχνω το δεύτερο χειρόγραφο, ως την καλύτερη εκδοχή που θα μπορούσα εκείνη την εποχή. Νομίζω, τελικά, ότι είναι μια δυνατότερη δουλειά εξαιτίας του ατυχήματος.

Αναστασία: Πίσω στο 2008, όταν ακόμη σχεδίαζες το "Duck!", αναρωτιόσουν πόσο παγκόσμιο μπορεί ένα κόμικς για τις λεσβίες στη Βοστώνη ... Ποια είναι η γνώμη σου για αυτό σήμερα;
Tana: Σήμερα δεν είμαι απόλυτα σίγουρη. Αυτό που ξέρω είναι ότι υπάρχει ένα ακροατήριο εκεί έξω- δεν είμαι ακριβώς σίγουρη κατά πόσο αυτό αποτελείται από γυναίκες που ψάχνουν για ένα μέρος στα κόμικς με το οποίο μπορούν να συσχετιστούν, ή πόσο μεγάλο μέρος από αυτό το ακροατήριο είναι λεσβίες που ψάχνουν για μια αντανάκλαση της δικής τους εμπειρίας. Ή που τα δύο αυτά συμπίπτουν. Νομίζω ότι είναι σημαντικό όλο και περισσότερες γυναίκες να κάνουν κόμικς. Οποιοδήποτε είδος κόμικς, διότι είναι σημαντικό να προσθέσουμε τη φωνή μας στη μεγάλη «αφήγηση» εκεί έξω. Ξέρω, ότι από την πλευρά μου, ότι η διαπραγμάτευση γκέι χαρακτήρων θα είναι πάντα ένα σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μου. Η ομοφυλοφιλία τους δεν είναι κατ 'ανάγκη καθεαυτή η ιστορία, αλλά κάτι που επηρεάζει τις αποφάσεις που παίρνουν και το πώς βλέπουν τον κόσμο. Νομίζω ότι αυτή είναι η δύναμη αυτού του είδους των ιστοριών: η ικανότητά τους να χαρίζουν στον αναγνώστη μια διαφορετική οπτική.

Αναστασία: Ένα μεγάλο κομμάτι της δημιουργίας των κόμικς είναι η αφήγηση. Ήταν κυρίως κάποια ιστορία που ήθελες να πεις, όταν ξεκίνησες να γράφεις το "Duck!", ή ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό;
Tana: Ω, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Η ιστορία του "Duck!" είναι ουσιαστικά δύο φίλες που διασχίζουν ολόκληρη τη χώρα για να σώσουν έναν μικρότερο αδερφό από τη φυλακή. Είναι λίγο κάτι σαν το «On the Road» (Jack Kerouac) να συναντά το L Word. Αλλά όταν άρχισα το "Duck!" οραματίστηκα ένα είδος κόμικς τύπου «Sex and the City» για λεσβίες στη Βοστώνη. Τι κάνουμε, ποιές είμαστε, τι πιστεύουμε, πώς αλληλεπιδρούμε. Γιατί βρήκα ότι η εμπειρία μου ΩΣ λεσβία στη Βοστώνη ήταν τόσο ριζικά διαφορετική από τις εμπειρίες οποιουδήποτε από τους νεότερους αδελφούς μου, ας πούμε. Αναγνώρισα ότι κατείχα την εσωτερική ματιά σ’ έναν κόσμο που ήταν αστείος και queer και σέξι και πρωτότυπος. Δεν ήταν αυτή η ιστορία που κατέληξα να πω, όμως.

Αναστασία: Πες μας για το χαρακτήρα της Duck και πως σου προέκυψε. Ποια είναι η Duck πραγματικά; Ένα alter ego σου, ίσως;
Tana: Ίσως. Η Duck είναι ένα είδος κόπανου με αρχίδια. Μπλέκει τον εαυτό της σε καταστάσεις, είναι χυδαία και λίγο παράσιτο και ήταν ένα θαυμάσιο εμπόδιο για τον άλλο πρωταγωνιστικό χαρακτήρα μου, την Cat. H Cat είναι ψύχραιμη και πρακτική και διασχίζουν τις ΗΠΑ με τον τρόπο που ένα ηλικιωμένο παντρεμένο ζευγάρι μπορεί να το έκανε. Με γλυκούς διαπληκτισμούς. Τουλάχιστον αυτή ήταν η πρόθεση. Νομίζω ότι πλησιάζω προς την επίτευξη αυτού σε ορισμένα μέρη περισσότερο από ό,τι σε κάποια άλλα. Ελπίζω πως η φιλία και η τρυφερότητα που υποβόσκει μεταξύ των χαρακτήρων μεταδίδεται στη σελίδα.

Anastasia : Ναι αυτό φαίνεται πραγματικά! Σχετικά με το κόμικς με θέμα την Ελλάδα, έκανα μια λίστα από τα πιο αγαπημένα σου συμβάντα απέναντι στα χειρότερα. Αγαπημένες στιγμές είναι για παράδειγμα, το ηλιβασίλεμα στην Πάρο και η θέα από ψηλά στα Μετέωρα, και οι χειρότερες στιγμές, οι τούρκικες τουαλέτες, η Ρετσίνα Μαλαματίνα, και η απεργία των ακτοπλοϊκών γραμμών. Θα ήθελες να τα σχολιάσεις;
Tana: Πράγματι! Το χειρότερο πράγμα ήταν εκείνο το απαίσιο κρασί με το ρετσίνι! Ω, Θεέ μου! Οι τουρκικές τουαλέτες με διέλυσαν. Θέλω να πω, ήμασταν στον επίσημο σταθμό των λεωφορείων στην πόλη της Αθήνας! Και υπάρχει μόνο μια τρύπα στο έδαφος;! Η πρώτη σκέψη μου ήταν, πρέπει να υπάρχει κάποιο λάθος με αυτή την καμπίνα… πριν συνειδητοποιήσω ότι ήταν όλες σαν κι αυτή! Ο γάιδαρος, ο Mister Burrito ήταν καταπληκτικός. Ολόκληρο το νησί της Πάρου ήταν εξαιρετικό. Ένιωθα σαν να είχα όλο το μέρος για τον εαυτό μου. Και οι άνθρωποι που ζουν εκεί μας φέρθηκαν τόσο ευγενικά. Ήμασταν εκεί στα τέλη Νοεμβρίου. Ήμουν χαρούμενη που πήγαμε στη διάρκεια ενός τόσο ήσυχου χρονικού διαστήματος, αλλά με έκανε να θέλω να επιστρέψω το καλοκαίρι και να δω πως είναι πραγματικά το νησί όταν ζωντανεύει ολόκληρο. Θα ήταν μια ωραία αντιπαράθεση εμπειριών.

Αναστασία: καλά μπορείς πάντα να έρθεις πίσω στην Ελλάδα για τα 40α γενέθλιά σου. Θα ήταν καλό για τη συνέχεια του πράγματος. Θα μπορούσες να σχεδιάσεις επίσης ακόμη ένα κόμικς γι 'αυτό (γέλια).
Tana: ναι, και πρέπει να πάω στο νησί της Λέσβου!

Αναστασία: Ακριβώς! Τώρα, σε ό,τι αφορά τον Έλληνα αναγνώστη, τα πιο αστεία σημεία είναι το πώς αντιδράτε σε για πρώτη φορά μπροστά σε πράγματα που οι Έλληνες θεωρούν δεδομένα. Όπως το να περιμένουν στην ουρά, η γεύση της "Amstel" regular, ή το να πρέπει να αντιμετωπίσουν έναν απολύτως απαίσιο υπάλληλο.
Tana: Νομίζω και η Meg και εγώ είχαμε μια καλή αίσθηση του χιούμορ σχετικά με την όλη εμπειρία. Αλλά δεν μπορούσαμε να χαλαρώσουμε. Αν χάναμε εκείνη την πτήση για Αθήνα θα μέναμε αποκλεισμένες στην Ελλάδα! Μια ρομαντική ιδέα, αλλά εξαιρετικά άβολη τη δεδομένη χρονική στιγμή. Αλλά ευτυχώς όλα λύθηκαν. Βρεθήκαμε να κάνουμε συζητήσεις για τον καπιταλισμό πολύ εκείνη την ημέρα. Με την απεργία των πλοίων και την ζήτηση για πτήσεις να αυξάνεται, γιατί να μην προσθέσει κανείς άλλη μια πτήση; Ή δύο; Αλλά οι Έλληνες μας προβλημάτισαν γενικά. Εννοώ, ποιος κάνει απεργία εκτός εποχής;! Σίγουρα η πολιτική μιας χώρας είναι πολύ πιο πέρα απ’ ότι μπορεί να καταλάβει μια Αμερικανίδα τουρίστρια, όπως εγώ... Κι όμως. Τουλάχιστον ήταν ένα θέμα για αστεία συζήτηση στο δείπνο.

Αναστασία: Αχ, η πολιτική στην Ελλάδα, θα μπορούσαμε να μιλάμε μια αιωνιότητα γι 'αυτό. Αλλά ας μην πάμε εκεί. Ας περάσουμε στα κόμικ με ήρωες λεσβίες... Renee Montoya Vs Kate Kane/Batwoman. Τι θα επέλεγες;
Tana: την Batwoman σίγουρα!

Αναστασία: Αγαπημένο κόμικ που έγινε ταινία;
Tana: το "Sin City" σίγουρα!

Αναστασία: Σχεδιαστές κόμικς που σε έχουν εμπνεύσει μέσα στο χρόνο;
Tana: Λοιπόν θαυμάζω διαρκώς την τέχνη του Sean Murphy. Η δουλειά του για το «Hellblazer» θα συγκεντρωθεί σε ένα τεύχος αυτό τον μήνα και περιμένω να το πάρω με πολύ ανυπομονησία. Ο Skottie Young αποφάσισε πριν από λίγα χρόνια να χαλαρώσει τις γραμμές του και να ελευθερώσει το ύφος του και έχει κάνει θαύματα σε ό,τι αφορά την ενέργεια του έργου του. Λατρεύω το να επισκέπτομαι καθημερινά το sketchblog του και να βλέπω τι τρελά πράγματα έχουν φυτρώσει στο κεφάλι του από χθες. Ο Tony Moore έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ευαισθησία μου σχετικά με τα κόμικς. Αμέσως μετά την πρώτη έκδοση του "Walking Dead" ανέβασε έναν τόνο από συνδέσμους για Photoshop tutorials και γενικά έδωσε συμβουλές στους νέους καλλιτέχνες που βρήκα ότι ήταν εξαιρετικής σημασίας για την ανάπτυξή μου ως σχεδιάστρια. Μου πέφτουν τα σάλια πάνω από τα έργα τέχνης του Josh Middleton. Και για όσους από εσάς δεν ξέρετε την Kate Beaton, θα δυσκολευτείτε πολύ να βρείτε κάποιον σκιτσογράφο, που να δουλεύει σήμερα, πιο αστείο από εκείνη. Τα «Ιστορικά» κόμικς της με κάνουν να ξεφωνίζω από τα γέλια.

Αναστασία: από ένα σχόλιο στο blog σου, τώρα. Έγραψες: "Λάτρεψα τόσο πολύ το κόμικς ‘Girls’ των Αδελφών Luna και εναπλάκην συναισθηματικά τόσο πολύ στην ιστορία που σκεφτόμουν το ενδεχόμενο να σχεδιάσω μια εναλλακτική υπόθεση γι'αυτό." Προσωπικά είχα μια πολύ έντονη αντίδραση σε σχέση με το πως απεικονίζονται οι γυναίκες. Μου φάνηκε αρκετά σοβινιστικό. Τι πιστεύεις;
Tana: Ήταν ΤΕΛΕΙΩΣ σοβινιστικό! Και οι αδελφοί Luna προσπάθησαν να το παίξουν και από τις δύο πλευρές του ζητήματος, νομίζω. Συγχαρητήρια σε αυτούς για τις ισχυρές γυναίκες/πρωταγωνίστριες, που ήταν ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά οι περισσότερες από τις γυναίκες ήταν είτε control freaks και υστερικές, ή πανικόβλητες και φρικαρισμένες. Ή …ήταν κλώνοι διψασμένοι για αίμα που εκκολάφθηκαν μέσα σε αυγά και βγήκαν για να βιάσουν όλους τους άνδρες της πόλης. Το μήνυμα που παίρνει κανείς δεν είναι και τόσο ωραίο. Αλλά αισθάνθηκα παραδόξως συγκινημένη από την ιστορία και (όπως οι περισσότερες γυναίκες που αγαπούν τα κόμικ θα πιστοποιούσαν), όταν σας αρέσουν τα comics πρέπει να συνηθίσετε σε κάποιο (υψηλό) βαθμό μισογυνισμού. Το είδος που έρχεται με τη δουλειά αυτή. Ελπίζω ότι αυτό θα αλλάξει καθώς περισσότερες γυναίκες και ομοϊδεάτες δημιουργοί προσθέτουν τις ιστορίες τους στο σωρό.

Αναστασία: μια από τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες είναι η Ani DiFranco. Ήμουν στο Δουβλίνο το 2002 και έπαιζε live ... Και πήγα να τη δω γιατί διάβασα το ποίημά της, «Self–Evident» που αφορούσε την 11η Σεπτεμβρίου και με έκανε να ανατριχιάσω. Και στη συναυλία, το αφηγήθηκε, και ήθελα να φωνάξω και να κλάψω και να χοροπηδήξω θριαμβευτικά, όλα μαζί. Τόσο τέλειο. Συνέχισα να διαβάζω αυτό το ποίημα ξανά και ξανά για τα επόμενα δύο χρόνια. Το κόλλησα πάνω την πόρτα της ντουλάπας μου. Είχες ποτέ μια τόσο δυνατή σχέση με ένα ποίημα;
Tana: Ω, σίγουρα. Και στην πραγματικότητα με την ίδια την Ani. Αυτή ήταν ο πρώτος μεγάλος μου έρωτας στη μουσική. Την πρώτη φορά που την είδα να παίζει μου έκοψε την ανάσα. Ήταν στο θέατρο Orpheum στη Βοστώνη. Καταπληκτική. Σήμερα έχω κολλημένο το "Choices" της Nikki Giovanni πάνω στο γραφείο μου στη δουλειά. Και, επίσης, το “For The Young Who Want To” της Marge Piercy.

Αναστασία: Θα ήθελες να σχολιάσεις ένα από τα αγαπημένα σου αποσπάσματά από τον Herman Hesse (Demian), τη φράση "δεν μπορεί να θεωρείται απαγορευμένο κάτι που επιθυμεί η ψυχή" αναφορικά με το τι σημαίνει να είσαι μια γυναίκα που επιθυμεί άλλες γυναίκες;
Tana: Σκέφτομαι αυτή την φράση περισσότερο από την άποψη της σεξουαλικής επιθυμίας. Είχα ένα σχετικά εύκολο coming out . Ήξερα πάντα ότι μου άρεσαν οι γυναίκες κατά έναν τρόπο με τον οποίο δεν μου άρεσαν οι άνδρες και η οικογένειά μου δεν χρειάστηκε πάρα πολύ χρόνο για να το δεχθεί. Αυτό που βλέπω στην τοπική μου κοινότητα είναι ότι πολλοί άνθρωποι κριτικάρουν τις γυναίκες των οποίων η σεξουαλικότητα εκφράζεται πιο ρευστά (π.χ. γυναίκες που κοιμούνται και γυναίκες και με άνδρες). Νομίζω ότι αγαπά κανείς αυτό που αγαπά. Επιθυμεί αυτό που επιθυμεί. Αλλά, εάν στο κρεβάτι (ή όπου αλλού) θέλει να ταρακουνήσει τα πράγματα ή να δοκιμάσει κάτι καινούριο, ας το κάνει. Να μην θεωρούμε τίποτα απαγορευμένο όταν το επιθυμεί η ψυχή.

Αναστασία: Τελευταίο θέμα! Λεσβιακή ποπ κουλτούρα. Υπάρχει λεσβιακή ποπ κουλτούρα; Ή μόλις τώρα αρχίζει, ίσως; Με σειρές όπως το “L Word” κλπ.
Τana: δεν είμαι η αυθεντία πάνω στην λεσβιακή ποπ κουλτούρα. Το "The L Word" με ενοχλούσε ατελείωτα. Αγάπησα το "Queer As Folk" και μίσησα το "L Word". Μουφ. Τι μπορεί να κάνει κανείς;

Αναστασία: Τι σου λείπει περισσότερο από το "Queer As Folk"; Μου ‘χει λείψει εντελώς ο Peter Paige (Emmett Honeycutt).
Tana: Θεέ μου ... ήταν ο απολύτως αγαπημένος μου. Ήταν σε μια διαφορετική τηλεοπτική σειρά που μόλις είδα κι έπαιζε έναν σκληρό τύπο, τον έμπορο ναρκωτικών και όλη την ώρα έλεγα: «δεν μπορείς να με ξεγελάσεις, Emmett Honeycutt»!

Αναστασία: (γέλια) Σε ευχαριστώ για αυτή τη συνέντευξη, Tana.
Tana: No problem!

INFO:
http://duckacomic.blogspot.com
http://jt-ford.deviantart.com

To παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Screw τον Μάιο του 2011.

For English, Press Here!

DAVID FINCHER'S The Girl With the Dragon Tattoo

2011-06-05T08:43:00.000-07:00

And yes! The trailer of Fincher's remake of "The Girl with the Dragon Tattoo" is out, and it looks promising! Now let's hope for some magic, by the Master, who directed "Fight Club". The movie is out on 21st December, 2011. who said that Christmas has to be boring?

Om Mani Pedme Hum

2011-05-11T23:41:00.000-07:00

Κάποτε το ΠΑΣΟΚ μοίραζε λεφτά... τώρα μοιράζει ξύλο. Ό,τι έδωσε η φιλολαϊκή πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου, την παίρνει πίσω ο Γιώργος Παπανδρέου. Το ΠΑΣΟΚ έγινε ΜΠΑΤΣΟΚ. Ποιος είπε ότι δεν υπάρχει ισορροπία στον κόσμο;

Αλλά...Τότε κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε! Όταν σας κάνανε ρουσφέτια, όταν παίρνατε μίζες, όταν κάνατε τον συνδικαλισμό επάγγελμα, όταν τρώγατε απ' αυτό το κράτος με χρυσά κουτάλια, τότε κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Κανείς δεν κατήγγειλε. Σιωπή.

Και θυμάμαι τότε που σε λέγανε ηλίθιο αν τολμούσες να σηκώσεις κεφάλι και να πεις "τα πράγματα δεν πρέπει να γίνονται έτσι". Σε λέγανε ηλίθιο, όταν δεν ήσουν της αρπαχτής, όταν δεν περνούσες την ώρα σου με μαλακία και φραπέ στη δουλειά σου, όταν έψαχνες τα πράγματα και αντιδρούσες.

Και ήσουν ηλίθιος, γιατί "έτσι είναι τα πράγματα στην Ελλάδα". Το ιδανικό του μέσου Έλληνα ήταν να γίνει Δημόσιος Υπάλληλος και να πίνει καφέδες όλη μέρα. Αυτό μας έλεγαν όλοι τριγύρω! Να πεθάνει αυτός ο Έλληνας. Να καταστραφούμε. Να σπάσουν κι άλλα κεφάλια... Αυτό δεν θέλετε;

Τότε μούγκα. Τώρα βγήκανε όλοι στους δρόμους και θυμήθηκαν ότι είμαστε μια διεφθαρμένη κοινωνία. Τώρα που τους κόψανε το φραπέ, τη χλίδα, το επίδομα, την υποκρισία, τώρα διαμαρτύρονται όλοι. Ποιος φταίει;;;

Μα φταίνε οι πολιτικοί! Αυτοί είναι οι διεφθαρμένοι...

Αλήθεια; Τόσα χρόνια τους ψηφίζατε. Ακόμη και τον Γιώργο Παπανδρέου, εσείς τον ψηφίσατε. Πιστέψατε στα παχιά τα λόγια, πάλι, για μια "Aλλαγή" redux.

Τώρα δεν σας κάνει.

Συνεχίστε έτσι. Κάψτε την Ελλάδα όλη, να πεθάνει αυτός ο Έλληνας.

Αυτό δεν θέλετε;

Με τη βία δεν θα λύσουμε τίποτα. Με τις διαμαρτυρίες, δεν θα λύσουμε τίποτα. Η βία θα φέρει βία, κι άλλα θύματα, κι άλλο αίμα.

Αλλάξτε τη ζωή σας. Δείτε τα πράγματα που έχουν ουσιαστική αξία. Ξεχάστε το χρήμα. Βρείτε την ουσία. Ηρεμήστε, γαμώ το κέρατό μου!

Όσο υποστηρίζετε ιεραρχίες, όσο βοηθάτε ένα πολιτικό σύστημα όπου κανείς δεν είναι ίσος και υπάρχει πάντα αφεντικό, και αφεντικό του αφεντικού, όσο ζείτε σε μια κοινωνία που άλλοι σας αντιπροσωπεύουν για τα πιο ζωτικά σας δικαιώματα, τόσο θα χάνετε την ουσία.

Η Δημοκρατία υποτίθεται ότι είναι το τέλειο σύστημα. Δεν είναι, ποτέ δεν ήταν, πάντα υπάρχουν "εκλεκτοί". Ο κομμουνισμός υποτίθεται ότι θα ήταν το τέλειο σύστημα. Όχι, ρε γαμώτο, πως έγινε πάλι αυτό; Κι εκεί υπήρχαν "οι εκλεκτοί".

Ζήστε χωρίς εκλεκτούς, ίσος προς ίσον, παντού. Επιδιώξτε το.

Βρείτε την ισορροπία, την γαλήνη, την αληθινή σας αξία ως άνθρωποι.

Ο κόσμος δεν χρειάζεται να είναι γκρίζος, μίζερος, θυμωμένος, να μισεί το κάθε πρωί που πηγαίνει στη δουλειά, να μισεί το γεγονός ότι δεν έχει δουλειά.

Ο κόσμος δεν είναι έτσι. Εμείς τον κάναμε έτσι.

Εμείς φτιάξαμε αυτόν τον τόπο. Εμείς ανεχτήκαμε και αφήσαμε την Ελλάδα να γίνει έρμαιο του κάθε τυχάρπαστου. Εμείς σκύβουμε το κεφάλι στο κεφάλαιο. Εμείς σφυρίζουμε αδιάφορα και αλλάζουμε πεζοδρόμιο όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τα προβλήματα γύρω μας.

Εμείς, όλοι, ξεχάσαμε την αλήθεια.

Ας τη βρούμε. Δεν είναι εκεί έξω.

Είναι μέσα μας. Είναι δίπλα μας. Είναι στην αγάπη για τον εαυτό μας και τον κόσμο, όσο ελαττωματικός κι αν νομίζουμε ότι είναι. Είναι στην καθαρή θεώρηση των πραγμάτων, που μας αποκαλύπτεται όταν ζούμε με πραγματικές αξίες, με την αλληλεγγύη και τον αλτρουισμό για οδηγούς, και όχι τον άκρατο υλισμό και το κυνήγι του κέρδους. Είναι στην πράξη, και όχι στα λόγια.

Γι' αυτό θα σκάσω τώρα, θα πάρω βαθιές ανάσες και μετά θα κάτσω να ηρεμήσω. Αρκετά μίλησα για σήμερα...!

Om Mani Pedme Hum

Υ.Γ. Προς ΕΛ.ΑΣ. : όταν ανοίγουν κεφάλια δεν μπαίνει τίποτα μέσα ρε βλάκες. μαζέψτε τα κλομπ σας να μην σας πάρει ο διάλος.

Y.Γ.2 Προς "Χρυσή Αυγή": αντί να κυνηγάτε τους μετανάστες δεν κυνηγάτε να πιάσετε κανέναν κερδοσκόπο; Αυτοί φταίνε όχι οι φτωχοί αλλοδαποί. Κτήνη. Αλλά δεν ξέρετε να ξεχωρίζετε τους ανθρώπους, το μόνο που βλέπετε είναι το χρώμα στο πετσί τους. Ηλίθιοι.

the 30 postcards project

2011-05-10T19:33:00.000-07:00

This picture above is a pic of a postcard I sent to Kevin Richberg, for his project "30 postcards".

Kevin Richberg started this worldwide travel project a while ago. It's a way for people to express what they LOVE about where they live or where they travel to, by sending a postcard to Kevin with a few words on e.g. what they love about their hometown. Later in the year he is picking 30 of the postcards and going to travel personally to the origin of each postcard to write "the story of the card".

All the details/blog/postcards etc are here: http://www.30postcards.com

Anyone interested to participate can get a postcard from a local shop, write about anything they love about their city/country: food, history, nature, people, activities, festivals, humanitarian efforts... anything you want, totally up to you. Then mail the postcard to be a part of the project here:

Kevin Richberg
P.O. Box 83
Memphis, NY 13112
USA

Any participation is welcome, and the more postcards are sent the richer and more educational the project will become.

If you're interested in learning more here is an article recently published on the project

http://www.huffingtonpost.com/kevin-richberg/11-postcards-from-around-_b_829480.html

Dyke Wear - Μια αναδρομή στην ιστορία του ανδρόγυνου στυλ

2011-05-04T22:02:00.000-07:00

Μια αναδρομή στην ιστορία του ανδρόγυνου στυλ

Αν κοιτάξουμε πίσω στην ιστορία της μόδας, και συγκεκριμένα τον 20ο αιώνα, θα διαπιστώσουμε ότι κατά την Εδουαρδιανή περίοδο (γνωστή και ως Belle Epoque) είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που γυναίκες φορούν αγορίστικα ρούχα! Ειδικότερα, επρόκειτο για το λεγόμενο «Eton» σακάκι, ένα σακάκι ραμμένο για τις γυναίκες στα μέτρα του μπούστου τους, σύμφωνα με το στυλ Eton.

Τα πρώτα κοστούμια για γυναίκες προήλθαν από τα χέρια των Charles και John Creed Redfern, οι οποίοι ίδρυσαν τα διάσημα υποκαταστήματά τους στο Παρίσι. Η δουλειά τους ήταν μεταξύ άλλων να κατασκευάζουν κοστούμια για γυναίκες, τα σχέδια των οποίων προέρχονταν από ανδρικά κοστούμια. Ακόμη και στην κομμωτική πέρασε αυτό το «αγορίστικο» στυλ. Η αγορίστικη κουπέ ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο στη δεκαετία του ’20 και του ’30. Το λεγόμενο κόψιμο «bob» και αργότερα το shingle, όπως και το Eton crop που εμφανίστηκε το 1927, είναι χαρακτηριστικά αγορίστικα κουρέματα.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΑΡΧΕΣ ΤΟΥ “CASUAL WEAR” ΚΑΙ ΤΟΥ ARMY LOOK

Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, ήταν ο Πρώτος Παγκόσμιος πόλεμος που έβαλε τα θεμέλια για το urban wear. Το 1918, στη Βρετανία, υπήρξε μια προσπάθεια να εισαχθεί το λεγόμενο «Εθνικό Πρότυπο Φορέματος». Επρόκειτο για ένα ένδυμα κοινής ωφέλειας με μεταλλικές πόρπες, αντί για θυλίκια και γαντσάκια, φτιαγμένο από μετάξι, προορισμένο για κάθε χρήση. Ένα φόρεμα που θα μπορούσε να φορεθεί για οποιαδήποτε περίπτωση, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή ακόμη και το βράδυ. Αν και το φόρεμα αυτό δεν υπήρξε ποτέ δημοφιλές παγκοσμίως, υπογράμμισε μια γενικότερη τάση για μείωση της χρήσης του επίσημου ενδύματος. Κατά τη διάρκεια του πολέμου και οι άνδρες και οι γυναίκες άρχισαν να ντύνονται λιγότερο τυπικά από πριν και να φορούν τα ίδια ρούχα για διαφορετικούς σκοπούς. Οι άνδρες, για παράδειγμα, ξεκίνησαν να φορούν ένα κοστούμι σχεδιασμένο απλά για πολλές χρήσεις, αντί για διαφορετικά είδη κοστουμιών για το πρωί, το μεσημέρι και το βράδυ.

Λόγω της πατριωτικής ατμόσφαιρας που ενθαρρύνθηκε από τον πόλεμο, έγινε της μόδας να φορούν όλοι ρούχα που έμοιαζαν στρατιωτικά. Τόσο οι γυναίκες όσο και οι άνδρες φορούσαν κομμάτια με στρατιωτικά τελειώματα, όπως τα σιρίτια και οι ζώνες με αγκράφες. Άλλα κομμάτια που έκλεψαν από το στρατιωτικό τρόπο ντυσίματος, ήταν για παράδειγμα οι καμπαρντίνες, οι οποίες σχεδιάστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να έχουν πολλές ομοιότητες με τις στρατιωτικές στολές, π.χ. οι επωμίδες που αντικαταστάθηκαν από ιμάντες στους ώμους.

AMERICAN FASHION, HOLLYWOOD ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ

Στη δεκαετία του 1920 και του 1930 η αμερικανική μόδα άρχισε να εδραιώνεται και σύντομα απέκτησε παγκόσμια αναγνώριση. Το Χόλιγουντ έπαιξε σημαντικό ρόλο στον καθορισμό της έννοιας της γυναικείας γοητείας και αίγλης. Ένα παράδειγμα επιβολής ενός ανδρόγυνου στυλ ήταν το παντελόνι, που φόρεσαν πολύ τόσο η Μαρλέν Ντίντριχ, όσο και οι Γκρέτα Γκάρμπο και Κάθριν Χέπμπορν.

Παράλληλα, οι γυναίκες άρχισαν να απαιτούν το ίδιο συναρπαστικά κόλπα ομορφιάς και προϊόντα όπως τα αστέρια της μεγάλης οθόνης, και έτσι οι σχεδιαστές έγιναν πλέον από μόνοι τους σημαντικοί σταρ. Η Elsa Schiaparelli παραδείγματος χάριν, σχεδίασε ρούχα για πάνω από 30 ταινίες με πολλά κοστούμια τα οποία φορέθηκαν από αστέρια του κινηματογράφου της εποχής. Αυτό που η Schiaparelli εισήγαγε, ήταν το "καλό ρούχο της εργατικής τάξης" στους «ευγενείς» κύκλους. Όσο απλά κι αν ήταν, τα ρούχα της είχαν πάντα μια κομψότητα που έκανε τους πάντες να τα θαυμάζουν και να τα αντιγράφουν.

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΝΔΥΜΑΤΩΝ ΚΟΙΝΗΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ

ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΟ ΡΟΥΧΟ ΜΑΖΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

Το ένδυμα κοινής ωφέλειας εισήχθη στη Βρετανία προς το τέλος του 1941 καθώς οι πρώτες ύλες, το ύφασμα, το μαλλί, το δέρμα κλπ άρχισαν να εμφανίζουν προβλήματα στον ανεφοδιασμό, και ήταν απαραίτητο να διατηρηθεί η τιμή των ειδών ένδυσης σε χαμηλό επίπεδο έτσι ώστε οι πολίτες να μπορούν να αντέξουν οικονομικά και να προμηθεύονται αντικείμενα μιας αποδεκτής ποιότητας. Η κυβέρνηση ανέλαβε τον έλεγχο της εισαγωγής και την κατασκευή των πρώτων υλών και παρέδιδε το ύφασμα στους κατασκευαστές, οι οποίοι ενθαρρύνονταν να κάνουν μια περιορισμένη σειρά ενδυμάτων, με αποτέλεσμα να υπάρχει αύξηση της αποτελεσματικότητας, αλλά και να περιορίζεται η επιλογή που υπήρχε στη διάθεση του αγοραστή. Κυβερνητικοί κανονισμοί έλεγχαν επίσης πόσο πανί θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, οι τσέπες απαγορεύθηκαν, το μήκος των πουκαμίσων για τους άνδρες περιορίστηκε και απαγορεύθηκαν τα ρεβέρ στα παντελόνια των ανδρών. Τον Οκτώβριο του 1942, το περιοδικό Vogue έγραψε επιδοκιμαστικά σχετικά με το πρόγραμμα κοινής ωφέλειας: «Όλες οι γυναίκες έχουν ίσες ευκαιρίες να αγοράσουν όμορφα σχεδιασμένα ρούχα κατάλληλα για τη ζωή και τα εισοδήματά τους. Πρόκειται για ένα επαναστατικό σύστημα και μια ενθαρρυντική σκέψη. Είναι, πράγματι, ένα εξαιρετικό παράδειγμα της εφαρμοσμένης δημοκρατίας».

Το Vogue μπορούσε να το ισχυριστεί αυτό, διότι οκτώ κορυφαίοι σχεδιαστές στο χώρο της μόδας στο Λονδίνο εκείνη τη χρονιά είχαν κληθεί να υποβάλουν σχέδια για γυναικεία ενδύματα κοινής ωφέλειας. Μεταξύ αυτών ήταν και οι Hardy Amies, Norman Hartnell και Worth. Τα σχέδιά τους, για παλτό, κοστούμι, επίσημο φόρεμα και καθημερινό φόρεμα, είχαν τεθεί σε μαζική παραγωγή, και ήταν στα καταστήματα την άνοιξη του 1943.

Όταν ήρθε το ταγιέρ:

Τα σχέδια κοινής ωφέλειας ακολούθησαν την μόδα του πολέμου, με τους τετράγωνους ώμους και τις κοντές φούστες ενώ συμβάδιζαν με τους αυστηρούς κανονισμούς για την ελάχιστη χρήση υφάσματος. Ο αριθμός των κουμπιών περιορίστηκε στα τρία και το γύρισμα της μανσέτας εξολοθρέφθηκε. Φούστες που απείχαν περίπου 19 ίντσες από το έδαφος ήταν κάτι το συνηθισμένο. Έτσι γεννήθηκε το ταγιέρ!

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΚΟΙΝΗΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ

Τα καλτσόν άρχισαν να κατασκευάζονται από ρεγιόν, βαμβάκι και μαλλί, επειδή το μετάξι ήταν απαραίτητο για την κατασκευή αλεξίπτωτων. Υπήρξε απαγόρευση της χρήσης του για ανδρικά ρούχα και είδη ένδυσης. Το Nylon (εφεύρεση του DuPont, το 1939 στις ΗΠΑ) δεν ήταν ευρύτερα διαθέσιμο ακόμα. Όταν τα υλικά αυτά ήταν δύσκολο να βρεθούν οι γυναίκες βγήκαν στους δρόμους φορώντας σοσόνια με μήκος που έφτανε στον αστράγαλο κατά τους θερινούς μήνες ή ακόμα και χρωματίζοντας τις γάμπες τους με μια παρωδία ραφής στο πίσω μέρος τους!

Αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής, ήταν ότι το παντελόνι έγινε όλο και περισσότερο δημοφιλές, δεκτό με ενθουσιασμό από πολλές νεότερες γυναίκες που εργάζονταν στα εργοστάσια ή τη γη.

Η δεκαετία του ‘50 και το beatnik look

Ήταν τη δεκαετία του '50 που ο James Dean έκανε δημοφιλές τα jean παντελόνια, και ο Μάρλον Μπράντο το t-shirt, στοιχεία απαραίτητα στην γκραρνταρόμπα κάθε σημερινής dyke. Αυτή η δεκαετία μας έδωσε και κάτι άλλο: τον άκρατο μινιμαλισμό της. Η παρακάτω λίστα με τα πιο χαρακτηριστιά στοιχεία του art/beatnik look θα σας πείσει: 1. μαύρο ζιβάγκο. Εναλλακτικά, υπερμεγέθη πουλόβερ. 2. Μαύρο στενό τζιν ή παντελόνι. 3. Κοσμήματα minimal και σκουρόχρωμα. Θέμα ήταν η απλότητα. Κοσμήματα θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν απλές σκουρόχρωμες χάντρες ή μικροσκοπικά σκουλαρίκια. 4. Ζακέτες και μπερέδες. Ο μπερές ήταν μαύρος και φοριόταν με κλίση προς τη μια πλευρά. 5. Άνετα παπούτσια με στρογγυλή μύτη και μαύρες κάλτσες. Οι άνδρες φορούσαν απλά κλασικά μαύρα παπούτσια με κορδόνια. 6. Οι γυναίκες κούρευαν τα μαλλιά τους σε στυλ shag και bob, και ήταν πάντα ίσια. Τα Goatees ήταν πολύ δημοφιλή στους άνδρες. 7. Τα πάντα μαύρα: τα αυστηρά μαύρα ρούχα βοηθούσαν να εκφραστεί αυτό το ιδανικό.

Η δεκαετία του '60

Τα 60s καθιέρωσαν πλέον το κοστούμι ως γυναικείο ρούχο. Το 1966 ο Yves Saint Laurent ξεκίνησε την περίφημη του σειρά «σμόκιν» για τις γυναίκες, η οποία ακολουθείται από το κοστούμι Knickerbocker το 1967, το ζυπ-κιλότ το 1968 και το κοστούμι με παντελόνι το 1969. Ξεκίνησε να σχεδιάζει με το δικό του όνομα το 1962 και έγινε ένας εικονοκλάστης της δεκαετίας του 1960, αντανακλώντας επιρροές από την «αριστερή όχθη» και τα σύγχρονα κινήματα τέχνης.

‘70s: PUNK, doc-Martens & Annie Hall

Αν υπάρχει κάποιο κίνημα που καθιέρωσε τα βαριά παπούτσια με κορδόνια, αυτό ήταν το pun. Το αναρχικό αυτό στυλ εμφανίστηκε στους δρόμους του Λονδίνου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70. Θα εξαπλωθεί γρήγορα σε όλη την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, έχοντας τεράστιο αντίκτυπο και στην μόδα του δρόμου αλλά και στην υψηλή μόδα. Προσπαθούσε να σοκάρει, συνδύαζε μαύρο στενό παντελόνι και ριγέ πουλόβερ μοχέρ με μεταποιημένα δερμάτινα μπουφάν και τις γνωστές σε όλους μας heavy duty μπότες Marten.

Aν υπάρχει ένα «σήμα κατατεθέν» στο ανδρόγυνο στυλ την δεκαετία του ‘70, αυτό θα πρέπει να θεωρείται η γκαρνταρόμπα της Νταϊάν Κήτον στην ταινία του Γούντι Άλλεν «Άνι Χολ» διά χειρός Ralph Lauren. Ο σχεδιαστής διαμόρφωσε το μοναδικό αυτό στυλ λαμβάνοντας το σώμα της ηθοποιού που θύμιζε μοντέλο με τα αναμφισβήτητα γυναικεία χαρακτηριστικά, και αντιπαραθέτοντάς το με ένα ειδικά προσαρμοσμένο ανδρικό στυλ που περιλάμβανε παντελόνι με πιέτες, πουκάμισα oxford, γιλέκα, ακόμη και γραβάτες. Το στυλ αυτό ανταποκρίθηκε στο φεμινιστικό αγώνα που εξακολουθούσε να επιμένει σε όλη τη δεκαετία του '70 και οδήγησε στη χειραφέτηση στο χώρο εργασίας την επόμενη δεκαετία.

‘80s – αθλητικά και επαγγελματικό ντύσιμο

Αν ψάχνετε τη στιγμή που καθιερώθηκε στη μόδα η χρήση των αθλητικών ρούχων ως καθημερινά αξεσουάρ, τότε πρέπει να κοιτάξετε τη στιγμή που ο Bob Marley εμφανίζεται στη σκηνή φορώντας φόρμα προπόνησης ποδοσφαίρου. Η δεκαετία του '80 είναι όμως επίσης και η εποχή του επαγγελματικού γυναικείου ταγιέρ. Ένα παραγεμισμένο στους ώμους σακάκι με βάτες και παντελόνια εκτός από φούστες αποτέλεσε το λεγόμενο “power-dressing”. Ένα στυλ που υιοθετήθηκε πολύ από τις λεσβίες της εποχής. Οι Ιταλοί υπερέχουν σε αυτόν τον τομέα. Το Μιλάνο συνεχίζει να αναγνωρίζεται ως η πρωτεύουσα της μόδας για την Ιταλία (με αρχή την δεκαετία του '70). Σχεδιαστές: Giorgio Armani, Gianni Versace, Franco Moschino. Επιρροές: οι σαπουνόπερες όπως «Η δυναστεία» και το «Ντάλας».

ARMY STYLE – η καθιέρωση

Η έμπνευση ήταν του σχεδιαστή Helmut Lang: αυτός οικειοποιήθηκε τα αντικείμενα που προέρχονταν από το πλεόνασμα του στρατού, «απολύμανε» το μπουφάν πάρκα και το παντελόνι κάργκο με τις πολλές τσέπες και εισήγαγε τις μικροΐνες και το Tencel στο urban sportswear δανειζόμενος από τον εξοπλισμό του snowboard και της ορειβασίας. Βασικά στοιχεία του στυλ: υπερμεγέθη παντελόνια combat, σακίδιο με ένα λουρί. Με τη σειρά της, η Gap που ιδρύθηκε το 1969, στο Σαν Φρανσίσκο παγκοσμιοποίησε την βαμβακερή μπλούζα με κουκούλα και το στρατιωτικό παντελόνι.

‘90s: grunge

Από τη δεκαετία του 1990 και την άνοδο του Kurt Cobain και του συγκροτήματος Nirvana, το grunge έγινε ένας χαλαρός τρόπος για να μοιάζει κανείς επικίνδυνος και ταυτόχρονα unisex. Εντάξει, μπορεί να μην είναι η ιδανική εμφάνιση για όλες τις περιπτώσεις, αλλά το grunge είναι μια τέλεια λύση για να καταφέρει κανείς να ξεφύγει με το look «μόλις σηκώθηκα από το κρεβάτι», και με όλα αυτά τα σκοτεινά χρώματα είναι ιδανικό για τις κρύες μέρες του χειμώνα. Ένα κομμάτι μαύρο, μερικά σκισμένα τζιν, ένα ακατάστατο μαλλί …και είστε εκεί.Και μπορεί το look αυτό να ξέπεσε προς την αρχή της χιλιετίας, αλλά σίγουρα επανήλθε στο μεταξύ!

Εντάξει, εσύ βγήκες από την ντουλάπα σου…
Αλλά τι συνεχίζεις να κρύβεις εκεί μέσα;

DYKE ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΦΗ ΩΣ ΤΑ ΝΥΧΙΑ

Ορίστε μερικά από τα αντικείμενα που θα βρείτε

σχεδόν σε κάθε ντουλάπα οποιασδήποτε λεσβίας

1. καπέλα baseball, σκούφοι, τραγιάσκες, 2. t-shirts με αστεία logo, αμάνικες φανέλες και αθλητικά με κουκούλες, 3. εσώρουχα: μποξεράκια και αθλητικά σουτιέν, 4. jeans που κλείνουν με κουμπιά αντί για φερμουάρ, παντελόνια army και baggy, φόρμες εργασία,ς 5. ζώνες: army, rainbow, 6. κάλτσες με ρίγες και χαζούλικα θέματα, ριγέ ή argyle style (όπως και αντίστοιχες μάλλινες μπλούζες), 7. παπούτσια: μπότες, αθλητικά, σταράκια, ορειβατικά, doc martens, 8. αυστηρά ταγιέρ ή κουστούμια, γιλέκα, ανδρικά ή καρώ πουκάμισα, 9. γραβάτες, παπιγιόν, τεράστια κασκόλ, 10. στρατιωτικά jacket

Θέλω να μάθω περισσότερα:

Διάβασε: James Laver, “Costume and Fashion - A concise history”, Εκδόσεις Thames & Hudson

To παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε στο Περιοδικό Screw τον Απρίλιο του 2011

COUCHSURFING για Queer χρήστες (και όχι μόνο!)

2011-04-14T05:27:00.000-07:00

«Το CouchSurfing έχει ως σκοπό να συνδέσει διεθνώς ανθρώπους και τόπους, να δημιουργήσει μορφωτικές εμπειρίες, να ξυπνήσει τη συλλογική συνείδηση, να μεταδώσει την έννοια της ανεκτικότητας και να βοηθήσει στην πολιτισμική κατανόηση»

Αλλάζοντας τον κόσμο, ένα καναπέ τη φορά

CouchSurfing: τι είναι αυτό; Είναι η εύλογη απορία όποιου ακούει για πρώτη φορά τον όρο Πρόκειται για μια παγκόσμια on-line κοινότητα που αριθμεί αυτή τη στιγμή περισσότερα από 2,5 εκατομμύρια μέλη σε όλο τον κόσμο από 246 διαφορετικές χώρες। Στόχος του Couchsurfing είναι η αμοιβαία προσφορά δωρεάν φιλοξενίας। Ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2004 και στα 7 χρόνια της λειτουργίας του έχει κάνει το ταξίδι σε μια άγνωστη χώρα, παιχνίδι για εκατομμύρια χρήστες

Πως γίνεται αυτό; Πολύ απλά, κάθε χρήστης του couchsurfing।org μπορεί να επικοινωνήσει με άλλους χρήστες που έχουν διαθέσιμο χώρο φιλοξενίας στο σπίτι τους (έναν καναπέ για παράδειγμα)। Ο «surfer» (φιλοξενούμενος) στέλνει στον «host» (οικοδεσπότη) ένα request. Ο host απαντά θετικά ή αρνητικά ανάλογα με την διαθεσιμότητά του. Το πρώτο βήμα έχει γίνει! Εφόσον βρεθεί οικοδεσπότης (και αργά ή γρήγορα βρίσκεται, αφού δεν υπάρχει περιορισμός στον αριθμό των requests που μπορεί να στείλει κανείς) το μόνο που έχει να κάνει ο surfer είναι να πάει στο σπίτι του οικοδεσπότη, να τον γνωρίσει από κοντά και να φιλοξενηθεί εκεί! Αυτό είναι και το βασικό πλεονέκτημα του couchsurfing: το γεγονός ότι βασίζεται στη δημιουργία προσωπικών σχέσεων μέσω των οποίων γνωρίζει κανείς απευθείας την ντόπια νοοτροπία όπου κι αν ταξιδέψει. Επιπλέον, τα έξοδα του ταξιδιού αυτόματα μειώνονται αφού δεν χρειάζεται να ξοδέψει κανείς λεφτά σε ξενοδοχεία ή hostels. Και τέλος, υπάρχει η δυνατότητα, αν ο χρόνος του οικοδεσπότη το επιτρέπει, να ξεναγήσει τον φιλοξενούμενό του στην πόλη όπου ζει.

Είναι μια ανεκτίμητη βοήθεια, αφού ο host όχι μόνο ξέρει που είναι π।χ। ένα πραγματικά καλό εστιατόριο όπου μπορείτε να φάει κανείς χωρίς να του κοστίσει μια περιουσία, αλλά και μπορεί να δείξει στον φιλοξενούμενό του την αληθινή πλευρά του τόπου του πέρα από τα μουσεία και τα τουριστικά αξιοθέατα του συρμού। Το πιο ανεκτίμητο όμως πλεονέκτημα, είναι, σύμφωνα με τον Leonardo, έναν από τους ιδρυτές του, ότι «φέρνει την αγάπη σε πρώτο πλάνο, στην διαδικασία του χτισίματος των σχέσεων, για μια ακόμη φορά, στους μοντέρνους καιρούς»।Για όσους έχουν προσωπική εμπειρία του Couchsurfing αυτά τα λόγια δεν είναι καθόλου υπερβολικά. Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα δημιουργίας πραγματικής φιλίας μεταξύ των ατόμων που συμμετέχουν. Γρήγορα διαπιστώνει κανείς ότι το CouchSurfing είναι πιο πολύ τρόπος ζωής παρά μια απλή διαδικτυακή κοινότητα, δεν αποτελεί με κανέναν τρόπο «κοινωνικό δίκτυο γνωριμιών» και πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε «οικονομία χρημάτων» μετρά η εμπειρία κάθε ταξιδιού και οι νέες φιλίες.

Για να συμμετάσχει κανείς το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να γραφτεί μέλος στο http://www.couchsurfing.org/ και να δημιουργήσει ένα προφίλ με όσο περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες είναι δυνατόν. Στατιστικά, περισσότερα από 500 νέα μέλη εγγράφονται κάθε μέρα. Μια από τις πιο συχνές απορίες είναι κατά πόσο αυτό το σύστημα γνωριμίας με αγνώστους από την άλλη άκρη της γης είναι ασφαλές. Εδώ υπεισέρχεται η οργάνωση του couchsurfing η οποία έχει μια σχεδόν αδιάσειστη λογική: τα έμπειρα μέλη που έχουν φιλοξενήσει ή φιλοξενηθεί διαθέτουν συστάσεις (references) και πιστοποιήσεις (vouching) από άλλα μέλη. Επίσης σημαντική είναι η πιστοποίηση από το ίδιο το site (verification). Εάν κάποιος διαθέτει όλα τα παραπάνω στοιχεία θεωρείται 100% αξιόπιστος. Πιο αναλυτικά, references αφήνουν οι χρήστες που φιλοξενούν ή φιλοξενούνται, οι οποίες συστάσεις είναι στην ουσία μια περιγραφή και μια κατάταξη με βάση την εμπειρία της γνωριμίας που είχαν από το άλλο άτομο (θετική, αρνητική ή ουδέτερη)। Πιστοποιήσεις (vouching) έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν μόνο τα ήδη πιστοποιημένα μέλη σε άλλα μέλη। Αυτό το σύστημα αξιολόγησης θεωρείται εξαιρετικά ασφαλές γιατί για να δώσει κανείς ένα vouching πρέπει αφενός μεν να γνωρίζει προσωπικά πολύ καλά το άτομο για το οποίο εγγυάται, και αφετέρου θα πρέπει να έχει ήδη τρία vouching στη διάθεσή του। Mε άλλα λόγια τα πιστοποιημένα μέλη είναι εγγυημένα συνεργάσιμα άτομα με εξαιρετικό ήθος τα οποία θέλουν να προσφέρουν στην κοινότητα και δεν προκαλούν προβλήματα. Πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι μπορεί κανείς να επιλέξει τι είδους couchsurfer θέλει να είναι. Αν το να φιλοξενήσει έναν ξένο σπίτι του, φαίνεται υπερβολικό για κάποιον αρχάριο, μπορεί απλά να προσφέρει στους επισκέπτες της έδρας του τη δυνατότητα να γνωριστεί μαζί τους μόνο για μια έξοδο, για έναν καφέ ή ένα ποτό ή να τους βοηθήσει προσφέροντας πληροφορίες για αρχή. Και φυσικά όταν ταξιδέψει, μπορεί να ζητήσει αντίστοιχη βοήθεια. Το επόμενο βήμα είναι να γνωρίσει άλλους πιο έμπειρους couchsurfers σε κάποιο από τα τοπικά meetings που συνήθως οργανώνονται από την ομάδα κάθε πόλης.

Πως είναι οργανωμένο το Couchsurfing

Η «κοινωνία» του couchsurfing είναι οργανωμένη σε ομάδες, είτε τοπικές (ανά πόλη ή χώρα) είτε σύμφωνα με τα ενδιαφέροντα (π।χ। μουσική ή κινηματογράφος)। Κάθε ομάδα διαθέτει το δικό της message board. Είναι ο χώρος στον οποίο ο καθένας εκφράζει απόψεις, ενημερώνεται για τα τοπικά meetings ή ζητά πληροφορίες. Στο γκρουπ της Ελλάδας για παράδειγμα υπάρχουν αυτή τη στιγμή περισσότερα από 14.000 μέλη, στο γκρουπ της Αθήνας περισσότερα από 5800 και στο γκρουπ της Θεσσαλονίκης πάνω από 1500.

***

COUCHSURFING ΓΙΑ ΛΟΑΤ ΧΡΗΣΤΕΣ

Το Couchsurfing είναι εξαιρετικά φιλικό στους Gay, Lesbian, Bisexual και Τransexual χρήστες। Για να μιλήσουμε με αριθμούς, υπάρχουν 200 group στο Couchsurfing τα οποία απαρτίζονται από 21120 LGBT χρήστες! Το βασικό Group που ονομάζεται «Queer Couchsurfers» αριθμεί 15840 μέλη και δημιουργήθηκε το 2004। Όλα τα άλλα γκρουπ είναι παρακλάδια του.

***

LESBIAN CS GROUPS

Σε ότι αφορά τις ομοφυλόφιλες γυναίκες, τα πιο πολυπληθή group είναι τα «Lesbian Couchsurfers» (1800 μέλη), «Queer Women» (550 μέλη), και «Lesbians all around the world» (355 μέλη) τα οποία απαρτίζονται κυρίως από γυναίκες που ζουν σε Βόρεια και Νότια Αμερική, Ευρώπη, και Αυστραλία। Άλλα πολύπληθή LGBT γκρουπ είναι τα “Βackpackers (gay and gay friendly)” με 3340 μέλη, το «Queer & Camping» (195 μέλη), το “Trans* people” (263 μέλη) και το “Gay Bear Couchsurfers” (321 μέλη)। Στην Ελλάδα το κεντρικό γκρουπ είναι το Queer Greece με 117 μέλη, τα οποία προέρχονται κυρίως από χώρες τις Ευρώπης। Υπάρχει επίσης το γκρουπ “Queer Athens” με 25 μέλη, το οποίο ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 2010

***

Queer Thessaloniki

Πριν λίγους μήνες, τον Αύγουστο του 2010 δημιουργήθηκε και το subgroup “Queer Thessaloniki” το οποίο αριθμεί αυτή τη στιγμή 13 μέλη (από Έλληνες και μη)। Ο πυρήνας του γκρουπ είναι μια παρέα από αγόρια και κορίτσια που ζουν στην πόλη, και συναντιούνται συχνά για εξόδους, προβολή ταινιών και άλλες δραστηριότητες। Αν σας συγκινεί η ιδέα του Couchsurfing είναι μια πολύ όμορφη κίνηση να συμμετάσχετε κι εσείς στο τοπικό σας γκρουπ ενισχύοντας όχι μόνο το Couchsurfing αλλά και την ΛΟΑΤ κοινότητα.

***

Η Ιστορία του Couchsurfing

Ιδρυτές του CouchSurfing।org είναι οι: Casey Fenton, προγραμματιστής, Sebastien Giao Le Tuan, (Product Designer), Daniel M। Hoffer, (Manager), Leonardo Bassani da Silveira, (Creative Director)। Εμπνευστής του Couchsurfing είναι ο Casey Fenton, ο οποίος είχε πρώτος την ιδέα σε ένα από τα δεκάδες ταξίδια του στον κόσμο। Πολύ πριν ξεκινήσει να λειτουργεί το site του CouchSurfing, προσπάθησε να βρει κάποιον για να τον φιλοξενήσει για ένα Σαββατοκύριακο σε ένα ταξίδι του στην Ισλανδία। Έστειλε email σε 1,500 φοιτητές του Πανεπιστημίου της Ισλανδίας, χρησιμοποιώντας τον ηλεκτρονικό κατάλογο των σπουδαστών। Μέσα σε 24 ώρες, είχε λάβει περίπου 50-100 απαντήσεις ανθρώπων που του έγραφαν: «ναι, έλα να μείνεις μαζί μου!»। Επέλεξε να μείνει με την Yoa και τους φίλους της। Του έδειξαν την «δική τους» Ισλανδία। Τότε αποφάσισε πως θα ήθελε να ταξιδεύει με αυτό τον τρόπο κάθε φορά। Έτσι γεννήθηκε το CouchSurfing: «στην αρχή του 2003, αγόρασα μια βάση δεδομένων με 3 εκατομμύρια πόλεις για 1।200 δολάρια। Τότε ήταν η εποχή που προσκάλεσα τους πιο κοντινούς μου φίλους για να με βοηθήσουν να ιδρύσω το CouchSurfing Project। Τον Ιανουάριο του 2004 το εγκαινιάσαμε και από τότε δεν κοιτάξαμε πίσω». Στην καθημερινότητά μας, η τηλεόραση με τον ορυμαγδό των ειδήσεων για κάθε είδους εγκλήματα, αναγκάζει τους ανθρώπους να κλείνονται στον εαυτό τους και στο σπίτι τους. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι όπως οι couchsurfers που «δεν μασάνε» και επιλέγουν να είναι ανοιχτοί και δοτικοί. Ανοίγουν όχι μόνο τα σπίτια τους, αλλά και τις καρδιές τους. Και αυτό είναι απλά θέμα επιλογής- όπως λέει και ο ιδρυτής, Leonardo: «Όλοι γνωρίζουμε ότι οι πραγματικές επαναστάσεις είναι πράξεις αγάπης. Επαναστάσεις συμβαίνουν λόγω των σχέσεων που δημιουργούμε, επειδή ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ να δημιουργήσουμε τις σχέσεις αυτές. Επομένως, η αγάπη είναι επίσης μια επιλογή. Είναι μια επιλογή επειδή δεν την έχουμε απλώς. Την τρέφουμε, την εξελίσσουμε, την καλλιεργούμε, την μεγαλώνουμε. Όταν έχεις σχέσεις, έχεις και το σκοπό που χρειάζεσαι. Γι’ αυτό, η αποστολή και η πρόκληση του couchsurfing είναι να βοηθήσει να διαδώσουμε την αγάπη ανά τον κόσμο, ένα καναπέ τη φορά». Αν και το Couchsurfing ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτή τη στιγμή το 51% των μελών του προέρχεται από την Ευρώπη και μόνο το 26% προέρχεται από τη Βόρεια Αμερική. Ο μέσος όρος ηλικίας ενός χρήστη είναι τα 28 έτη και το μεγαλύτερο ποσοστό (39%) είναι από 18 έως 24 ετών. Η κύρια γλώσσα συνεννόησης (74%) είναι η αγγλική.

***

TA ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ QUEER GROUP ANA ΠΟΛΗ

Queer Buenos Aires (157 μέλη)Queer Toronto (169 μέλη)Queer Couchsurfers Berlin (188 μέλη)Queer Stockholm (209 μέλη)Chicago Queer Couchsurfers (284 μέλη)Queer Amsterdam (411 μέλη)Queer London (787 μέλη)Queer Paris (950 μέλη)Queer New York (1098) μέλη

ΑΝΑ ΧΩΡΑ

Queer Switzerland (172 μέλη)Queer Australia (177 μέλη)Queer Portugal (179 μέλη)Queer Israel (250 μέλη)Dutch Queers & friends (254 μέλη)Queer Couchsurfers Mexico (258 μέλη)Gay USA (323 μέλη)Queer Couchsurfers Italy (339 μέλη)Queer Spain (392 μέλη)UK Gays (492 μέλη)Queer couchsurfers Brazil (657 μέλη)

***

Σημ. Ευχαριστούμε την Anastasia Theo για την φωτογράφηση του Queer Thessaloniki και τα μέλη του γκρουπ που δέχθηκαν να φωτογραφηθούν.

***

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Screw στο τεύχος Μαρτίου 2011.

Another Roadside Attraction

2011-04-14T04:57:00.000-07:00

London to Sydney:
Only a few thousand miles to go...

***

Here is another chapter of my notorious Couchsurfing adventures. If you check my couchsurfing profile here... you will realise I have not been hosted abroad by anyone yet...! I prefer to let the world come to me. Last night, it was a company of three young guys from Britain. Johno Ellison (27 years old), Paul Archer (24) and Leigh Purnell (23) attempting to break the World Record for the longest taxi journey ever by driving a vintage Black Cab (called "Hannah") 30,000 miles from London to Sydney. "Hannah" is actually a 1992 LTI 2.7 litre diesel FX4. Wednesday night they arrived with Hannah in Thessaloniki and stayed at our place for the night. They started from London 8 weeks ago and today they took off for Instabul! I wished them well, ... accepted a great bottle of Belarus Vodka as a present (thank you guys!) and took the chance to have a few pictures with them before they leave! Enjoy... and don't forget to donate if you can!"

Ready to go!

Hannah's insides

www.itsonthemeter.com(it's on my ass, Hannah says)

999: the number of the beast

three couchsurfers and their happy hostess (From Left to Right: Leigh, Johno, Paul and Anastasia)

***

Here is some info from their website: http://www.itsonthemeter.com/ " It’s on the Meter ’ is an attempt to break the Guinness World Record for the longest taxi journey in history. The expedition will cover four continents, thirty-nine countries, ten time zones and over 50,000 km, in an 18-year-old classic London Black Cab.
The team departed from the London transport museum on February 17th 2011, the expedition is aiming to raise a minimum of £20,000 for the British Red Cross through online donations via ‘JustGiving’. Setting off from London, travelling via Europe, Russia, the Middle East, India, China and South East Asia.

The taxi will finally arrive in Sydney, Australia approximately eight months later. Along the way, the team will pick up passengers including VIPs, journalists and, of course, locals who seem like they could use a lift! The idea is to keep the expedition as pure an adventure as possible with no support vehicles, relying the on the team’s average ingenuity and negotiation skills to achieve the distance."

Hannah and her sisters
(Hannah is resting next to a distant Greek sibling: a car
whose owner is from Chalkidiki, Greece)

Johno taking care of Hannah's behind
(She's a young British lady, after all, only 19 years old
and young ladies must look good when going out at all times of day)

The British Red Cross does not forget
to recycle even when on the road!Bravo!

Leigh is grassing up Hannah
(no, that's not what I mean,
you dirty bugger, sod off)

Johno grew up in Yorkshire, England. After leaving school he trained as a helicopter pilot for four years before changing career direction and attending Aston University to study Sustainable Product Design. It was there that he met the other team members and developed a keen interest in travel and photography.He has travelled widely including backpacking around South America, hitchhiking through the Balkans and driving to Kazakhstan.

Paul grew up in Gloucester On leaving school he worked in Ghana as a secondary school teacher for six months before hitchhiking and using local transport to cross West Africa and the Sahara desert, via Timbuktu, to Morocco.Balancing his studies with other trips and expeditions he has climbed Kilimanjaro, Kayaked the White Nile, Snow boarded the Himalayas and started an ongoing volunteer project in Uganda.

Leigh Was born in Staffordshire After attending the local College he went to Aston University to study Techonogy and Enterprise Management He has been a High Ropes instructor for a summer camp in USA, travelled twice to East Africa running community projects and visited North Africa for 7 months during a period of 3 years He has used his education to run and create charity projects, raising over 54000 pounds directly in 2 years.

P.S. Another Roadside Attraction is a novel by the American, world-renowned, mad author, Tom Robbins

Μανώλης Ρασούλης (1945-2011)

2011-03-13T06:56:00.000-07:00

Τον Μανώλη Ρασούλη τον γνώρισα στη Θεσσαλονίκη τον Νοέμβριο του 1996, στα στούντιο της τηλεόρασης της ΕΤ3, όπου είχε δεχθεί να επισκεφθεί ως προσκεκλημένος της παραγωγού Λίλυς Μπάνου την εκπομπή "Επί Παντός", το μεσημεριανό μαγκαζίνο του καναλιού.

Ήμουν 20 χρονών, φοιτήτρια Δημοσιογραφίας του ΑΠΘ. Του ζήτησα να μας δώσει μια συνέντευξη για την φοιτητική εφημερίδα "Ανεύθυνος Τύπος" και δέχθηκε. Η χαρά μου ήταν μεγάλη γιατί δεν περίμενα την ανταπόκριση αυτή! Την συνέντευξή του, που δημοσιεύθηκε (με πολλά τυπογραφικά λάθη είναι η αλήθεια) στο τεύχος 3 του Δεκεμβρίου 1996 του "Ανεύθυνου" (που μπορείτε να δείτε και εδώ σε pdf) δημοσιεύω σήμερα εδώ μετά την είδηση του θανάτου του, που με λυπεί από τη μια, από την άλλη όμως χαίρομαι γιατί εκεί που πάει, τώρα θα βρει τον πολυαγαπημένο του δάσκαλο Osho (Bhagwan Shree Rajneesh).

Ο Ρασούλης ήταν ένας από τους ανθρώπους που έβλεπε μακριά και σε βάθος- ένας "ανοιχτομάτης, όχι ένας αυγουλομάτης"- με πολιτικές θέσεις αντισυμβατικές, με συνέπεια κάποιοι να τον θεωρούν γραφικό, επειδή επέμενε στην πνευματικότητα του ανθρώπου σε μια εποχή υλιστική, ωχ-αδερφιστική και εν τέλει, όπως τώρα αποδεικνύεται, ισοπεδωτική για την κοινωνία μας. Οι στίχοι του έχουν μιλήσει σε τόσες ψυχές Ελλήνων, ακριβώς γι' αυτό, για την ειλικρίνεια, την τόλμη και την αγάπη που έτρεφε για τους ανθρώπους. Να μια δήλωσή του, που είναι και σήμερα επίκαιρη- όπου σε λίγες λέξεις φαίνεται πόσο καθαρά και ασυμβίβαστα σκεφτόταν:

"Βρισκόμαστε στην στιγμή αυτή την άχαρη, που ο καθένας κοιτάζει το τομάρι του, και βάση αυτού, οι ανεξέλεγκτοι από πάνω και οι αχαρακτήριστοι, ασκούν
μια πολιτική που είναι εντελώς καταστροφική... " (σχολιασμός της κυβέρνησης Σημίτη).

Περισσότερα για εκείνον και το έργο του μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ. Ακολουθεί όλη η συνέντευξη.

Μανώλης Ρασούλης

Ο αχθοφόρος της γύρης

"Έλληνας" και αυτός, όμως όχι και τόσο περήφανος για τα κατορθώματα των Νεοελλήνων αφ' εαυτών. Άλλωστε, η "πιο γλυκιά πατρίδα είναι η καρδιά". Ο 'Ανεύθυνος Τύπος' πήρε την πρώτη του τιμητική συνέντευξη από τον στιχουργό-ιχνηλάτη Μανώλη Ρασούλη, ο οποίος μας τίμησε δεόντως με την συνέπειά του στο ραντεβού μας.

Α.Τ. Τι γνώμη έχετε για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Πολιτιστική Πρωτεύουσα;

Μ.Ρ. Έγινε μια έρευνα, και το 76% των Θεσσαλονικιών απαντά ότι η Πολιτιστική Πρωτεύουσα θα αποτύχει, ότι δεν είναι έτοιμη η Θεσσαλονίκη, πράγματα τα οποία τα έλεγα εγώ εδώ και τέσσερα χρόνια, διότι βλέπω ότι δεν υπάρχει κανένα συγκροτημένο όραμα, που να δημιουργεί μια συγκεκριμένη δράση... Η Πολιτιστική Πρωτεύουσα θα έπρεπε να κάνει αυτό το πράγμα, έναν σχεδιασμό των πραγμάτων, να αναδείξει σημεία, να προβάλει φιγούρες, ανεπαίσθητες λεπτομέρειες. Αλλά είναι άνθρωποι άρτσι-μπούρτσι και λουλές.

Α.Τ. Είναι λοιπόν θέμα οράματος;

Μ.Ρ. Όταν δεν υπάρχει όραμα είσαι ένα γραφειοκρατικό Ρόμποκοπ, ένας καριερίστας, ένας που αναλαμβάνει απλά μια ειδικότητα και την διεκπεραιώνει. Το όραμα σε διευρύνει, σε πάει στην θρησκευτικότητα, στην βαθύτερη επικοινωνία. Π.χ. προχθές είπα "αυτονομία στη Μακεδονία" - είναι ένα ρίσκο. Λέω τώρα, ή ταν ή επί τας. Αλλά εκείνη τη στιγμή, την ώρα που το 'λεγα, καιγόμουνα. Αυτή τη φωτιά, άμα δεν τη νιώθεις, να σε καίει, να σε πυρακτώνει, και ορισμένες φορές να σε αφανίζει, δεν έχει νόημα.

Α.Τ. Αυτό δεν αντίκειται στην σημερινή κρατούσα ιδεολογία;

Μ.Ρ. Η κοινωνία έχει ανάγκη να στυλιζάρει κάποια πράγματα, για να μπορεί να διεκπεραιώνει διάφορες διαδικασίες, δηλαδή να προσπαθεί να περάσει μέσα στην κοινή γνώμη κάποια κλισέ, καταναλωτικά, ιδεολογικά. Τώρα, ας πούμε, το κύριο μέλημα του κατεστημένου είναι να περάσει μια ιδεολογία που θέλει να δείξει στους άλλους ότι δεν υπάρχει ιδεολογία. Αλλά όταν σου λένε "δεν υπάρχει ιδεολογία", αυτό είναι πάλι μια ιδεολογία! Λοιπόν, αυτή είναι η πλαστικοποίηση της φυσικότητας των ανθρώπων, για να μπούνε μέσα στο πλαίσιο το κοινωνικό και στην έννοια της παραγωγής.

Α.Τ. Ο ρόλος του καλλιτέχνη;

Μ.Ρ. Ο καλλιτέχνης είναι ένας δίαυλος. Είναι ένας ρόλος που προσπαθούμε να τον κάνουμε

εποικοδομητικό. Γιατί υπάρχει και ρόλος που καθρεφτίζεσαι στον καθρέφτη και γίνεσαι υποχείριο του ρόλου. Και είναι πολύ άσχημο. Έχω δει πολλούς τέτοιους αριβίστες και ανόητους, η Ελλάδα βρίθει ανοήτων. Η Ελλάδα είναι ασχημάτιστη, στην προσπάθειά της να αναπτυχθεί χωρίς να έχει αστική εμπειρία με την ολοκληρωμένη έννοια. Θα σχηματιστεί μέσα σε μια πιο διευρυμένη υπέρβαση των Βαλκανίων, δηλαδή άμα είμαστε σ' ένα μπλοκ μέσα, στην Ευρώπη ας πούμε, ή στην προσπάθειά μας να είμαστε στο διεθνές παιχνίδι, να μην είμαστε ουραγοί όπως είμαστε τώρα, να μην παίζουμε κανένα ρόλο στην παγκοσμιότητα.

Α.Τ. Αυτό το "δε βαριέσαι ρε αδερφε", είναι η φιλοσοφία του 'Ελληνα. Γι' αυτο όλα λιμνάζουν;

Μ.Ρ. Αυτό, που μπορεί να το πεις μια-δυο φορές, αλλά όχι να σου γίνει δεύτερη φύση. Η φιλοσοφία της χώρας, αυτό το "ωχ αδερφέ", περνάει σε μια υστερία - η Ελλάδα είναι ο περιούσιος λαός, ζήτω ο Μέγας Αλέξανδρος, πάρτε όπλα, οι Τούρκοι μας καίνε, εμείς είμαστε οι καλοί, οι άλλοι είναι οι κακοί.

Α.Τ. Τόσα όπλα, τι θα τα κάνουμε; (γέλια)

Μ.Ρ. Δεν μπορώ να καταλάβω τι θα τα κάνουμε αυτά τα όπλα. Δηλαδή η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι μια ειρηνική χώρα, της φιλοσοφίας, της έρευνας και της διπλωματίας.

Α.Τ. Τα χρειαζόμαστε, τελικά;

Μ.Ρ. Αυτό είναι μια μπλόφα, ενός σκληρού πυρήνα που ξεκινάει από την Πελοπόννησο. Οι

Πελοποννήσιοι είναι από την αρχαιότητα πολεμοχαρείς. Εκεί γεννήθηκε το πατριαρχικό σύστημα, στις Μυκήνες και στο Άργος. Γι' αυτό είπα προχθές και στην Κανέλλη, στην τηλεόραση, ότι η Ιλιάδα είναι ένα ελεεινό βιβλίο, που όχι δεν πρέπει να διδάσκεται, αλλά τουλάχιστον δεν πρέπει να είναι η επίσημη γραμμή του Υπουργείου.

Α.Τ. Και η μητριαρχία είναι εντελώς ξεχασμένη...

Μ.Ρ. Δεν αναφέρουν πουθενά ότι υπήρξε. Αλλά μπορούμε να ερευνήσουμε πιο ψύχραιμα ότι υπήρχε ένα άλλο στάτους πριν από την πατριαρχία.

Α.Τ. Τι κερδίζουμε από την γνώση της ύπαρξης αυτού του πρώην στάτους;

Μ.Ρ. Μια σφαιρική γνώση των πραγμάτων, για να μην είμαστε στην στενωπό. Γιατί όταν δεν ξέρουμε καλά, βγαίνουν διάφορα "καρούμπαλα". Και έτσι, καταλήγουμε σε συμπεράσματα, ότι πολύ δίκαια αγοράζουμε τα όπλα, και πολύ λογικά, και όλα μας επιτρέπουν να κάνουμε αυτές τις αγορές, οι οποίες καταστρέφουν όλες τις προϋποθέσεις. Αν ξεφτιλιστεί η Θεσσαλονίκη ενόψει '97, τι να τα κάνουμε τώρα τρία μνημεία - και η Αθήνα θέλει αυτό, να ξεφτιλιστεί η Θεσσαλονίκη. Υπάρχει ένας κομπλεξικός ανταγωνισμός που δεν θέλει να αφήσει την Θεσσαλονίκη να γίνει Πρωτεύουσα των Βαλκανίων. Θέλουν να είναι αυτοί λίκνο της Δημοκρατίας, της γεροντοκρατίας και της εξουσιομανίας.

Α.Τ. Ψάχνετε καθόλου τα καινούρια συγκροτήματα, τα γνωρίζετε;

Μ.Ρ. Όχι, μόνο ο Αγγελάκας είναι πολύ φίλος μου, και μ' αυτόν συζητάω. Νομίζω ότι είναι ο

καλύτερος, γιατί ερευνά. Τα άλλα παιδιά, δεν ξέρω - στην πίεση εκλαμβάνεις πολλά πράγματα. Αλλά αυτό μετά πρέπει να το οργανώσεις, να το κάνεις διανοητικά κατανοητό, να το βάλεις στον κοινωνικό κορμό, να δοκιμαστεί, μέσα από τις εμπειρίες των ανθρώπων, διότι το να παίζεις, να παίζεις τραγούδια, και να αφήνεις μετέωρη την νεολαία... Και μετά τι γίνεται; Είναι κάτι το μετέωρο, το γοητευτικό, αλλά μετέωρο. Πρέπει να το προσγειώσεις. Αυτό που έκανε ο Ραζνίς, φερειπείν. Έκανε ένα κίνημα που περιείχε όλα αυτά, αλλά ήταν και οργανωμένο, και σου έδινε ένα νόημα δραστηριότητας, ένα στόχο, ένα όραμα το οποίο όμως το πραγματώνεις. Και βγάζεις συμπεράσματα μέσα από την ίδια σου τη δραστηριότητα. Ε, αυτό προσπαθώ εγώ. Προσωπικά, το κατάλαβα και από τον Ραζνίς, το κατάλαβα και από την εμπειρία μέσα από τα πολιτικά κόμματα, ότι χρειάζεται τώρα ένα άλλο κίνημα, ένα άλλο ρεύμα, οργανωμένο, όμως, μπολσεβίκικα οργανωμένο, που να παρεμβαίνει. Να είναι θρησκευτικό, δηλαδή κατά βάση να είναι ο διαλογισμός, η επικοινωνία, η κάθαρση, και παράλληλα να μαθαίνεις τους αρχαίους.

Α.Τ. Μα σε καμία πολιτική κίνηση δεν υπάρχει αυτό το υπόβαθρο. Ακόμη και στις επαναστατικές κινήσεις. Πιστεύω ότι για να αλλάξεις τον κόσμο, πρέπει να αλλάξεις πρώτα εσύ ο ίδιος - το μέσα σου.

Μ.Ρ. Τώρα το λέμε αυτό το πράγμα, γιατί τώρα είναι η εποχή που μυρίζει αυτό, δηλαδή έχει

αναδυθεί μέσα από χιλιάδες θυσίες, προσπάθειες, αποτυχίες, και λοιπά, τώρα είναι ακριβώς το οριακό στίγμα για την ανθρωπότητα. Ή ταν ή επί τας. Ή θα χαθεί το ανθρώπινο είδος, ή θα κάνουμε ένα άλμα ποιοτικό. Και είναι πολύ γοητευτικό που βρισκόμαστε σ' αυτή τη φοβερή εποχή.

Α.Τ. Αυτό το ποιοτικό άλμα, το αντιλαμβάνονται όμως όλοι; Γιατί άλλοι βλέπουν την ποιότητα στον "πολιτισμό", στον "εκσυγχρονισμό", και λοιπά.

Μ.Ρ. Όχι, δεν το αντιλαμβάνονται όλοι, γιατί μόλις πάει ο άνθρωπος να μπει μέσα στην υπέρβαση, καίγεται. Αυτός έχει συνηθίσεις σε μια καθημερινότητα, σε μια επανάληψη, που έχει κι αυτό μια γοητεία, το ότι οι κυρίες ασχολούνται με την ούγια των υφασμάτων που βγάζουν τα καινούρια Υβ Σαιν Λοράν.

Α.Τ. Ο πολύς κόσμος δεν γνωρίζει ότι ασχολείστε και με την συγγραφή. Το τελευταίο σας βιβλίο, το "Κνωσώντας την Αλήθεια", τι περιεχόμενο έχει;

Μ.Ρ. Είναι μια σύμπτυξη της όλης φιλοσοφίας και της κρητο-κεντρικής κοινωνικής και η προσωπική μου προσπάθεια, να είμαι σε μια ετοιμότητα, για να δω να ολοκληρώνεται η δουλειά μου. Νομίζω, στις 31 Δεκέμβρη του 1999, κλείνει ο κύκλος, ο δημιουργικός, με την έννοια της επικοινωνίας, με τα γραψίματα, τις φόρμες... Από κει και πέρα, η μεγάλη πυραμίδα θα μας δείξει, μετά το 2000. Προσπάθησα να είμαι σε μια ετοιμότητα, να κυνηγάω την μπάλα, κι εσείς οι καινούριοι να το καταλάβετε αυτό, να μην κάθεστε στα γραφεία σας και σας έρχονται από τα παράθυρα οι ειδήσεις και τα λοιπά, να πηγαίνετε στην πηγή του γεγονότος. Υπάρχει το ιδεώδες, που με την καθαρότητά σου και την παιδικότητά σου πας - και στο δρόμο προσπαθούν να σε διαφθείρουνε, να σε δελεάσουνε, να σε κάψουνε. Είναι κίνδυνοι εξωτερικοί αυτοί, αλλά είναι και πόλεμος. Πόλεμος με τα μέσα μας, πως μεταχειριζόμαστε την προσωπική μας ελευθερία, σε μια κοινωνία που μπορεί ο άλλος να βιώσει τα φαινόμενα της ζωής, να αποστάξει, να βγάλει ένα τελικό συμπέρασμα, έσχατο, κορυφαίο. Η αντιδικία αυτή του ατόμου, της προσωπικότητας με τη συλλογικότητα, η ατραπός αυτή, είναι σημαντική για μένα, ιδιαίτερα σ' αυτή την εποχή που ζούμε, που είναι οριακή για το ανθρώπινο γένος.

Α.Τ. Τελικά ο δημοσιογράφος ταλαιπωρεί τον καλλιτέχνη, ο καλλιτέχνης τον Δημοσιογράφο, ή αν υπάρξει σωστή συνεργασία, ωφελούνται και οι δυο;

Μ.Ρ. Εξαρτάται, αν ο δημοσιογράφος είναι ρουτίνας, και σε βάζει να λες τα ίδια και τα ίδια, ή

αν προσπαθεί να εμβαθύνει στην προσωπικότητα του φιλοξενούμενου και στην μοναδικότητά του, και δεν προσπαθεί να τον καπελώσει, όπως είναι η σχολή της Κανέλλη, που κάνει την ερώτηση και απαντάει μόνη της - είναι οξυδερκής βέβαια, αλλά το μυαλό της τρέχει πιο μπροστά από τον εαυτό της, σαν τον Βέλτσο και αυτή. Βασικό είναι να ξέρεις ποια είναι η δουλειά σου, και να την υπηρετείς - εάν δεν σ' αρέσει, γίνε ψαράς, βγάζε μήλα, κάνε κάτι άλλο...

Α.Τ. Ο καλλιτέχνης έχει κάποια δύναμη. Να ανοίξει, δηλαδή, τα μάτια του κόσμου. Συμφωνείτε;

Μ.Ρ. Υπάρχει κάποια δύναμη, αλλά και μια φριχτή αδυναμία. Ο εγωισμός. Στους καλλιτέχνες,

φουσκώνει το παγόνι μέσα.

Α.Τ. Αν υποθέσουμε ότι τον ξεπερνάς αυτόν τον σκόπελο του εγωισμού, υπάρουν πάλι κίνδυνοι, να σε θεωρήσουν σταυροφόρο, και να πούνε, α, τον τρελό...

Μ.Ρ. Ο σταυροφόρος κάνει άλλη δουλειά, και ο ιχνηλάτης άλλη δουλειά, κοιτάζει, παρατηρεί τι συμβαίνει, αν υπάρχει καπνός στο βάθος, βάζει το αυτί κάτω στο έδαφος και αφουγκράζεται, και μετά λέει "από δω, είναι καλύτερα να πάμε". Αυτή είναι η δουλειά μου, να πηγαίνω πιο μπροστά, να ξαναγυρίζω πίσω, και να λέω, νομίζω ότι... "αυτό". Αυτό που ζητάω από την ελληνική κοινωνία και δεν έχει την υπομονή και τη σύνεση για να καταλάβει, ότι μια κοινωνία χρειάζεται απελπιστικά τους ιχνηλάτες - νομίζει ότι χρειάζεται μόνο τους κρεοπώληδες... Έχουμε σώμα, έχουμε φλέβες, έχουμε λέμφους, έχουμε ένα σωρό πράγματα, αλλά όλες αυτές οι βαθμίδες διεργασίας είναι που διυλίζουνε κάτι που λέγεται πνεύμα, ψυχή. Η ειδικότητα των παπάδων είναι να λένε "α! περί ψυχής εμείς είμαστε το γραφείο". Εμείς οι καλλιτέχνες είμαστε κάπου εκεί ανάμεσα σ' αυτά, είμαστε ο Μπάμπης ο Φλου, δηλαδή δεν καταλαβαίνει ο μέσος πολίτης τι ρόλο παίζω εγώ. Μπορεί να καταλάβει την στιγμή που τον ψυχαγωγώ, και την επόμενη στιγμή να έχει ξεχάσει, να πει "α, τι είναι αυτός". Πάντα έχω μια τέτοια αίσθηση, ότι εγώ είμαι στον αέρα, ένας άνθρωπος που ναι μεν είμαι επώνυμος, αλλά δεν έχουν καταλάβει τι είμαι, αν έχω μια ωφέλεια στην κοινωνία. Και κάποια στιγμή με κρίνουνε από το πόσα φράγκα έχω στην τράπεζα, και διάφορα τέτοια.

Α.Τ. Ο Καλλιτέχνης αποτελεί δηλαδή μια γραφική φιγούρα;

Μ.Ρ. Ναι, γιατί είμαστε ανάμεσα στην θρησκεία και στην διαδικασία παραγωγής. Είμαστε ένα είδος ντελάλη, ένα είδος εξάγγελου, κουβαλάμε τη γύρη, και την πάμε γύρω-γύρω. Αχθοφόροι της γύρης. Η Ελλάδα γενικώς έχει ένα πράγμα το οποίο είναι ακατέργαστο, ξαφνικά αλλάζει απόψεις, αλλάζει συναισθήματα, τη μια σ' ανεβάζει, την άλλη σου δίνει μια, τη μια στιγμή γίνεται λαός και τρέχει στα βουνά, αντάρτικο, και σκοτώνονται, και την άλλη "πάμε στο Καζίνο", στις Ρωσίδες, στον καναπέ, και αποχαυνώνονται. Δεν έχουν έναν μέσο όρο, και στα βουνά να έχουν λεπτότητα, και στον καναπέ να έχουν ετοιμότητα. Και γι' αυτό καμιά φορά βγαίνω κι εγώ στην τηλεόραση. Ας πούμε χθες στο "Επί Παντός" (σημ. εκπομπή στην ΕΤ3) δεν ήταν ανάγκη να βγω, ήθελα όμως να δείξω ότι και στην πολυθρόνα κάθομαι, άμα λάχει όμως και στον Πηλιορείτη απάνω με τα μπαζούκας ανεβαίνω, αν είναι κάτι που πρέπει να διευθετηθεί. Βρισκόμαστε στην στιγμή αυτή την άχαρη, που ο καθένας κοιτάζει το τομάρι του, και βάση αυτού, οι ανεξέλεγκτοι από πάνω και οι αχαρακτήριστοι, ασκούν

μια πολιτική που είναι εντελώς καταστροφική. Δέκα τρις να δώσουν για όπλα, είναι έγκλημα. Παρότι υποστηρίζω την κυβέρνηση Σημίτη, και την υποστήριξα πριν υποστηρίξει και αυτός τον εαυτό του, έστειλα ένα άρθρο στο Έθνος τότε που ήταν στην Πάτμο ο Παπανδρέου.

Α.Τ. Σαν μια υποστήριξη λύσης πολιτικής, όχι κομματικής;

Μ.Ρ. Σαν μια περαστική πολιτική λύση, που θα δημιουργήσει μια προϋπόθεση για να κρυσταλλωθούνε κάποιες προτάσεις και κατευθύνσεις για το μέλλον. Και μια κατεύθυνση είναι κι αυτή που εκφράζω εγώ. Δηλαδή να γίνει η χώρα, ομοσπονδία. Όπως είναι η Αγγλία, όπως είναι η Ισπανία, όπως είναι η Γερμανία.

Α.Τ. Δηλαδή να έχουμε μια Μακεδονία, μια Πελοπόννησο, μια Αττική;

Μ.Ρ. Φυσικά, έτσι συσπειρώνεται η περιοχή, αναλαμβάνει ευθύνες για τον εαυτό της και δεν

υπάρχει αυτός ο υδροκεφαλισμός του κέντρου των πέντε εκατομμυρίων σε μια πόλη, σε έναν πληθυσμό δέκα εκατομμυρίων. Τα πράγματα εξισορροπούν, ανεβαίνει η χώρα, σφύζει, γίνεται πιο σφριγηλή.

Α.Τ. Σας ευχαριστώ

Μ.Ρ. Κι εγώ

Αναστασία Μπαρτζουλιάνου, για τον "Ανεύθυνο Τύπο"

Τεύχος 3, Δεκέμβριος 1996,

έκδοση των φοιτητών του Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Ο Ρομπέν των Πληροφοριών

2011-02-24T19:00:00.000-08:00

Τώρα που εκδίδεται ο Assange στην Σουηδία είναι μια ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στο παρελθόν του θρύλου των Wikileaks.

Julian Assange

Ήρωας ή βιαστής;

16 Δεκεμβρίου 2010: ο Αυστραλός Julian Assange αφήνεται ελεύθερος στη Βρετανία με εγγύηση 240.000 λιρών. Ο υπόλοιπος κόσμος αναρωτιέται αν ο θρύλος του Διαδικτύου είναι – ή όχι; - υπεύθυνος, εκτός από τη διαρροή χιλιάδων διπλωματικών εγγράφων στη δημοσιότητα, και για μια σειρά από σεξουαλικές παραβάσεις εναντίον δυο γυναικών. Επαναστάτης ή βιαστής; Όποια και αν είναι η απάντηση, και στις δυο περιπτώσεις, έχουμε να κάνουμε με μια άκρως ενδιαφέρουσα – αν και ολοφάνερα παραβατική προσωπικότητα. Το παρελθόν του αποδεικνύει αφενός μεν τον ιδεαλισμό του, αφετέρου δε την τάση του να κινείται στα όρια της νομιμότητας.

Ολόκληρο το όνομά του είναι Julian Paul Assange και γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1971 στο Townsville μια πόλη που βρίσκεται στη Βοριοανατολική ακτή της Αυστραλίας. Ο Julian μεγάλωσε με την μητέρα του Christine και τον πατριό του, Brett Assange, έναν θεατρικό σκηνοθέτη, σύμφωνα με τα λεγόμενα του οποίου ο Julian από μικρός είχε «ένα έντονο αίσθημα του σωστού και του λάθους» και την τάση να υπερασπίζεται τους αδύναμους. Ο Assange ποτέ δεν είχε ήρεμη οικογενειακή ζωή. Στα 28 του χρόνια απέκτησε έναν γιο, τον Daniel, για την κηδεμονία του οποίου πάλευε με την μητέρα του αγοριού για 10 ολόκληρα χρόνια! Αυτή η ιστορία μοιάζει να τον κυνηγά από παδί: η μητέρα του πήρε διαζύγιο από τον Brett Assange, ξαναπαντρεύτηκε το 1979 με έναν μουσικό και ξαναχώρισε μέσα σε 3 χρόνια. Ο ανήλικος Julian αναγκάστηκε να μετακομίσει δεκάδες φορές καθώς η μητέρα του κρυβόταν από τον δεύτερο άντρα της στη διάρκεια της πεντάχρονης δικαστικής αναμέτρησής τους για την κηδεμονία του ετεροθαλούς αδελφού του Julian. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της πάλης που κράτησε μια ζωή ήταν η ίδρυση του ακτιβιστικού γκρουπ Parent Inquiry Into Child Protection, από τον Assange και την μητέρα του- μια προσπάθεια δημιουργίας μιας δημόσιας βάσης δεδομένων από νομικά αρχεία που αφορούν την κηδεμονία και είναι αλλιώς απροσπέλαστα στους Αυστραλούς πολίτες.

Φαίνεται πως το έχει η μοίρα του Assange να είναι φυγάς από μικρός: στα 16 του ήταν ήδη χάκερ (με το ψευδώνυμο ‘Mendax’) και στα 20 του η αστυνομία πραγματοποίησε επιδρομή στο σπίτι του επειδή φερόταν να έχει αποκτήσει πρόσβαση μέσω μόντεμ σε υπολογιστές που ανήκαν σε ένα πανεπιστήμιο της Αυστραλίας, στην Καναδική Εταιρία Τηλεπικοινωνιών Nortel και σε άλλες οργανώσεις. Το 1992 ομολόγησε την ενοχή του σε 24 κατηγορίες για πειρατεία και αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση λόγω καλής συμπεριφοράς μετά την επιβολή ενός προστίμου 2100 δολαρίων Αυστραλίας. Ο εισαγγελέας δήλωσε ότι: "απλώς δεν υπάρχει απόδειξη ότι συνέβη κάτι άλλο εκτός από ένα είδος ευφυούς περιέργειας και από την ευχαρίστηση να είναι σε θέση να ‘σερφάρει’». Λόγω του παρελθόντος του Assange, και της ανάμιξής στου στην συγγραφή του βιβλίου «Underground: Tales of Hacking, Madness and Obsession on the Electronic Frontier» (1997), υπάρχει ακόμη και σήμερα η παρανόηση ότι οι πληροφορίες που αποκαλύπτει το Wikileaks είναι αποτέλεσμα δουλειάς των χάκερ ή ότι ο ίδιος εξακολουθεί να είναι χάκερ. Όμως το Wikileaks απλά δημοσιεύει πληροφορίες τις οποίες δέχεται από γνώστες (insiders), οι οποίοι και κάνουν αρχικά τη διαρροή και στη συνέχεια παραδίδει αυτές τις πληροφορίες στα παραδοσιακά δημοσιογραφικά μέσα. Στην περίπτωση των διπλωματικών εγγράφων την διαρροή πραγματοποίησε ο 23χρονος στρατιώτης Bradley Manning, αναλυτής πληροφοριών, ο οποίος έχει συλληφθεί και κρατείται σε απομόνωση στη φυλακή του Σώματος Πεζοναυτών στο Quantico της Βιρτζίνια από τις 29 Ιουλίου 2010 – την ιστορία του οποίου αξίζει να αναζητήσετε.

Το έργο του Assange σε ό,τι αφορά την την δημόσια χρήση και εξάπλωση του ίντερνετ είναι πολυποίκιλο. Από το 1993 ασχολήθηκε με την ίδρυση του πρώτου δημόσιου παροχέα υπηρεσιών διαδικτύου στην Αυστραλία, με το όνομα Suburbia Public Access Network. Από το 1994 ξεκίνησε να εργάζεται ως προγραμματιστής και developer ελεύθερου software. Μεταξύ άλλων, συνέβαλε στην δημιουργία του software NNTPCache για τους χρήστες του Usenet, του Surfraw, που είναι μια γραμμή εργαλείων ενός interface για μηχανές αναζήτησης του διαδικτύου και του Strobe, ενός scanner ανοιχτού κώδικα. Βοήθησε στην εξέλιξη του PostgreSQL project και στην ανακάλυψη του Rubberhose, ενός συστήματος άρνησης κρυπτογράφησης που λειτουργεί σε πλατφόρμα Linux. To σύστημα αυτό ήθελε να γίνει «ένα εργαλείο για όσους εργάζονται στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίοι χρειάζονται να προστατεύσουν ευαίσθητα δεδομένα». Παρόλη την ευφυία του, ο Assange δεν αποφοίτησε ποτέ από το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης, όπου σπούδασε Φυσική και Μαθηματικά (2003-2006) και μάλιστα έχει αναφερθεί ότι έχει παρακολουθήσει μαθήματα σε έξι διαφορετικά πανεπιστήμια, σε διάφορες περιόδους της ζωής του και ότι έχει ασχολήθει επίσης με την φιλοσοφία και την νευρολογία. Για τους λόγους αυτούς τον έχουν περιγράψει με τα εξής λόγια: «αυτοδίδακτος και πολυμαθής στις επιστήμες και τα μαθηματικά» και «ο πιο διάσημος, ηθικός κομπιούτερ-χάκερ στην Αυστραλία».

Το WikiLeaks ιδρύθηκε το 2006 και την ίδια χρονιά ο Assange εξήγησε τη φιλοσοφία του σε δυο δοκίμια. Δεν θεωρεί τον εαυτό του ιδρυτή, αλλά αρχισυντάκτη του, καθώς είναι ένα από τα 9 μέλη της επιτροπής που το διευθύνει και έχει επίσης την ευθύνη της τελικής απόφασης για το αν θα δημοσιευθούν έγγραφα σε αυτό ή όχι. Όπως όλοι όσοι δουλεύουν για το Wikileaks, ο Assange δεν πληρώνεται για τη δουλειά του αλλά είναι απλός εθελοντής. Σε μια σύγκριση του Wikileaks με τα παραδοσιακά media, ο Assange έχει καταδικάσει «την οικτρή τους κατάσταση» ρωτώντας: «πως είναι δυνατόν μια ομάδα πέντε ατόμων να έχει καταφέρει να δώσει στο κοινό περισσότερες πληροφορίες που έχουν αποσιωπηθεί, σε αυτό το επίπεδο, απ΄ ότι ο υπόλοιπος τύπος συνολικά σε όλο τον κόσμο; Είναι ντροπή».

Όταν ρωτήθηκε για τον σκοπό και την ιδεολογία του Wikileaks το 2010 στο Όσλο (σε εκδήλωση του «Freedom Forum») ο Assange δήλωσε: «η απόκτηση δικαιοσύνης μέσα από τη διαφάνεια». Σύμφωνα με το editorial του Assange στην εφημερίδα «The Australian» (7 Δεκεμβρίου 2010): «το Wikileaks επινόησε ένα νέο είδος δημοσιογραφίας: την επιστημονική δημοσιογραφία. Συνεργαζόμαστε με άλλα μέσα ενημέρωσης για να φέρουμε στους ανθρώπους τις ειδήσεις, αλλά και να αποδείξουμε ότι είναι αλήθεια. Η Επιστημονική δημοσιογραφία σας επιτρέπει να διαβάσετε μια είδηση και στη συνέχεια, να κάνετε κλικ στο διαδίκτυο για να δείτε το αρχικό έγγραφο στο οποίο βασίζεται. Με αυτόν τον τρόπο μπορείτε να κρίνετε μόνοι σας: Είναι η ιστορία αληθινή; Την εξέθεσε ο δημοσιογράφος με ακρίβεια;»

Το Wikileaks έχει δημοσιεύσει, μέχρι σήμερα, υλικό που αποδεικνύει δολοφονίες στην Κένυα, μια αναφορά εγκατάλειψης τοξικών απορριμάτων σε ακτές της Αφρικής, τα εγχειρίδια της Εκκλησίας των Σαϊεντολόγων, τις διαδικασίες που ακολουθούνται για τον εγκλεισμό στο Γκουαντάναμο, υλικό που αφορά τις ανήθικες πρακτικές στη λειτουργία Τραπεζών όπως η Ισλανδική Kaupthing και η Ελβετική Julius Baer καθώς και σημαντικά έγγραφα που αφορούν τον πόλεμο στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Πρέπει να υπενθυμίσουμε, ότι μόνο το 6% των 250.000 διπλωματικών εγγράφων που ξεκίνησε να δημοσιεύει το Wikileaks στα τέλη Νοεμβρίου του 2010 ανήκουν στην κατηγορία «μυστικά» - το 53% ανήκουν στην κατηγορία «μη απόρρητα» και το 40% χαρακτηρίζονται ως «εμπιστευτικά» - ωστόσο κανένα από τα έγγραφα που είναι όντως μυστικά δεν έχουν ακόμη δημοσιευθεί καθώς μιλάμε (μέσα Δεκεμβρίου 2010).

Για την αποκάλυψη των δολοφονιών στην Κένυα, ο Assange κέρδισε το βραβείο για τα New Media της Διεθνούς Αμνηστίας (2009) και τον προηγούμενο χρόνο, το βραβείο του Economist για την ελευθερία της έκφρασης (2008) ενώ φέτος τιμήθηκε (οποία ειρωνεία!) με το Sam Adams Award (2010) το οποίο είναι βραβείο που αποδίδει μια ομάδα απόστρατων της CIA, οι επονομαζόμενοι «Sam Adams Associates for Integrity in Intelligence». Το βραβείο αποδίδεται σε επαγγελματίες μυστικούς πράκτορες (και όχι μόνο) οι οποίοι έχουν ορθώσει το ανάστημά τους υπέρ της ηθικής και της ακεραιότητας, και του έχει δοθεί το όνομα του Samuel Adams, ενός πράκτορα της CIA που διέρρευσε πληροφορίες κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ.

Η σύλληψη του Assange έρχεται τη στιγμή που το διμηνιαίο αμερικανικό περιοδικό Utne Reader τον έχει συμπεριλάβει μέσα στους "25 Οραματιστές που αλλάζουν τον Κόσμο μας". Σύμφωνα δε με την ψηφοφορία των αναγνωστών του περιοδικού Time, ο Julian Assange είναι το Πρόσωπο της Χρονιάς. Έλαβε 382.020 ψήφους, περισσότερες από το διπλάσιο σε σχέση με τον ανταγωνιστή του, Πρωθυπουργό της Τουρκίας Recep Tayyip Erdoğan που ήρθε δεύτερος με 233.639 ψήφους. Την τρίτη θέση, με 146.378 ψήφους κάλυψε… η Lady Gaga.

Πρέπει να θυμίσουμε, ότι η διαδικασία έρευνας από το Σουηδικό Δικαστήριο για τις παράνομες ή μη σεξουαλικές επαφές του Αssange ξεκίνησε στις 20 Αυγούστου 2010, τρεις μήνες πριν την δημοσίευση των επίμαχων εγγράφων στο Wikileaks και περίπου τρεις μήνες μετά την σύλληψη του Bradley Manning τον Μάιο του 2010. Αμέσως μετά την έναρξη της έρευνας, η επικεφαλής εισαγγελέας Eva Finné απέσυρε το ένταλμα σύλληψης του λέγοντας ότι δεν πιστεύει ότι συντρέχει λόγος για να υποψιαστεί ότι o Assange έχει διαπράξει βιασμό. Στις 31 Αυγούστου o Assange ανακρίθηκε ξανά, και στις 1 Σεπτεμβρίου, η ανώτερη εισαγγελέας, Marianne Ny, άνοιξε ξανά τη διαδικασία της έρευνας, παραθέτοντας νέες πληροφορίες. Η συνέχεια των γεγονότων που οδήγησαν στην παράδοση του Assange στις αρχές, είναι γνωστή. Αυτό που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι ο Assange προσπάθησε να αποκτήσει άδεια παραμονής και εργασίας στη Σουηδία δύο μήνες μετά, στα τέλη Οκτωβρίου – αλλά οι αρχές του αρνήθηκαν.

Την υποστήριξή τους στον Assange έχουν δηλώσει ο Πρόεδρος της Βραζιλίας, Luiz Inacio Lula da Silva, ο Ρώσος Πρέσβης στο NATO, Dmitry Rogozin, και ο Ειδικός Εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών για την Ελευθερία της Γνώμης και της Εκφρασης Frank LaRue δηλώνοντας ότι «αν υπάρχει ευθύνη για την διαρροή πληροφοριών, τότε αφορά αποκλειστικά το πρόσωπο το οποίο τις διέρρευσε, και όχι τα μέσα τα οποία τις δημοσίευσαν. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η διαφάνεια και έχει αντιμετωπιστεί η διαφθορά σε πολλές περιπτώσεις».

Την ίδια ώρα, ένας μεγάλος αριθμός σχολιαστών, κυρίως πρώην (αλλά και νυν) αξιωματούχων της κυβέρνησης των Η.Π.Α., αποκαλούν τον Assange «τρομοκράτη» και τις πρακτικές του «τρομοκρατία της πληροφορίας». Ανάμεσά τους και πολλοί δημοσιογράφοι (Washington Times, Fox News).

Η αυτόβουλη παράδοση του Assange στις 7 Δεκεμβρίου στις Βρετανικές αρχές ήταν μια κίνηση που προσπάθησε να αποδείξει ότι ο ίδιος δεν ευθύνεται για τη λάσπη που του ρίχνουν, και ότι οι κατηγορίες που τον βαραίνουν έχουν ως στόχο την σπίλωση της εκστρατείας πληροφόρησης του Wikileaks που έχει φέρει τα πάνω κάτω στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Όπως και να ‘χει, οι δικαστικές αρχές της Σουηδίας και της συνεργαζόμενης με αυτές, αρχή της Βρετανίας, έχουν μαζί καταφέρει με αυτή τη δίωξη αυτό που δεν κατάφερε τους τελευταίους μήνες ο διαρκής και έμμεσος εκφοβισμός από τις Αμερικανικές αρχές: να μας κάνουν να ασχολούμαστε όχι με το έργο του Assange αλλά με το ποιος είναι… και να αμαυρώσουν το όνομα του Assange που θεωρείται από πολλούς, ένας σύγχρονος Ρομπέν …των πληροφοριών.

Καθώς γράφεται αυτό το άρθρο, βρισκόμαστε σε αναμονή της ακρόασης από τη Βρετανική Δικαιοσύνη της αίτησης έκδοσης του Julian Assange στις Σουηδικές αρχές που αναμένεται να αποφασιστεί στις 11 Ιανουαρίου 2011.

To παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Libre τον Φεβρουάριο του 2011.

Τι είναι το bookcrossing?

2011-02-24T14:47:00.000-08:00

BOOKCROSSING

Όταν τα βιβλία σηκώνουν τις σελίδες τους… και ταξιδεύουν

www.bookcrossing.com

Βρίσκεστε τυχαία μπροστά σε μια στάση λεωφορείου, σε ένα παγκάκι, ή σ’ ένα καρτοτηλέφωνο- ίσως ακόμη και μπροστά σε ένα άγαλμα. Παρατηρείτε εκεί αφημένο ένα βιβλίο που εκ πρώτης όψεως μοιάζει «να το ξέχασε κάποιος». Αυτό σκέφτεστε καθώς το παίρνετε στα χέρια σας. Το περιεργάζεστε. Αυτό το βιβλίο είναι διαφορετικό από τα συνηθισμένα: σας κάνουν εντύπωση τα έγχρωμα αυτοκόλλητα που γράφουν «bookcrossing» με τα οποία είναι διακοσμημένο. Τότε το ανοίγετε και πλέον… είστε μέρος της περιπέτειας. Γιατί μόλις αιχμαλωτίσατε ένα «βιβλίο που ταξιδεύει».

Το “bookcrossing” (βιβλιοδρομία) μοιάζει κάπως με μία σκυταλοδρομία όπου αντί για σκυτάλη τα μέλη του ανταλλάσσουν ένα βιβλίο. Είναι, κατά τον πιο συνηθισμένο ορισμό, η πράξη του να αφήνεις ένα βιβλίο σε δημόσιο χώρο ελπίζοντας να το βρει κάποιος που αφού το διαβάσει θα κάνει το ίδιο, δημιουργώντας έτσι μια αλυσίδα. Οι κινήσεις αυτές με τη βοήθεια του internet καταγράφονται και θεωρητικά, ένα βιβλίο μπορεί από χέρι σε χέρι να κάνει το γύρο της γης. Στα αγγλικά αυτή η πρακτική ονομάζεται wild release (release into the wild) σε αντίθεση με την controlled release, δηλαδή την ελεγχόμενη απελευθέρωση όπου το βιβλίο δίνεται απευθείας σε κάποιο πρόσωπο.

Βιβλιοθήκη χωρίς σύνορα, χρονικούς όρους δανεισμού και φυσικά… χωρίς ράφια, το bookcrossing έχει κατακτήσει χιλιάδες οπαδούς σε ολόκληρο τον κόσμο- μετρά περίπου 730 χιλιάδες χρήστες και 5,25 εκατομμύρια βιβλία έως σήμερα, και συνεχώς αυξάνονται. Το μόνο που χρειάζεται κανείς για να γίνει μέλος είναι η αγάπη για το βιβλίο, και οπωσδήποτε, μια αυξημένη αίσθηση της γενναιοδωρίας.

Είναι η χρήση του internet που κάνει την διαδικασία αυτή πραγματικά συναρπαστική για τους bookcrossers, που μπαίνουν με τη βοήθειά του στην διαδικασία του κυνηγητού του … θησαυρού (hunting). Στο www.bookcrossing.com καταγράφουν όχι μόνο τον αριθμό των βιβλίων που έχουν απελευθερώσει (releases), αλλά ακόμη και το ακριβές σημείο όπου το έχουν αφήσει. Έτσι μπορεί οποιοσδήποτε χρήστης βρίσκεται κοντά στο χώρο να «πιάσει» (να κάνει catch) ένα από αυτά, αφού κάθε ένα βιβλίο έχει έναν μοναδικό κωδικό.

Οι αγγλικοί όροι release, hunt και catch, όπως και πολλοί άλλοι, έχουν επικρατήσει στο λεξιλόγιο των «βιβλιοδρομέων». Ο λόγος είναι ότι η εφαρμογή της βιβλιοδρομίας ξεκίνησε από τις Η.Π.Α. και συγκεκριμένα από τους Ron Hornbaker, Bruce και Heather Pedersen. O Hornbaker ήταν επιχειρηματίας software όταν του ήρθε για πρώτη φορά η ιδέα το 2001. Αφού ερεύνησε τα Web sites που βοηθούν τον κόσμο να ακολουθεί τα ίχνη άλλων αντικειμένων στον πλανήτη (όπως χαρτονομίσματα και φωτογραφικές μηχανές) έστησε το bookcrossing.com.

Στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν 657 εγγεγραμμένα μέλη (περίπου 4.150 συνολικά στην Ελλάδα) κάποια από τα οποία συναντιούνται κάθε μήνα (στην επίσημη «ζώνη» ή OBCZ: official bookcrossing zone) στο καφέ Bazaar στην πλατεία Άθωνος. Διοργανώνουν εκδρομές σε άλλες πόλεις της Ελλάδας προκειμένου να μοιράσουν βιβλία και να βρεθούν με φίλους βιβλιοδρομείς. Βόλος, Καβάλα και Λάρισα ήταν οι προορισμοί αυτό το φθινόπωρο. Επίσης παίρνουν μέρος στο ετήσιο Συνέδριο των Bookcrossers και έχουν διοργανώσει φωτογραφικό διαγωνισμό με θέμα το «wild release» και πολλές ακόμη κοινές δράσεις- φέτος υπήρχε μέχρι και πρόγραμμα για την παρακολούθηση ταινιών στα πλαίσια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου για όσους ήθελαν να πάρουν μέρος στην παρέα!

Το πιο εξαιρετικό και ενδιαφέρον κομμάτι του bookcrossing είναι ότι δημιουργεί σε κάθε πόλη όπου ξεμυτά και μια κοινότητα η οποία πάλλεται από ζωντάνια, ανθρωπιά, γέλιο, και την διάθεση να μοιραστεί κανείς τα υπάρχοντά του…(τα μπισκότα της Όλγας (okyrhoe) από την Αθήνα είναι θρυλικά!). Δεν πρόκειται για ένα αδιάφορο «κλαμπ». Στον Δημήτρη από την Λάρισα (με το ψευδώνυμο «Stohasths») αρέσουν: «τα βιβλία, η παρέες, η μονιμότητα της συνάντησης. Από μια απλή σχετικά αφορμή, έκανα πάρα πολλούς φίλους. Πλέον όλοι μου οι φίλοι είναι bookcrossers. Αυτό με έχει εκπλήξει, με έχει γεμίσει με πάρα πολλές εμπειρίες και φανταστικά βιβλία, αλλά κυρίως μ’ έχει βοηθήσει να ξεπεράσω πραγματικά προβλήματά μου- από άγνωστους που με ένα βιβλίο, με ένα meet up με βοήθησαν πολύ. Ήταν λίγο θέμα τύχης το ότι με βοήθησαν. Το ότι τους βρήκα όμως τότε, σε μια πολύ δύσκολη φάση της ζωής μου, πιστεύω πως δεν ήταν θέμα τύχης».

Το πρώτο μέλος του bookcrossing στην Ελλάδα είναι η Άννα Βάρνα (annadvarna) 36 χρονών από τη Λάρισα και έχει δωρίσει 87 βιβλία. Έμαθε γι’ αυτό από ένα περιοδικό και γράφτηκε το Μάιο του 2002. «Το πρώτο βιβλίο που απελευθέρωσα ήταν «Ο κλόουν» του Heinrich Bell, ένα πολύ αγαπημένο βιβλίο, που το είχα 2 φορές. Το βιβλίο μου που ταξίδεψε πιο μακριά από όλα είναι το «Medusa» του Michael Dibdin που έφτασε στη Νορβηγία! Στην αρχή οι ιδρυτές έκαναν ενέργειες προώθησης π.χ. έφτανε ένα email που έλεγε ότι «είμαστε 100 μέλη σήμερα», ή «200 μέλη σήμερα» κλπ. Μετά από λίγο καιρό έστειλαν ένα βιβλίο σε όλα τα μέλη του bookcrossing που είναι πλέον συλλεκτικό. Είχα ένα κόλλημα αρχικά, ότι δεν θέλω να χαρίζω τα βιβλία, να τα χάνω, αλλά σιγά – σιγά γιατρεύομαι! Τον τελευταίο χρόνο αγοράζω βιβλία ειδικά για το bookcrossing όταν μ’ αρέσει κάποιο και θέλω να το μοιραστώ».

Όταν δεν ταξιδεύουν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και δεν διαβάζουν… οι bookcrossers συνομιλούν στο ελληνικό forum του bookcrossing.com, οργανώνουν τα λεγόμενα challenges (όπου η «πρόκληση» αφορά συνήθως την απελευθέρωση βιβλίων με κάποιο θέμα σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο), φτιάχνουν ετικέτες, φυλλάδια και αυτοκόλλητα για τα βιβλία που απελευθερώνουν και γενικώς φροντίζουν να μένουν εξαιρετικά πολυάσχολοι!

Ένα από αυτά τα μέλη είναι και η Άννα (mafaldaQ). Είναι μέλος από το Νοέμβριο του 2006, είναι 32 χρονών και στο διάστημα αυτό έχει διαθέσει 621 βιβλία. Έμαθε για το bookcrossing από ένα δημοσίευμα στην Καθημερινή, το βρήκε πολύ ενδιαφέρον και γράφτηκε αμέσως: «τον καιρό εκείνο γινόταν το Travel Release Challenge της StrangeEmily από την Αθήνα, το οποίο ήταν ένα παιχνίδι, όπου έπρεπε να απελευθερώνουμε βιβλία σχετικά με το ταξίδι σε σημεία που έχουν σχέση με ταξίδι, δηλαδή σε σταθμούς, λεωφορεία, μέσα μεταφοράς γενικότερα. Ενθουσιάστηκα με την ιδέα, και το ότι έπρεπε να σκεφτώ που θα αφήσω τι». Μας λέει ότι η πρώτη φορά που αποφάσισε να απελευθερώσει ένα βιβλίο ήταν σε ένα λεωφορείο του ΟΑΣΘ και διηγείται το παρακάτω ξεκαρδιστικό περιστατικό. Ξεκίνησε από τα Ανατολικά της πόλης κοντά στο Ιπποκράτειο με πρόθεση να αφήσει στη θέση δίπλα της έναν ταξιδιωτικό οδηγό του Βερολίνου χωρίς να την δει κανείς, και να κατέβει αμέσως, γιατί φοβόταν ότι θα την σταματούσε κάποιος επειδή άφησε κάτι πίσω της. «Για κακή μου τύχη, κάθομαι από τη μέσα πλευρά, δίπλα στο παράθυρο, και δίπλα μου κάθεται μια κυρία η οποία δεν σηκώνεται καθώς εγώ πλησιάζω προς το σπίτι μου, στο κέντρο, κοντά στην Καμάρα. Εγώ αδυνατώ να περάσω, να της πω συγνώμη και να αφήσω και το βιβλίο δίπλα της. Αυτή όμως πήγαινε στο Σιδηροδρομικό Σταθμό!». Η «Μαφάλντα» πήγε λοιπόν μαζί της μέχρι το τέρμα της διαδρομής, περίμενε να κατέβει και τότε πια άφησε το βιβλίο.

Μια ανάλογη πολύ αστεία ιστορία έχει να διηγηθεί και ο Θοδωρής (quino-salonika) που είναι 29 ετών και έχει απελευθερώσει 125 βιβλία. Tο πρώτο βιβλίο που απελευθέρωσε ήταν το «Που πια καιρός» της Ισμήνης Καπάνταη. «Ήμουν σε ένα παγκάκι στην πλατεία Αριστοτέλους, και καθόταν δίπλα μου μια γιαγιά με τσεμπέρι η οποία μου είπε «γιατί το άφησες εδώ, δίπλα είναι ο κάδος» και λέω «όχι, το άφησα για να το βρει κάποιος» (ντρεπόμουν κιόλας αφού ήταν το πρώτο release) και τότε η γιαγιά άρχισε να φωνάζει «Χασίσια! Χασίσια! Θα φωνάξω την αστυνομία! Περίμενε! Περίμενε!» και βγάζει το κινητό! Η ίδια γιαγιά βρίζει την ξαδέρφη μου όποτε την βλέπει, είναι μια από τις πιο γραφικές φιγούρες στην πόλη».

Ο λόγος που πολλοί ξεκίνησαν να γίνουν μέλη ήταν ένα άρθρο στο περιοδικό Έψιλον της Ελευθεροτυπίας το 2005, όπως ο Θοδωρής (quino-salonika). Όμως «ο λόγος για τον οποίο έμεινα στο bookcrossing είναι τελείως διαφορετικός απ’ αυτόν για τον οποίο ξεκίνησα» μας λέει ο αγαπητός και γνωστός ως ZlatkoGr. «Έγινα μέλος για το παιχνίδι, για να διώξω τα βιβλία που έπιαναν χώρο στη βιβλιοθήκη μου, αλλά τώρα είναι η παρέα, οι δραστηριότητες που οργανώνουμε μεταξύ μας, το πόσο καλά περνάμε, και είναι βέβαια και τα βιβλία, που έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Πλέον διαβάζω πάρα πολλά σε σχέση με το τι διάβαζα παλιότερα». Μαζί του συμφωνεί και ο Θοδωρής και επαυξάνει: «Αυτό που μ’ αρέσει στο bookcrossing είναι το αλτρουιστικό μέρος του ότι αφήνεις ένα βιβλίο για κάποιον άλλο, που δείχνει ήθος- αλλά κυρίως η κοινότητα του bookcrossing, η παρέα».

«Η παρέα είναι κάτι το μαγικό, δεν μπορώ να το περιγράψω» μας λέει και ο Αλέξανδρος οδοντογιατρός στο επάγγελμα με το ψευδώνυμο dentistArtist, γνωστός στην παρέα απλά και ως «ο γιατρός», ο οποίος έχει μια «ζώνη» και στο ιατρείο του, ένα ραφάκι με βιβλία και stand που εξηγεί τι είναι το bookcrossing- ενώ η Έφη (efou) τα συνοψίζει όλα σε μια φράση: «άνοιξαν οι ορίζοντές μου».

Φέτος τα Χριστούγεννα ο Άι Βασίλης μοίρασε βιβλία…

- Bally Carols
Από το 2005 οι Bookcrossers της Αθήνας λένε τα κάλαντα σε κεντρικό σημείο της πόλης στην Καπνικαρέα και αντί να παίρνουν λεφτά, δίνουν βιβλία.

- BallyClaus
Μια ανταλλαγή δώρων με την ευκαιρία των γιορτών των Χριστουγέννων, ανάμεσα στα μέλη που κληρώνονται με τυχαία σειρά, για 4η συνεχή χρονιά.

Έχουν πραγματοποιηθεί 3 Συνέδρια :

- 1st Greek BC Convention - Θεσσαλονίκη 14-16 Ιουλίου 2006
- Symposium in Athens (2nd Greek BC Convention) - Αθήνα 13-15 Απριλίου 2007
- The «Mazoksi» (3rd Greek BC Convention) - Χανιά 1-4 Μαΐου 2008

Το επόμενο συνέδριο («antamoma») θα πραγματοποιηθεί στη Λάρισα (24-26 Απριλίου 2009).

Επίσημες ζώνες bookcrossing (OBCZ), στη Θεσσαλονίκη όπου μπορεί ο καθένας να αφήσει ή να πάρει κάποιο βιβλίο:

- «Καφέ Bazaar», Παπαμάρκου 34-36, Πλατεία Άθωνος.
- «Φροντιστήριο Ξένων Γλωσσών Colombo», Εγνατίας 128.

Στην υπόλοιπη Ελλάδα υπάρχουν επίσημες ζώνες στην Αθήνα, στο Βόλο, στη Λάρισα, στα Χανιά και στην Πάτρα, όπου πραγματοποιούνται και μηνιαίες συναντήσεις (τα λεγόμενα meet ups).

Σημ. πληροφορίες για όσους θέλουν να γίνουν μέλη στα ελληνικά: http://bookcrossing.travel.guide.googlepages.com/index.html

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τα παρακάτω μέλη του Bookcrossing που μας διέθεσαν ελεύθερα φωτογραφικό υλικό (για το περιοδικό): Αris1, mtzam, roumpagiat61, stoxasths, joealig, masterangel, efou, karry, okynrhoe, StrangeEmily, anemos, sofiathereader, koishi, sismografos, apapsa deadendmind, travellinglight, mmjrules, PinkManager, και ιδιαίτερα την mafaldaQ. Kαι τέλος τους animehia, a1pha_gr, τοαριστερόμουμάτι, AnastaziaS, karjim, karrycrete, DcAllespach και Παύλο Γιαταγαντζίδη οι φωτογραφίες των οποίων εμφανίζονται σε αυτό το post.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Libre τον Ιανουάριο του 2009.

Από τότε έχουν συμβεί πολλά στο Bookcrossing, όπως π.χ. το 5ο Συνέδριο που έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη! Δες εδώ: www.bookcrossers.gr. Για όσους έχουν κι άλλες ερωτήσεις, δείτε και τον οδηγό του Ζλάτκο εδώ ή απλά διαβάστε το προηγούμενο post "Bookcrossing FAQ και 5ο Συνέδριο".

BOOKCROSSING FAQ και 5ο Συνέδριο

2011-02-24T13:00:00.000-08:00

5^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ BOOKCROSSING

21-24 Μαΐου 2010

Θεσσαλονίκη

Τι είναι το «BookCrossing»;

Εάν δεν το έχετε ακούσει ποτέ μέχρι τώρα, ευκαιρία να το μάθετε· είναι ο κόσμος στον οποίο τα βιβλία ταξιδεύουν ελεύθερα! Το BookCrossing βασίζεται στην ιδέα ότι τα βιβλία δε χαίρονται όταν μαζεύουν σκόνη σε κάποιο ράφι, αλλά θέλουν να κυκλοφορούν και να διαβάζονται από όσο περισσότερα άτομα γίνεται. Μέσω του bookcrossing υλοποιούμε αυτή την ιδέα με την «απελευθέρωση» των βιβλίων μας, δηλαδή με το να τα αφήνουμε σε κάποιο δημόσιο χώρο, ελπίζοντας ότι θα βρουν τον επόμενο αναγνώστη τους, ο οποίος με τη σειρά του θα διαβάσει το βιβλίο και θα το αφήσει ώστε να βρει τον επόμενο αναγνώστη του κ.ο.κ.

Αυτό το κάνω και με τους φίλους μου, τι χρειάζομαι το www.bookcrossing.com;

Καταρχάς μη μπερδεύετε το BookCrossing με την ανταλλαγή βιβλίων. Είναι κυρίως μια ανιδιοτελής πράξη που δεν ψάχνει αντάλλαγμα. Με το www.bookcrossing.com μπορούμε να έχουμε εύκολα μια εικόνα για όλα τα βιβλία που έχουμε απελευθερώσει καθώς και το από ποια χέρια έχουν περάσει και ποια ήταν η γνώμη τού κάθε αναγνώστη γι' αυτά. Ένα ηλεκτρονικό ημερολόγιο του ταξιδιού του βιβλίου δηλαδή. Αυτό γίνεται μέσα από την καταγραφή των βιβλίων που θέλουμε να ταξιδέψουν στο σύστημα του site, το οποίο μας δίνει ένα μοναδικό κωδικό για κάθε ένα από αυτά. Επίσης, μπορούμε να ειδοποιούμαστε όταν κάποιος απελευθερώνει ένα βιβλίο στη γειτονιά μας, ώστε να ψάχνουμε να το βρούμε. Αρκετά δελεαστικό, δε νομίζετε;

Ντίνα Σουλίδου 1ο βραβείο

Ωραία...

Μισό λεπτό, δεν τελείωσα! Τέλος, επειδή πίσω από τα βιβλία βρίσκονται οι αναγνώστες τους, μπορούμε να συναντήσουμε άλλους... «βιβλιοαπελευθερωτές» (bookcrossers) από την Ελλάδα και άλλες χώρες, είτε στο ελληνικό forum του www.bookcrossing.com, είτε στις μηνιαίες συναντήσεις (meet-ups) σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Λάρισα και Βόλο που είναι πλέον θεσμός. Πάνω απ' όλα, το BookCrossing είναι και μια μεγάλη βιβλιοφιλική παρέα!

Animehia 3ο βραβείο

Εντάξει, το έπιασα πάνω-κάτω. Και τώρα τι είναι το «Συνέδριο» του Bookcrossing?

Μπορεί να λέω "συνέδριο" αλλά βασικά αυτό που εννοώ είναι μια μεγάλη συνάντηση πολλών bookcrossers απ' όλη την Ελλάδα (μερικές φορές και το εξωτερικό), που γνωρίζονται μεταξύ τους και βάζουν πρόσωπα και πραγματικά ονόματα για πρώτη φορά μπροστά από τις διαδικτυακές τους ταυτότητες, πίνουν και τρώνε πολύ αλλά όχι σε επίσημα γεύματα, γνωρίζουν συγγραφείς και συζητούν μαζί τους για διάφορα θέματα, γεμίζουν την πόλη με βιβλία και συμμετέχουν σε διάφορες δραστηριότητες κατά τις ημέρες του συνεδρίου. Κυρίως, είναι μια αφορμή για να περάσουμε μεταξύ μας καλά. Το 5ο Ελληνικό Συνέδριο του BookCrossing θα γίνει στη Θεσσαλονίκη από τις 21 έως τις 24 Μαΐου.

5ο ε; Καλή φάση! Υπάρχει ιστορία από πίσω, ε;

Φυσικά και υπάρχει! Αποτελεί τη σημαντικότερη δραστηριότητα της ελληνικής κοινότητας του BookCrossing, ξεκίνησε το 2006, έχει χτίσει τις δικές του παραδόσεις, πέρασε από Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Χανιά και Λάρισα πριν επιστρέψει πάλι πίσω από κει που ξεκίνησε. Δεκάδες μέλη έχουν ζήσει την εμπειρία ενός συνεδρίου. Φέτος επίσημοι προσκεκλημένοι είναι οι εξής συγγραφείς: Στυλιάνα Γκαλινίκη, Σοφία Νικολαΐδου, Σπύρος Παλούκης, Αλέκος Παπαδόπουλος, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Άρης Δημοκίδης, Ισίδωρος Ζουργός, Απόστολος Λυκεσάς, Σωτήρης Μπαμπατζιμόπουλος, Σίμος & Λένα Οφλίδη, Γιάννης Παλαβός.

Εντάξει. Αλλά εγώ είμαι καινούριος στο BookCrossing. Δε θα ξέρω κανέναν. Τι να'ρθω να κάνω;

Βασικά πρέπει να σταματήσεις να σκέφτεσαι έτσι. Κι εγώ στην αρχή κανέναν δεν ήξερα. Μπορώ να σου υποσχεθώ πως αν έρθεις στο συνέδριο της Θεσσαλονίκης θα περάσεις καλά. Τόσο καλά που θα σου λείπει μετά. Όπως λείπει από όλους μας κάθε χρόνο. Σκέψου δε ότι θα μυηθείς στο BookCrossing με τον καλύτερο τρόπο!

Παύλος Γιαταγαντζίδης 2ο βραβείο

Με έπεισες! Θα έρθω! Τι πρέπει να κάνω;

Μπες στο www.bookcrossers.gr και αφού διαβάσεις τις «Συχνές Ερωτήσεις» (FAQ), δήλωσε συμμετοχή. Στο site μπορείς να βρεις ακόμα το πρόγραμμα του Συνεδρίου, ετικέτες, banners και αυτοκόλλητα, βιογραφικά των καλεσμένων, φωτογραφίες, video, πληροφορίες για την πόλη της Θεσσαλονίκης, σχεδόν τα πάντα.

Πρέπει να ξέρω κάτι ακόμα;

Πολλά! Αλλά δεν έχει πλάκα να στα πω όλα από τώρα. Οπότε αν θελήσεις κάποια παραπάνω βοήθεια ή έχεις κάποια απορία, στείλε μου ένα μήνυμα μέσω του contact που θα βρεις στο site ή ένα mail στο thessaloniki2010@gmail.com. Αλλιώς στείλε μου ένα PM μέσα από το profile μου στο www.BookCrossing. Com. Με λένε « Salonica2010» και θα χαρώ να βοηθήσω. Τα λέμε στις 21 Μαϊου!

Σημ.: ευχαριστούμε τους Ντίνα Σουλίδου (1^ο Βραβείο), Παύλο Γιαταγαντζίδη (2^ο βραβείο) και «animehia» (3^ο βραβείο) για την άδεια δημοσίευσης των φωτογραφιών τους που κέρδισαν στο διαγωνισμό φωτογραφίας «Το Βιβλίο στο Αστικό τοπίο». Οι 20 καλύτερες φωτογραφίες θα εκτεθούν το απόγευμα της Παρασκευής 21 Μαΐου 2010 στο cafe Bazaar της Πλατείας Άθωνος. Περισσότερα στο: www.flickr.com/groups/salonica2010 και www.bookcrossers.gr/el/fotografies

To παραπάνω δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Libre τον Μάιο του 2010 με την ευκαιρία του 5ου Συνεδρίου Bookcrossing.